...as played by Alison Gross

...how it started ...my lp records ...whatever recorded ...who covers who
...played tonight ...tabloids say ...no. 1 ...Xposure
...video ... ... ...about us


...tabloids say

Alison Gross

verschenen in OOR 23, 19 november 1994
Peter van Sparrentak stelde de vragen

Alison Gross is een Amsterdams trio dat zojuist haar debuut-cd Sit With The Guru heeft afgeleverd. Zanger/gitarist Erwin Wolters speelde eerder in Fatal Flowers en Braam & Wolters. Totdat drummer Paul van Rijswijk eind '93 toetrad tot de band, had Erwin samen met Muriel Brugman al een deel van hun repertoire als duo uitgevoerd, bijgestaan door gastmuzikanten. Muzikaal is het trio beinvloed door bands die mooie popliedjes maken, zoals The Lemonheads, The Pixies en Buffalo Tom, Britse sixties-pop en de Amerikaanse West Coast-bands uit de jaren zestig en zeventig. Dat resulteert op Sit With The Guru in een lentefris geluid, dat middenin de herfst wordt gedropt. 'The Fatal Flowers grepen ook terug naar de pophistorie. Wat dat betreft is er niks veranderd,' aldus Erwin. 'De muziek uit de jaren zestig/zeventig blijft me boeien. In die tijd werden nog veel goede popliedjes gemaakt, met kop en staart, een mooie structuur, fraaie samenzang. Ik ben eind jaren zeventig begonnen met spelen, dus daar liggen ook mijn roots.' Op Sit With The Guru staan twee hommages aan de vroege popmuziek: I Found Out met een vette knipoog naar John Lennon en All I Need Is Everything, dat klinkt als een Queen-klassieker. 'De cd staat vol tegenpolen', legt Erwin uit. 'Neem onze bandnaam. Klinkt lekker, he. Maar is gebaseerd op een nummer van Steeleye Span, dat gaat over een heks uit de zestiende eeuw...
De songs gaan over vriendschap versus eenzaamheid. Liefde versus haat.' Onder de songs zitten ook broeierige liefdesliedjes en vrolijke popnummers. De cd werd geproduceerd door Ralph Brink (ex-Spo-Dee-O-Dee) en opgenomen met gastmuzikanten, allen vrienden en kennissen uit de Amsterdamse popscene. Zoals drummer Jeroen Kleijn (Daryll-Ann), Rob van Zandvoort (The Jack of Hearts), Ross Curry (Spo-Dee-O-Dee) en Bart van Poppel (Shine). Voor het cd-hoesje toog het trio zich in seventies-kledij met een hoog camp-gehalte. Wil Alison Gross hiermee de wansmaak verkondigen? 'Mwah...we wilden gewoon een vrolijke hoes,' aldus Paul. 'En de fotograaf had zulke maffe ideeen dat het nog een graadje erger is geworden.' De stemming zat er hoorbaar goed in bij de opnames van Sit With The Guru. Muriel vertelt dan ook dat de cd met veel lol werd gemaakt. Erwin staat op het cd-hoesje als goeroe afgebeeld, zittend in een sjieke fauteuil. 'Zie je ook dat ik daar kaal ben. Hoe zien de meeste goeroes eruit? Precies: met lang haar. Ik wil hiermee zeggen dat je je niet moet laten leiden door mensen. Je mag wel idolen hebben, maar die moet je niet klakkeloos gaan navolgen. Nummers als I Found Out en Sit Up Straight gaan daar ook over. Er zijn altijd mensen die hun mening over jou klaar hebben. Je willen vertelen wat je moet doen. Als muzikant heb ik dat vaak meegemaakt. Mensen die je in een hokje willen stoppen, willen dat je je conformeert aan bepaalde regeltjes. Er komt een moment dat je denkt: laat ze allemaal de kolere krijgen. Gewoon doen wat jezelf wil, dat hebben we ook met deze plaat gedaan.'


De betovering van Alison Gross

verschenen in Fret, december 1994
Theo Urlings stelde de vragen

Wij wachten af hoe de cd ontvangen wordt', zeiden ze gereserveerd na de release van Sit With The Guru. Inmiddels zijn de recensies verschenen: van positief tot zeer positief. Nu is de beurt aan het clubcircuit om in de ban te raken van de betoverende klanken van Alison Gross.

