De Bosuil Weert 22 juni 2019 TOURDATA

setlist

How Many Years
Some Day
Second Chance
She's Doin' Fine
Rock and Roll Star
Better Times
Younger Days
Burning
The Dance
Well Baby (Part 1 & 2)
Both Ends Burning (B. Ferry)
Speed Of Life
Nowhere to Lay My Head
Pleasure Ground

1e toegift
Round and Round
Billy (laid back)
For Christ's Sake

2e toegift
Johnny D. Is Back!
Dear Friends


recensie's

The Fatal Flowers De Bosuil/Weert (NL) 22/06/19

Doordat we uit een tijd afstammen waarin Hollandse rockbands wél nog mee telden in Vlaanderen kunnen we mooie herinneringen ophalen aan de Amsterdamse Fatal Flowers. Sterker nog: we mochten onszelf rekenen tot hun trouwere fans van beneden de Moerdijk. Het in 1988 uitgebrachte "Johnny D is back" - een plaat over een onfortuinlijke comeback... - draagt in onze collectie de stempel van klassieker en met "Younger days" uit het gelijknamige eerste album hadden ze een jaar eerder ook bij ons al een hit achter hun naam gezet. Toen ze in 1990 met hun vierde plaat "Pleasure ground" en suf getoerd een plafond voelden qua groei naar succes gooiden ze op het Haagse Parkpop - we waren er bij - eerst hun instrumenten aan diggelen en vervolgens de spreekwoordelijke handdoek in de ring. Niemand die het wist, het leek een ingeving van het moment en daarna, op een eenmalige reünie van de groep in 2002 naar aanleiding van het verschijnen van een verzamelplaat, niets meer. Zanger, gitarist en belangrijkste songschrijver Richard Janssen leidde sindsdien een teruggetrokken bestaan als geluidsregisseur in de catacomben van Duitse theaters en weet sinds 2016 ook wat het is om te herstellen van een hartinfarct. Zeggen dat rock 'n roll uit de man zijn leven weg was is een understatement; hij omgorde jaren zelfs de gitaar niet meer. Tot begin dit jaar Phil Tilli (ex-Tröckener Kecks, ex-Moke) met zijn managementbureau de vroegere frontman toch warm genoeg kreeg voor een éénmalige toer langs alle belangrijke Nederlandse clubzalen. Toen we dat nieuws begin dit jaar op onze telex - oud woord voor Twitter - zagen verschijnen vielen we pardoes van onze stoel want één ding stond tot op dat eigenste moment onomstotelijk vast in onze gedachten: die Fatal Flowers gingen we bij leven niet meer terug zien.
Nadat we in een volle Bosuil in het Nederlandse Weert (net over de grens) met late jaren 80 gitaren van Julian Cope, REM en de Tragically Hip hélemaal in de juiste sfeer waren ge-DJ'd verschenen Janssens, drummer Henk Jonkers, bassist Geert De Groot en gitarist Robin Berlijn op het podium om met "How many years" de draad weer op te pikken. "How many years will it take you to see that all of your dreams have been washed down the sea?" zong Janssens, tikkeltje ironsich toch, met een intact gebleven stemtimbre. Alleen Berlijn - amper 17 toen hij destijds de groep vervoegde en later ingelijfd bij het nog succesvollere Kane - kon hem ongelijk geven. De felle start spoelde vooral onze vrees weg dat de groep met zo'n immens gat in hun geschiedenis té belegen zou hebben geklonken. Ook het jagende "Some day" en het ongemeen felle "She's doin fine" raasden immers als vanouds door de Bosuil en "Second chance", uit die "Johnny D is back", kon niet beter passen als voor deze gelegenheid. Alleen voor de in 2009 overleden toetsenman Cor Willemse komt deze reünie te laat. Als vervanger hadden de Fatal Flowers multi-instrumentalist J.B. Meyers aangetrokken; in VTM’s "Liefde voor muziek" zat ie steevast naast Ilse De Lange. Meyers zal in de Flowers-hoogdagen vast een fan zijn geweest want in vele van de songs leek hij al even gepassioneerd mee te zingen als de ons omringende Noorderburen in de zaal.
De hamvraag was hoe dan ook of deze Fatal Flowers na al die jaren hun uitstekende (live) vorm van weleer zouden terug vinden. En daar was het antwoord volmondig "Ja!" op. Met iets te véél enthousiasme - wie neemt het hen kwalijk na 29 jaar? - hoorden we her en der (in "Round and round" en "Johnny D is back") al eens wat slordigheden maar voor het overige stonden deze Flowers een avond lang opnieuw hélemaal in bloei. Dat ook Richard Janssen terug zijn flair van weleer ten toon spreidde (dat "cool" voor zich uitstaren!) en met zichtbaar genoegen op dat podium in Weert stond deed ook ons - we waren nu eenmaal over de grens - hartstikke deugd! En mogen we hier toch ook nog eens een lans breken voor het muzikale nalatenschap van de Amsterdammers? In Weert kwam zoveel goeds voorbij dat naast die eerder genoemde "Younger days" in dat collectieve muziekgeheugen van de Lage Landen best ook wel eens plaats mag gemaakt worden voor "Well baby", "Rock 'n' roll star", "For Christ's sake", "Nowhere to lay my head" en "Pleasure ground".
"Say goodbye dear friends, 'Cause today the story ends" zong Janssen aan het eind van de avond in "Dear friends" wetende dat vrijdag zijn groep in de Amsterdamse Paradiso opnieuw de gitaren aan de wilgen zal hangen. Dat wordt afgaande op wat we in Weert mochten meemaken een uitvaart die zal blaken van levenslust. Net als in 1990 dus, alleen weten we nu wel dat het stopt. U kan het niet zien maar toch pinken we nog eens een traan weg.