On Golden Pond

Als je met een cd uitkomt en ze kennen je niet, dan nemen ze allemaal een afwachtende houding aan', zeiden ze opnieuw vol reserve. Of is het ervaring? 'Ik speel al vanaf mijn zestiende in bands', vertelt gitarist en zanger Erwin Wolters. Dat geldt ook voor drummer Paul van Rijswijk. Voor Muriel Brugman, die zingt en bas speelt, niet. 'Ik speel pas zeven jaar .Ik begon toen ik 29 was, dus dan kun je ongeveer uitrekenen hoe oud ik ben.' Alle drie hebben ze al heel wat bands versleten. Erwin speelde bijvoorbeeld een tijdelijke rol als gitarist in de Fatal Flowers. Na vele jaren band in-band uit te zijn gegaan, waren ze het even zat. Na het ter ziele gaan van Blue Canoe (Muriel Brugman) en Braam & Wolters (Erwin Wolters) beraadden zij zich op een nieuwe strategie.
In de zomer van 1992 bundelden Erwin Wolters en Muriel Brugman hun krachten onder de naam On Golden Pond. Zorgvuldig legden zij de basis voor de band die nu Alison Gross heet. Ze wilden het nu eens goed aanpakken. Wolters: 'We hebben ons eerst toegelegd op het schrijven van een repertoire. We wilden songs schrijven en voor een platencontract zorgen. Daar waren we meer mee bezig dan met het formeren van een hand: Brugman: 'We hebben met On Golden Pond wel optredens gedaan, naar altijd met gastmuzikanten, zoals Rob van Zandvoort (ex Jack of Hearts) en Laurens Jansen (ex-Shoot the Moon). Het is moeilijk om mensen te vinden die iets met onze muziek kunnen doen. We waren daar nooit echt tevreden over.' Wolters: 'Het vergt veel tijd om een goede band bij elkaar te krijgen. Het moet niet alleen muzikaal klikken, maar ook persoonlijk. Pas toen Paul erbij kwam, zijn we echt een band geworden.'
Een repertoire, de juiste bandleden en een platencontract. Nu nog een betere naam. Wolters' 'We waren niet zo tevreden over de naam On Golden Pond. Toen we die cd gingen maken, was dat dé kans om de naam te wijzigen. Het werd Alison Gross.' Deze enigszins vreemde naam blijkt de titel te zijn van een traditional, een Iers volksliedje. Producer Ralph Brink ontdekte de song op een plaat van Steeley Span, bekend van de hit All Around The World in de jaren zeventig. Alison Gross verwijst naar een vijftiende-eeuwse Ierse heks. 'Alison Gross, she must be the ugliest witch of the whole country', citeert Brugman.
Gross betekent dik, lomp, ruw, onbeschoft, wanstaltig. Wolters: 'In de naam zit een contrast tussen mooi en lelijk. Dat sprak mij wel aan.' Brugman: 'Bovendien betekende die song voor Steeley Span een voor ons herkenbare ommekeer. Ze speelden altijd akoestisch en dat was hun eerste elektrische nummer. Dat zorgde voor heel wat ophef bij veel liefhebbers van Steeley Span. Een aantal mensen herkende onze oude nummers bijna niet meer toen ze die op de cd hoorde.'

Ruige Mysteries

'Onze songs kregen vroeger het stempel opgedrukt van sferische, mystieke, dromerige popliedjes', volgens Wolters. 'Dat zit er nog steeds in, maar daar is wat meer bijgekomen. Het zijn nu ruige mysteries. Doordat Paul erbij kwam, werd het wat steviger en ontstonden er ook nieuwe nummers tijdens het repeteren.' Paul van Rijswijk: 'De cd bestaat ongeveer voor de helft uit oude nummers en de rest is nieuw. Ik heb mijn eigen ei kunnen leggen. Het was wel hard werken, want we waren van plan om de cd al in het najaar van 1993 op te nemen en begin 1994 uit te brengen. Godzijdank heeft het langer geduurd. Anders was het een heel andere cd geworden ' Wolters: Dan was het een meer gearrangeerde cd geworden. Je kunt natuurlijk bouwen, laag voor laag je sporen invullen. Dat hebben we ook wel gedaan, maar het merendeel, de basis, is live ingespeeld met de hele band.'
Dertien heldere popsongs met opvallend sterke melodieen vormen het resultaat. Sit With The Guru klinkt soms ruig, dan weer ingetogen en telkens even krachtig als sfeervol. De cd werd zonder poespas, maar met de nodige creativiteit opgenomen onder leiding van ex-Spo Dee O Dee-bassist Ralph Brink. Brugman: 'Ralph is niet alleen bassist. Hij is ook songwriter. Dat is in Spo Dee O Dee nooit goed naar buiten gekomen. Hij weet hoe je een nummer moet aanpakken.' Wolters: 'Ik heb vroeger met Ralph in een band gespeeld: Radio Radio. Hij heeft dezelfde muzikale voorkeur en we kenden hem al heel goed. Dat werkt gemakkelijker. Je hebt maar weinig woorden nodig. Als ik zeg: Hé Ralph, dit moet een beetje seventynine klinken', dan weet hij wat ik wil.'
seventynine? 'Eind jaren zeventig had je acts als The Jam en Joe Jackson', legt Wolters uit. Hun muziek, pop-punkachtige songs, vond ik helemaal te gek. Verder The Who en The Kinks.' Brugman: 'Erwin is meer beinvloed door Britse muziek, terwijl ik merk dat ik zelf, als ik naar mijn platenverzameling kijk, altijd meer Amerikaans gericht ben geweest.' Dankzij deze mengeling van Amerikaanse en Engelse invloeden biedt de cd veel variatie. Naast pure popsoogs, waar het roemrijke Engelse popverleden aan ten grondslag ligt en de in de bio genoemde West Coast-muziek (Wolters 'Ik denk dat ze daar The Byrds mee bedoelen,'), zijn er moderne Amerikaanse gitaargeluiden te horen. Zo is de invloed van The Pixies onmiskenbaar aanwezig in Sit Up Straight.
Daarnaast roept de prachtige zang van Muriel Brugman in de ballade The Unfelt Kiss onvermijdelijk herinneringen op aan wijlen Nico (The Velvel Underground). Opvallend is tenslotte dat op hun favorietenlijstjes geen close harmony-invloeden zijn te bespeuren. Alison Gross verstaat de kunst om harmonieuze samenzang te laten horen zonder de grens met kitsch te overtreden. Zo blijft de song Bitter Sweet, met bovendien een zeer geslaagde gastbijdrage van Rob van Zandvoort (ex-Jack of Hearts), binnen de perken van een cd met sfeervolle arrangementen en een verfrissend geluid.

Danny de Punk
Het mooi uitgevoerde cd-boekje met teksten leert dat de meeste songs op Sit With The Guru de liefde als onderwerp hebben. Sit Up Straight en de Joho Lennon-pastiche I Found Out wijzen echter in een andere richting. Beide songs drukken een weigering uit om zich te compromitteren. Brugman: 'Sit Up Straight is voor mij een afrekening met mijn studie en met mijn ouders. Die zeiden altijd: 'Kind, wat ben je toch mager en wat zie je er weer bleek uit. Mensen zeggen vaak van alles tegen je waardoor je van slag raakt.' Muriel Brugman doet echter gewoon waar ze zin in heeft: 'Sit up straight. You should watch your weight. Out I like it, I like it, I like it like this' (Sit Up Straight). Wolters: 'Het is een cliché, maar je moet de dingen doen die je zelf doen wilt, wat men er ook van zegt. Dat vind ik de rode draad van de cd. Mensen vertellen je wat je moet doen of op wie je lijkt. Ik word altijd vergeleken met John Lennon. Daar werd ik zo ziek van dat ik besloot een nummer te maken dat vreselijk veel op een Lennon-song lijkt en naar hem te verwijzen in de tekst. Ik gebruik geen grove woorden, maar het is wel zo van' krijg toch allemaal de kolere! Het is een beetje een Danny de Punk-tekst. Heeft de thematiek van Sit Up Straight en I Found Out te maken met de titel van de cd, Sit With The Guru? John Lennon zingt in zijn song I Found Out immers: 'There ain't no guru, who can see through your eyes'. Ook hij wijst er op dat iedereen zijn eigen gang moet gaan en zich niets op de mouw moet laten spelden. Wolters beaamt het verband tussen Lennons tekst en de cd-titel. Aan de hand van het cd-artwork legt hij uit: 'Die guru's hebben altijd lang haar en onze guru heeft geen haar. Dat is dus een nepguru. Sit With The Guru is een statement tegen nep. Mensen vertellen je vaak dingen die erg mystiek lijken, maar het is gewoon phoney. Er zullen heus wel integere guru's zijn, maar er loopt veel gespuis rond dat zich de term guru aanmeet, maar er geen is.
Het laatste nummer van de cd, All I Need Is Everything (titel gejat van Aztec Camera; red.), verwijst opnieuw naar een beroemde rock'n'roll-dode. Deze bonus-track is een ode aan Freddie Mercury' 'And from afar I hear the sounds of sanctuary, run by a star on planet Mercury.' We moeten dit echter niet al te serieus nemen. Wolters: 'We hebben het voor de gein opgenomen. Het nummer is geschreven voor Ralph, de producer. Hij is wél een echte Oueen-fan en heeft zijn hele Oueen-truken-doos opengetrokken.' Er is inderdaad geen moeite gespaard. Zelfs de fietsbellen uit Bicycle Race ontbreken niet en gast Ross Curry weet de Brian May-gitaarsound vlekkeloos te kopiëren. Van Rijswijk: 'Als ik de cd nu hoor, moet ik er nog steeds om lachen. Ik moest languit op de grond liggen om bepaalde tikjes op de band te krijgen. We gebruikten zelfs vallende borden.' Wolters: 'Er was een heel geïnspireerde sfeer. The sky was the limit.' Brugman: 'We hebben de hele cd met veel plezier opgenomen. We hadden het gevoel dat we drie weken lang op schoolreisje waren.'


Amsterdamse band Alison Gross breekt door met melodieuze pop

verschenen in Weekmedia, 7 december 1994

De Amsterdamse band Alison Gross maakt melodieuze, lekker in het gehoor liggende popmuziek. Het is ook niet voor niets dat voorman Erwin Wolters The Beatles als zijn inspiratiebron noemt. Na jarenlang zwoegen lijkt het nu de goede kant op te gaan. Deze maand speelt de band zowel in Arena als in de Melkweg

Het trio Alison Gross werd een jaar geleden opgericht en bestaat uit Muriel Brugman (zang/bas), Paul van Rijswijk (drums) en Erwin Wolters (zang/gitaar), die in een grijs verleden nog eens bij Fatal Flowers heeft gespeeld.
Wolters loopt al een tijdje mee in het popwereldje. Met jeugdvriend Nico Braam (wie de neuk dat ook mag wezen?!) maakte hij een folk-cd. Contacten met een platenmaatschappij had hij dus al.
De leidjes die hij later met Muriel Brugman maakte, vielen zeer in de smaak, wat resulteerde in de cd 'Sit With The Guru' (zomaar een naam, doet u geen moeite). De cd kreeg een mooie recensie in muziekblad Oor, wat de band duidelijk goed heeft gedaan, want in januari spelen ze op het Noorderslag festival in Groningen.
Oor noemde het 'roomboterpop'. Wat we ons daarbij moeten voorstellen? Erwin: 'Je kunt slechts gissen wat hij daarmee bedoelt, maar afgaande op de recensie zal hij het wel positief bedoelen. Als hij het margarine-pop had genoemd had ik toch mijn twijfels gehad.' 'Om van halve margarine-pop maar te zwijgen,' zegt Paul.

Saai
Op de kersverse cd wordt het trio door enkele muzikanten bijgestaan. Zo doet op verschillende nummers een smeuig Hammond-orgel mee. Hoe vangen jullie dat live op, vragen we aan Erwin.
'Sommige nummers van de cd spelen we ook niet live, maar voor ons zijn een plaat en optredens twee verschillende dingen. Speel je live, dan spelen andere dingen een rol. Ik heb bands gezien die exact de plaat naspeelden, wat dodelijk saai was. En ik heb bands gezien die de toeters en bellen weglieten en helemaal 'los' gingen, wat veel leuker was. Het mooiste moment tijdens een optreden vind ik overigens wanneer je iemand in de zaal ziet staan die je songs staat mee te zingen; dan krijg je wel een kick.'
'Het speelt lekkerder met een klein clubje, dan in een grote bezetting,' voegt Paul er aan toe. 'Hoe meer mensen, hoe rommeliger het klinkt, terwijl je met een trio 'to the point' speelt.'
In de Melkweg komt er overigens nog een vierde man bij, Ross Curry, die vroeger bij Spo-Dee-O-Dee zat. Of dat een voller geluid oplevert? Erwin: 'Nou, hij speelt in ieder geval beter solo dan ik.' Paul, die zich tijdens het gesprek nogal op de achtergrond houdt, wil daar best wel wat aan toevoegen. 'Ja, ik wou graag de groeten aan mijn moeder doen, maar dat schrijf je toch niet op!'