Bron: Wouter's Road Blog 25 juni 2019


Helden van weleer – The Fatal Flowers – maken goede sier @ De Bosuil

The Fatal Flowers traden zaterdag 22 Juni 2019 jl. op in Muziekcentrum De Bosuil – Weert. Tekst en foto’s Fer Vanreyten.

De Fatal Flowers, in 1984 opgericht door Richard Janssen, behoren van midden tot en met eind jaren tachtig tot de Amsterdamse ‘gitaarschool’. In het begin richt de band zich op het maken van melodieuze gitaarrock met invloeden uit New Yorkse punk- en new wave-scene en de Engelse pubrock van de jaren zeventig.
De Flowers worden al snel gezien als een talentvolle belofte en krijgen in 1985 al een contract bij de grote platenmaatschappij WEA. Onder leiding van topproducer Craig Leon (Blondie) maken ze een titelloze mini-lp. De eerste volledige plaat wordt geproduceerd door Vic Maille (Dr. Feelgood en Motörhead) en bevat het titelnummer Younger Days. De plaat wordt een hit.
In 1987 ontvangen de Flowers een Edison voor Younger Days en staan ze als openingsact op Pinkpop. Het derde album, Johnny D. Is Back!, wordt geproduceerd door Mick Ronson (Bowie-gitarist). In dat jaar verlaat gitarist Dirk Heuff de band en wordt aanvankelijk vervangen door René van Barneveld; in november van dat jaar wordt na ettelijke audities de 17-jarige Robin Berlijn aangetrokken, die indruk maakt door zijn spel en uitstraling. The Fatal Flowers ontvangen ook datzelfde jaar de Zilveren Harp (de Nederlandse muziekprijs voor aanstormend talent).
In 1990 verlaten de Fatal Flowers WEA en stappen over naar Mercury. Ze maken een nieuwe plaat, Pleasure Ground, ook weer geproduceerd door Mick Ronson. De plaat ken geen hitsingle maar het album is wel zeer succesvol. Het bericht dat Janssen de band verlaat en daarmee in feite de Fatal Flowers opheft, komt volslagen onverwacht. Janssen geeft aan dat hij geen plezier meer beleeft aan de Flowers en er daarom mee stopt. Het publiek was destijds diep geschokt door de split en krijgt nu ook de kans om de spreekwoordelijke draad weer op te pikken. Er is nog iets van ‘unfinished business’ blijven hangen. Wat de reünie gaat brengen, is nog onduidelijk maar het oude werk is weer ingestudeerd.
Was het in 1990 eigenlijk wel af? In Nederland liepen ze tegen een muur op, daar konden ze niet meer doorheenkomen. Aan hen heeft het niet gelegen, ze werkten zich helemaal suf, stopten er altijd veel tijd en energie in. In hun versleten, tochtige bus toerden ze ook door Scandinavië. Er werd een paar honderd kilometer door de sneeuw gereden, de mannen ingepakt in slaapzakken, om ergens te gaan optreden voor dertig man. Ze hebben er alles aangedaan, toen was het op, lijkt de conclusie jaren later.
Dit jaar is de band weer bij elkaar voor een tournee die begon tijdens Dauwpop afgelopen mei en die afgesloten wordt op vrijdag 28 Juni in een uitverkochte poptempel Paradiso. “Het is geen doorstart van de band” waarschuwt Jonkers, “het gaat in totaal om 12 optredens in juni”. Daarna is het weer voorbij.