Alison Gross: goedgemutste gitaarpop

verschenen in Utrechts Nieuwsblad, 1 februari 1995
Marc Roos stelde de vragen

Menig bandje kan jaloers zijn op de Amsterdamse gitaarband Alison Gross. De debuut-cd Sit With The Guru, een pittig plaatje met afwisselende liedjes met herkenbare melodietjes, beatlesque samenzang en een hoge meezingfactor, werd goed ontvangen in de pers. Vrijwel wekelijks is Alison Gross live te aanschouwen in goed gevulde zalen. Frisheid en pretentieloosheid zijn de voornaamste wapens van de band.
In het cafe van Arena in Amsterdam, een groot gebouwencomplex met een concertzaal, oefenruimtes en een jongerenhotel, hijgen de drie Amsterdammers uit van een middagje repeteren. Veel bands oefenen in Arena. Volgens de goedgemutste bandleden is Arena een van de speerpunten van de Amsterdamse popscene. 'Het is echt gevaarlijk om hiet te zitten.' zegt zanger/gitarist Erwin Wolters lachend. 'Je komt hier altijd bekenden tegen, die je ongevraagd een biertje aanbieden. Voor je het weet, woon je hier bijna.' Bassiste/zangeres Muriel Brugman: 'The Treble Spankers oefenen hier. Daryl Ann en Julia P. Hersheimer ook. Allemaal bekenden.' Wolters: 'Wat opvalt is dat de popscene steeds ouder wordt. Vroeger had men het altijd over de Amsterdamse gitaarschool met bands als Fatal Flowers, l'Attentat, Claw Boys Claw en later Jack of Hearts en Spo-Dee-O-Dee. Wat je nu ziet is dat dezelfde muzikanten nog steeds aktief zijn, terwijl de nieuwe bandjes, Julia P. Herscheimer bijvoorbeeld, ook uit dertigers bestaan.'
Erwin speelde ooit een blauwe maandag bij Fatal Flowers. Daarna speelde hij in het duo Braam & Wolters. Uit die tijd stammen Wolters contacten met het VAN-platenlabel uit Den Haag. 'Toen ik met Muriel samen ging spelen - we heten toen nog On Golden Pond - hebben we dat cotact proberen te behouden.'
Brugman: 'En toen was het een kwestie van het vinden van een goede drummer, voordat we eindelijk een plaat op konden gaan nemen. En dat duurde best lang. Voordat Paul van Rijswijk bij ons kwam drummen, speeldem Erwin en ik demo bandjes in op een vier sporenrecorder. Erwin stopte dat dan thuis in een drumcomputer, zodat we een idee zouden krijgen hoe de nummers zouden klinken met een complete band,'
Wolters: 'Een soort surrogaat muziek eigenlijk, maar gelukkig zijn die problemen met de komst van Paul opgelost. We konden eindelijk onze plaat gaan maken. En ik moet zeggen; dat beviel me uitstekend. Het was een soort schoolreisje met drie weken pure lol. En een goede sfeer. Ondanks de dagen van elf tot elf.'
Brugman: 'Die sfeer; dat hoor je volgens mij wel aan de plaat af. Je hoort dat hij met veel plezier is gemaakt.'
Sinds de positieve recensie in muziekkrant OOR en de publiciteit die volgde na het gedreven optreden op het grootschalige Groningse Noorderslag- festival, gaat het de band voor de wind. De band kan wel lachen om de positieve recensies in bladen als Elle en de Hitkrant. Van Rijswijk: 'In de hitkrant kregen we vier sterren voor onze cd. Dat betekent zoiets als 'gaaf'. Vijf sterren betekent, als ik het goed heb, 'onwijs gaaf'. Of 'keigaaf'; daar wil ik vanaf wezen. 'Ook het voldoen aan de vele interview-verplichtingen beschouwt de band als een lolletje. Het laatste interview van de band was zelfs zo gezellig dat Wolters in beschonken toestand op zijn tanden viel. Vandaar dat er een stuk van zijn linker voortand is afgebroken. Wolters zit er niet mee. 'Ik lijk wel een beetje op Joe Strummer zo. Best wel ruig eigenlijk.'

Op dit moment is de groep aan het nadenken welk nummer van de plaat de nieuwe single wordt. Zo'n single is volgens de platenmaatschappij VAN nodig om niet in de publicitaire luwte verzeild te raken. De keuze is vrij moeilijk. Sit With The Guru staat vol met single kandidaten. De meerstemmige meezing-zwijmelpop met hammond-orgel op Always On The Run bijvoorbeeld. Of de prettig doorstampende rocksong I Found Out; stuk voor stuk herkenbare nummers die door de pakkende melodielijnen al na een keer draaien in het hoofd blijven hangen. Zoals het er nu naar uitziet wordt Better Times, een popliedje met rustige coupletten met tokkelende gitaar en een uitbundig, pakkend refreintje, de nieuwe single.
'Eigenlijk hebben we nooit zo nagedacht over wat we wilden met onze muziek', zegt Wolters op gedempte, bedachtzame toon. 'De verwachtingen voor wat betreft de verkoop van onze cd, waren nul. We willen gewoon onze eigen muziek maken, zonder dat we erover nadenken wat andere mensen ervan vinden.' Het is juist deze frisse, onschuldige pretentieloosheid, die de band kenmerkt. Brugman: 'We hebben vaak in de pers gehoord dat we op andere bands lijken. Op zich niet erg, maar ik word wel een beetje moe van al die vergelijkingen van journalisten, die steeds weer met The Pixies, REM en The Beatles op de proppen komen. We werden er zelfs van beschuldigd dat we de titel All I Need Is Everything gepikt zouden hebben van Aztec Camera. Dat vind ik echt pure onzin. Ik had vroeger een vriendje bij de BUMA Stemra. Dan had ik een liedje geschreven en dan zocht hij in de computer op hoeveel liedjes er bestonden met die titel. Dan zei hij: 'Niet echt origineel, dat laatste nummer van jullie. Je kan het beter een andere titel geven, want er bestaan negenhonderd liedjes met dezelfde titel.


Alison Gross

verschenen in Haagsche Courant, 1 februari 1995
Hans Piet stelde de vragen

Alison Gross debuteerde krachtig met 'Sit With The Guru'. Na een start als studiogroep kiest het trio nu het avontuur van het podium. 'Eerst een plaat maken heeft voordelen. Als je een cd hebt, nemen programmeurs je ineens serieus', aldus Erwin Wolters.

Het is grappig hoe ouders steeds weer reageren op de muzikale loopbaan van zoon of dochter. 'Het wordt absoluut niet serieus genomen', zegt Paul van Rijswijk, drummer bij het Amsterdamse trio Alison Gross. 'Maar, kom je dan met het album aanzetten, dan is het ineens van: 'We zijn altijd al enorm trots op je geweest'. Mijn tante heeft twee dochters: Zij lezen de Hitkrant. Pas toen Alison Gross daarin met een fotootje en twee regels tekst stond, werd ik echt serieus genomen. Daarvoor wapperden ze allëen met advertenties voor mijn neus.
Alison Gross debuteerde eind vorig jaar uiterst krachtig met 'Sit With The Guru'. In de nummers worden heden en verleden naadloos met elkaar verweven. 'Je wortels blijf je altijd bij je houden', meent zanger/gitarist Erwin Wolters, die eerder samenwerkte met o.a. Marco Braam. 'Je kan ze wel wegstoppen, maar dan klinkt de muziek naar mijn smaak heel gemaakt. Mijn wortels zijn de jaren zestig en zeventig: The Beatles, The Who, The Jam. Dus Brits.'
Muriel Brugman: 'Ik ben Amerikaans georiënteerd. Westcoast. Ik hou van The Doors en van Chicago, al houdt mijn liefde voor die groep op bij de vijfde plaat.
Paul (lachend): 'Ik ben wat jonger. The Sweet is de reden dat ik muziek ben gaan maken. Mick Tucker, dat was mijn drummer. Ik denk dat al die verschillende roots Alison Gross heel bijzonder maken'.
De groep begon een paar jaar terug als duo. Erwin en Muriel ontmoetten elkaar tijdens een concert van Shoot The Moon. Zij werkte als roadie, Erwin speelde met Marco Braam als duo in het voorprogramma.
Erwin: 'Met Braam liep het op z'n einde en Muriel en ik bleken elkaar erg aardig te vinden. Later is Paul erbij gekomen. Dat was in december 1993'.
Dat Alison Gross nooit is uitgegroeid tot een kwartet, had vooral te maken met het vinden van een gitarist. Muriel: 'Zo hebben we even met gitarist Ross Curry samengewerkt, maar die was met Spo-Dee-O-Dee te veel een leiderspositie gewend'.
Erwin: 'Met Paul klikte het direct. Kijk, een groep is niet alleen samenspelen. Het is meer. Je moet elkaar - mede door de berg tijd die je samen doorbrengt - erg leuk vinden en bijvoorbeeld blindelings kunnen vertrouwen. Als iemand er op uit is om veel geld te verdienen, dan kan hij beter direct in een Top 40-orkest gaan spelen. Dus je moet ook hetzelfde doel hebben. Als het op al die vlakken klikt, ben je op de goede weg. Wordt aan een van die voorwaarden niet voldaan, dan is samenspelen moeilijk, zeg maar rustig niet mogelijk'.
Muriel: 'Soms missen we die vierde man wel eens. Dan hebben we zoiets van: het zou lekker zijn geweest als hier een tweede gitarist had gespeeld. Soms ook om het Erwin wat makkelijker te maken. Hij moet gelijktijdig zingen én spelen'.
Erwin: 'Toch hou je bij het schrijven van het materiaal rekening met de samenstelling van de groep. De nummers die voor het trio zijn geschreven, blijven op het podium beter overeind. De duo-nummers zijn ingewikkelder. Op dat moment waren we ook erg in de weer met een viersporenrecorder en dan geef je de nummers al snel een likje hier, een likje daar'.
Muriel: 'Een nummer als 'All I need is everything' (een perfecte Queen-imitatie met enorm veel humor opgenomen) is op het podium niet uitvoerbaar'.
Erwin: 'Zulke composities spelen we onder de schijnwerpers niet. Tegelijkertijd vinden we het leuk om voor een plaat van alle studiofaciliteiten gebruik te maken. Daarin willen we ons niet beperken'.
Paul: 'In de zaal kiezen we voor eenvoud. Daar is het met z'n drieën knallen'.
Succes en het bereiken van een groot publiek is voor Alison Gross niet het uitgangspunt geweest. Paul: 'Je bent toch in eerste instantie bezig met iets dat je leuk vindt'.
Erwin: 'Als je begint te spelen, in mijn geval toen ik zestien was, sta je daar niet bij stil. Je gaat het doen omdat je het leuk vindt. Ik wilde altijd een plaat maken, zo ambitieus was ik wel. Inmiddels wil ik nog veel meer platen maken'.
Paul: 'We hebben een vreselijk leuke tijd gehad. Het was net een drie weken durend verjaardagsfeest met elk opgenomen nummer als cadeautje'.


Lekker herrie maken is het leukst

Verschenen in alle dagbladen van Wegener, 15 februari 1995
Han Neijenhuis stelde de vragen

Het is van oorsprong een oud, onbekend volksliedje. Maar sommigen zullen het nummer wellicht kennen in de uitvoering van de folkrockband Steelye Span: 'Alison Gross', het lied over een zestiende eeuwse heks. Eind 1993 besloten de drie leden van een nieuwe, ambitieuze Amsterdamse rockgroep dat ze die naam wel leuk vonden klinken. Bovendien vonden ze de mystieke betekenis die er achter stak ook erg grappig. En nauwelijks een jaar later is Alison Gross uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende nieuwe Nederlandse bands.