De Bosuil in Weert is volledig uitverkocht, de grote zaal staat afgeladen vol met allemaal wachtende fans die na al die tijd hun helden terug willen zien en horen. Zodra de band bestaande uit Richard Janssen zang/gitaar, Henk Jonkers op drums, Robin Berlijn sologitaar en Geert de Groot op basgitaar, zijn opwachting maakt komt er gelijk beweging en applaus in die groep toehoorders. Hun bedoeling is natuurlijk duidelijk hun helden van weleer nogmaals zien. De bekende melodie van ‘How Many Years’, ondersteund door de spreekwoordelijke melodieuze rock die hun handelsmerk is geworden, dondert uit de boxen. Gevolgd door een iets sneller ‘Some Day’. Het volgende nummer op de lijst is ‘Second Chance’, een rustiger rocknummer wat feilloos gebracht wordt door Richard, met ondersteuning van Robin en Geert die de backing vocals voor hun rekening nemen.

In ‘She’s Doin Fine’ komt het werk van Robin weer meer naar voren komt omdat daarin de gitaar meer overheersend wordt. ‘Rock and Roll Star’ is een rustiger verhaaltje dat door de heren wordt verteld en wat door het publiek wel degelijk naar waarde wordt geschat, gelet op applaus na afloop.
‘Better Times’ begint met een combinatie van keyboards en slide gitaar en mondt uit in een rustig nummer dat door de fans gewoon wordt meegezongen.

‘Burning’ iets steviger, ‘The Dance’, ‘Well Baby’ en ‘Both Ends Burning’ passeren de revue voordat The Flowers hun eerste ballade ten gehore brengen. ‘Speed Of Life’ brengt het publiek bijna in vervoering. Het word stil in de zaal en je hoort alleen maar een paar woorden weerklinken die een aantal die-hard fans, die elke tekst van buiten kennen, mee zingen. Na de ballad-achtige intro van ‘Nowhere To Lay My Head’ wordt de sfeer in de tent weer in gang getrokken door de gitaren en het ritme van dit nummer. Dan wordt het nummer ‘Pleasure Ground’ op synthesizer ingezet, overgenomen door het ritme van de drum. Waarna het nogmaals verandert naar het ritme van de rest van het nummer.

Hier hoor je duidelijk wat die jongens in de jaren tachtig-negentig klaarmaakten en waarom ze die prijzen in de wacht hebben gesleept. Na een korte pauze wordt de instrumenten weer opgenomen door de heren op het podium. Henk Jonkers begint met een dringend ritme iedereen weer op te roepen. Gebruik makend van ‘Round And Round’ wordt er werk gemaakt van de voostelling van de band. ‘Billy’ is uiteraard een van de nummers die iedereen nog kent, net als ‘For Christ’s Sake’ en natuurlijk dat ‘Johnny D.’ back is. Met de hele groep word er nog een laatste nummer ten gehore gebracht ‘Dear Friends’ waar iedereen zijn kunnen nog een keertje in de verf kan zetten.

Voor de fans was het uiteraard een van de beste avonden van de laatste weken. Iedereen was door het dolle heen en de band is inderdaad echt de moeite waard. Alleen jammer dat dit “voorlopig” een eenmalige tour is geweest en dat er eigenlijk ook geen vervolg meer gepland is.

Bron: Nicolette, The Blues Alone 25 juni 2019


terug naar de tourdata pagina