Op de 1995-editie van het traditionele Noorderslag-festival in Groningen, waar ieder jaar de nieuwe lichting 'Neerlands rock-hoop' wordt gepresenteerd, was Alison Gross naast onder meer Van Dik Hout, Dulfer en Gorefest een van de succesvolste groepen. En onder toeziend oog van zo'n beetje alles en iedereen die iets met de (neder)popindustrie te maken heeft is dat toch een lekkere opsteker, zo beseft ook Alison Gross- zanger/gitarist Erwin Wolters. Al blijft de Amsterdammer er tamelijk kalm onder.
'Het ging inderdaad wel leuk. We speelden in een grote zaal en die was flink vol. En hij is ook vol gebleven! Het was trouwens een zware dag, want we moesten overdag ook nog in een platenzaak in Groningen spelen. We reden om tien uur 's ochtends uit Amsterdam weg en we kwamen om zeven uur de volgende morgen pas weer thuis.'

Rozen
Het leven van een rockmuzikant gaat niet altijd over rozen, zo blijkt eens te meer. En Erwin Wolters kan er over mee praten. Zo speelde de zanger/ gitarist ruim tien jaar geleden een tijdje bij The Fatal Flowers, maakte hij in 1992 een cd met z'n voormalige Flower-maatje Marco Braam en maakte hij in de tussen liggende jaren deel uit van verschillende andere bands, onder meer met bassist Ralph Brink van het latere Spo-Dee-O-Dee. Nadat aan het duo Braam & Wolters een plotseling einde kwam doordat Marco Braam besloot om z'n gitaar definitief aan de wilgen te hangen, startte Erwin Wolters de samenwerking met zangeres/bassiste Muriel Brugmna. Onder de naam On Golden Pond pakte het tweetal de draad op waar Braam & Wolters hem hadden laten liggen. Wolters had inmiddels goede contacten opgebouwd met VAN Records, die de cd 'Braam & Wolters' had uitgebracht, en hoopte bij deze platenmaatschappij ook weer onderdak te kunnen vinden voor z'n nieuwe project.
Wolters: 'Muriel en ik hebben heel veel tijd gestoken in het schrijven van goede songs. Eerst hebben we een hele tijd als duo gewerkt, maar het was wel degelijk de bedoeling dat het een band zou worden. We deden ook wel wat optredens, soms als duo en soms met gastmuzikanten. Maar met die andere muzikanten wilde het steeds niet lukken, todat Paul (van Rijswijk-HN) er in december 1993 bij kwam. Het klikte en vanaf die tijd zijn we als echte band met een vaste bezetting gaan werken.'

En vanaf die tijd is Alison Gross zoals reeds gezegd dus ook een feit. Platenbaas VAN was bovendien nog immer gechameerd van de liedjes van Wolters en zijn nieuwe partner Brugman en zo gebeurde het dat de kersverse band al snel de gelegenheid kreeg om een plaat te gaan maken. Sinds enkele maanden ligt 'Sit With The Guru' in de winkels. Geproduceerd door z'n maatje Ralph Brink bevat de plaat lekkere door de jaren zestig en zeventig beinvloedde gitaarrock en -pop. De nummers varieren van mooie luisterliedjes tot tamelijk heftig rockwerk. Eigenlijk bevat de plaat twee soorten nummers, zo legt Erwin Wolters uit. De ene helft van de songs is gecomponeerd in de On Golden Pond-periode en de andere helft is ontstaan na de komst van drummer Paul. Oftewel het softere werk tegenover de wat ruigere nummers.
'Met z'n tweeen speelden we veel akoestisch en dan ga je automatisch ook van dat soort nummers schrijven, maar sinds Paul erbij is zijn we veel ruiger geworden. En eerlijk gezegd vind ik dat op dit moment ook het leukst. Lekker herrie maken, daar doe je het toch eigenlijk allemaal voor.'
En ook live maakt Alison Gross vooral herrie. Want tijdens de talrijke optredens die de band momenteel geeft (gemiddeld zo'n twee maal per week), heeft het trio gemerkt dat ook het publiek het liefst een flinke bak herrie hoort. Met ruige gitaren en beukende drums. 'De rustige liedjes die zijn blijkbaar meer voor thuis, met een wijntje erbij', zo vermoedt Wolters.

Beatles
Zoals bij veel gitaarrockbands staat ook bij Alison Gross het liedje centraal. Wolters is daarbij met name beinvloed door de Britse popmuziek uit de jaren zestig. The Beatles en de oude Who waren de eerste groepen waar hij van fan van was. Amerikaanse muziek heeft de Amsterdammer altijd een stuk minder geraakt, maar de huidige lichting gitaarbands weet hij best te waarderen.
'Het contrast tussen Britse en Amerikaanse muziek is altijd vrij groot geweest, vind ik. Ik hou van Britse muziek, omdat het daar vooral draait om de zanglijnen. Daarentegen vond ik de muziek uit Amerika altijd wat voorspelbaar. Maar nieuwe Amerikaanse bands als Green Day, Lemonheads en Buffalo Tom vind ik wel erg goed. Die klinken eigenlijk heel Brits.'
Wolters benadrukt dat hij Alison Gross niet met genoemde bands wil vergelijken. Hij streeft bovenal naar een eigen geluid: 'Dat is het voornaamste voor een band, een eigen sound. En dat ontstaat alleen door heel veel samen te spelen. Het moet klikken, de band moet een hecht team zijn. Dan alleen lukt het. En wij zijn met z'n drieen een heel hechte band. Voor buitenstaanders is het heel moeilijk om daar tussen te komen.'
Voorlopig is het doel van Wolters om hard met Alison Gross aan het werk te gaan, om weer een nieuwe plaat te kunnen maken en er een boterham mee te kunnen verdienen. 'Dat is zo'n beetje het hoogst haalbare in Nederland. Veel geld verdienen en wereldberoemd worden is leuk, maar dat is een compleet ander verhaal. We lopen al jaren mee in de popwereld, dus wat dat betreft zijn we nuchter genoeg.'


Alison Gross: muziek met een vette knipoog

Verschenen in Noord Hollands Dagblad, 16 februari 1995
Michel Vermeer stelde de vragen

Een optreden van Alison Gross valt op. Zelfs al voordat er nog maar een noot is gespeeld. Want de aankondigende posters trekken de aandacht in het straatbeeld: een op z'n kop afgedrukte close-up van een gefotografeerd vrouwenkruis. Een bedekt kruis, dat wel. Tussen de gespreide benen de naam van de band, de cd-titel en plaats van handeling. De poster is illustratief voor de manier waarop Alison Cross omgaat met popmuziek: serieus over nagedacht, maar wel met een vette knipoog.

'Het moet wél leuk blijven' is het simpele credo van Muriel Brugman (zang/bas), Erwin Wolters (zang/gitaar) en Paul van Rijswijk (drums). De eerste twee werken al vanaf 1992 samen in On Golden Pond. Een jaar later komt Van Rijswijk erbij. De naam wordt veranderd in Alison Gross (een ouwe Britse heks), er wordt uitgebreid de tijd genomen voor het samenstellen van een repertoire en eind l994~ verschijnt 'Sit With The Guru'. Het debuut-album scoort opvallend veel positieve reacties en recensies, 'Een beetje onverwacht', bekent Brugman eerlijk. 'Hoewel... Wij vinden hem heel goed. Ik had het dan ook absoluut onterecht gevonden als de cd was afgekraakt.' Gelijk heeft ze. Want 'Sit With The Guru' hoort bij de beste Nederlandse cd's die vorig jaar zijn verschenen. Hij wordt per draaibeurt sterker en leuker en onthult telkens weer nieuwe muzikale geintjes. Zo als het vrolijk lullig klinkende mondharmonicaatje aan het eind van de serieuze ballad 'Always On The Run'. In de bonustrsek 'All I Need Is Everything' gaat de hele trucendoos open. Deze ode aan Freddy Mercury is doorspekt met Queen-gimmicks; de fietsbellen uit 'Bicycle race', vallende borden en Brian May-gitaarsolo's die vlekkeloos worden gespeeld door de van Spo-Dee-0-Dee- bekende gastgitarist Ross Curry. 'Dat soort geintjes hoort erbij. Maakt de cd ook wat luchtiger.'

Jolijt
Maar er is niet alleen jolijt. Een aantal teksten laat horen waar de band een hekel aan heeft: aan iedereen die meent het allemaal beter te weten. 'Ik word daar zo moe van', zegt Brugman. 'Al die mensen die je ongevraagd hun mening opdringen. Je vertellen: 'doe dit doe dat'. Voorbeeld. Wij hebben een heel afwisselende cd gemaakt, maar dat wordt dan ook weer tegen je gebruikt. 'Alison Gross weet nog niet wat het wil', dat soort onzin, De cd ademt dan ook de sfeer uit van een band die daar heel erg kwaad om kan worden. Maar omdat het trio 'eigenlijk best wel een gezellige bende' is, wordt die woede ludiek en luchtig muzikaal verpakt. 'Die veelzijdigheid maakt de cd juist aantrekkelijk', zegt Wolters: 'Cd's duren tegenwoordig zo afschuwelijk lang. Soms te lang. Dan kan muziek, hoe interessant ook, gaan vervelen. Dat moet je voorkomen.'
Van Rijswijk: ,,Als je de cd hoort is er ook eigenlijk geen lijn in te ontdekken. We hebben gewoon gedaan wat we zelf leuk vonden, dat is gelukt en goed uitgepakt. Dikke pret gehad bij het repeteren en opnemen.' Live klinkt de band steviger dan op de cd. 'Sommige nummers zijn heel mooi, vooral wanneer je thuis op de bank zit. Maar een publiek dat uitgaat en aan de bar staat, wil vermaakt worden. Meetappen met hun voeten, misschien zelfs dansen. Die gaan niet aandachtig zitten luisteren naar fraaie ballads van een onbekend bandje', vindt Wolters.

Invloeden
Hoewel de muziek van Alison Gross op gepaste momenten invloeden laat horen van ouwe bands (Queen, Jam, Doors) en nieuwe groepen (Lemonheads, Pixies), heeft Alison Gross een eigen geluid. Een eigen visie op popmuziek, die ook doorklinkt in de presentatie van de groep. Behalve een opvallende cd-hoes, zijn er ook de opmerkelijke foto's in het bijhorende boekje, en op de promo-poster. Brugman: 'Je ziet het kruis van een vrijwillig poserende vrouw, gemaakt door een vrouwelijke fotograaf. Zij heeft er geen moeite mee, ik heb er geen moeite mee. Toch wordt die poster weggehaald of beklad met het opschrift 'geen seksisme'. Kijk, daar word ik nou moe van..."


Waterpop Wateringen

Verschenen in Westlandsche Courant, 18 augustus 1995
17.55-18.45: Alison Gross

Op Werfpop was het heet. Zomer 1995 Muriel, Erwin en Paul zien er na afloop van hun optreden op dit kleine broertje van Waterpop dan ook knap uitgewrongen uit. Ze hebben het ondanks de hitte wel naar hun zin gehad.
Erwin heeft zelfs af en toe wat heen en weer gesprongen. 'Dat doe ik alleen als ik mijn dag heb. Als ik op afroep moet gaan springen dan breken er snaren en zo'. Voor de gedachte dat Alison Gross een popzangeres met hooguit een op de achtergrond musicerende begeleidingsband is, thuis passend in het rijtje Heather Nova, Sinead O'Connor en Tori Amos leeft bij Muriel Brugman geen begrip. Zij is één van de drie leden van de band Alison Gross.
Soms zingt Erwin een nummer, soms zingt Muriel. Een duidelijke frontman of frontvrouw heeft de band niet. Het misverstand is volgens de drie bandleden dan ook niet erg voor de hand liggend.
Alison Gross is de naam van een zestiende eeuwse Ierse heks. Ralph Brink van de nog niet zo lang geleden uiteengespatte Nederlandse band Spo Dee O Dee stelde de naam voor.
De naam moet wat weergeven van het mystieke karakter van de muziek van Alison Gross. Een zoek tocht tussen goed en kwaad, mooi en lelijk.
Die tweeslachtigheid is goed te horen als je een concert van Alison Gross beluistert. Dan weer een vriendelijke Boston-sound met gedachten aan Buffalo Tom en The Posies. Dan weer ruig, gemeen en bijtend.
'Een hoop pieken en dalen in drie kwartier. Het is iedere keer weer een onbewuste mengeling als je een nummer schrijft. De ene keer neemt de ene stemming de overhand, de andere keer de andere'.
Ook al kunnen ze er eigenlijk niet van rondkomen, toch hebben de leden van Alison Gross er voor gekozen fulltime met popmuziek bezig te zijn.
'Soms staan we voor een stampvolle zaal te spelen. Maar meestal stroomt zo'n zaaltje pas vol als de disco gaat spelen. We spelen eigenlijk liever op festivals. Dat kost minder tijd. Je hoeft niet eindeloos te soundchecken en te wachten voordat je eindelijk kunt gaan spelen. Gewoon hop het podium op en gaan. De sfeer is ook altijd oke'.
Ook al zijn ze zelf geen festival bezoekers (Erwin: 'Je hebt al genoeg herrie aan je kop, laatst bij Supergrass stond ik na drie nummers al aan de bar'), toch kennen ze Waterpop. Als roadies van Shoot The Moon waren ze in 1991 al eens in Wateringen. Op Waterpop laten ze waarschijnlijk al wat van hun nieuwe werk horen. Hun eerste plaat bij VAN Records kreeg goede reacties, maar veel exemplaren zijn er nog niet van verkocht. 'We zijn nu bezig met voorbereidingen voor een nieuwe plaat. Ons geluid wordt steviger, ongepolijster'.


Waterpop Wateringen

verschenen in Haagsche Courant, 21 augustus 1995
(ingekort)

In dat opzicht sloot het concert (van de Engelse band Vent) aan bij het Amsterdamse trio Alison Gross, dat aan het eind van de middag op het kleine podium (opnieuw) bewondering afdwong. De opwinding die het drietal veroorzaakt is groot, vooral omdat de combinatie van talenten volledig wordt uitgebuit. Zo staat het merendeel van de popcomposities als een huis, geeft de gedoseerde samenzang van bassiste Muriel Brugman en gitarist Erwin Wolters het materiaal een extra dimensie en is de zeggingskracht van de drie instrumenten volledig in balans. Het betekent onder meer dat Muriel meer doet dan 'slechts' begeleiden.


Liedjes & Gitaren

verschenen in Fret 15
door Jeroen van Erp(ingekort)

De pure pop is niet meer wat hij/zij geweest is. De tijd dat Engelstalige pop van eigen bodem regelmatig in de hitparade stond is allang voorbij en en hitnotering is zelfs voor de oude koningen van de Nederpop, zoals The Nits, nauwelijks weggelegd. Het eens zo machtige koninkrijk van de pop verkeert in een vervallen staat, onder andere vanwege het feit dat buurlanden territoria hebben opgeeist.

Wie zijn instrument slecht beheerst en/of weinig geld heeft voor een opname is al snel 'lo-fi', en met een rapper en/of samples ben je alleen nog maar welkom bij verschillende crossover genres. Daar komt bij dat de Nederlandstalige pop waarschijnlijk populairder is dan ooit (Van Dik Hout, De Dijk) en voormalige kroonprinsen, zoals the Charlies of Tambourine, de hoog gespannen verwachtingen vaak niet konden waarmaken. Dat goede 'Beatle-eske' pop bestaansrecht heeft tussen het geweld van house, metal, hiphop en crossover bewees Crowded House vorig jaar op Pinkpop, door na het wervelende comeback optreden van The Urban Dance Squad het publiek (voornamelijk tussen de 15 en 25) moeiteloos mee op sleeptouw te nemen met hun tijdloze liedjes. De concurrentie van andere genres is natuurlijk groot, ook binnen de potentieele kweekvijvers van talent, waaronder de platenmaatschappijen. Pop is slechts een van de vele 'erkende' genres, en de meeste maatschappijen zien meer heil in het spreiden van risico's dan het contracteren van meerdere bands in een genre.

Alison Gross
Zanger/gitarist Erwin Wolters maakte ooit deel uit van de eerste bezetting van The Fatal Flowers en maakte samen met ex-Flowers bassist Marco Braam een cd onder de naam Braam & Wolters. De afgelopen jaren heeft hij samen met bassiste Muriel Brugman demo's gemaakt en opgetreden onder de naam On Golden Pond. Met de komst van drummer Paul van Rijswijk sloeg de vlam pas echt in de pan wat uiteindelijk resulteerde in de opnames voor een debuut-cd. De naam is inmiddels veranderd in Alison Gross, genoemd naar een vijftiende-eeuwse heks uit een Keltische traditional. Bij Alison Gross staat de klassieke popsong centraal met invloeden uit 40 jaar popmuziek. De liedjes op Sit With The Guru zijn gevarieerd en met gevoel voor detail gearrangeerd en geproduceerd. Alhoewel het leeuwendeel van Sit With The Guru is geschreven door Erwin Wolters hebben ook Brugman en Van Rijswijk songwriterstalent. Live zal de band de komende maanden de gelegenheid krijgen om zich te ontwikkelen en te groeien.




...back