2 Meter Sessie's - het boek MEDIA


The Fatal Flowers

Halverwege de jaren '80 zat de Nederlandse popmuziek in een diep dal. Doe Maar had de instrumenten aan de wilgen gehangen. Herman Brood schilderde wild om zich heen en Golden Earring draaide stationair. Oké, The Nits vierden triomfen maar het kwartet uit Amsterdam-Oost had zich nooit iets van modes en rages aangetrokken. De hitparades werden gedomineerd door artiesten die meer aandacht hadden voor hun kapsel dan voor hun instrumenten en de computers hadden de gitaristen naar de achtergrond gedrongen. In Amerika echter kwam een reactie op gang tegen de teken-tafel-pop, popmuziek die op het kantoor van de platenmaatschappij werd bedacht en niet zoals het hoort op de jongenskamer. Een nieuwe generatie muzikanten duwde de auto van pa en ma de garage uit om die om te toveren tot oefenruimte. Naar het voorbeeld van legendarische bands als The Byrds en The Rolling Stones werden de gitaren weer omgegespt en de versterkers op '10' gezet in een poging gouden tijden te laten herleven. En dat lukte aardig. Bands als The Gun Club, Green On Red en Dream Syndicate begonnen muziek te maken die de oudere generatie als lawaai in de oren klonk. De verbleekte kreet 'Kan die herrie wat zachter' was steeds vaker te horen en rock 'n' roll kreeg iets terug van het gevaar waar het ooit allemaal om begonnen was.
Ook in Nederland begon het weer te borrelen. Vooral in Amsterdam, dat in de punk-periode Den Haag verdrongen had als de stad waar het gebeurde, staken de gitaarbands de kop op. De Amsterdamse scene was op een gegeven moment zelfs zo actief dat men al voorzichtig begon te spreken over Amstel-wave en Amsterdamse Gitaarschool. Veel Amstel-wave bands kwamen nooit verder dan de oefenruimte, maar Claw Boys Claw en The Fatal Flowers maakten furore in het hele land - en een beetje daarbuiten. Om diverse redenen ontstond er een speciale band tussen de VARA en The Fatal Flowers. Zozeer zelfs dat The Fatal Flowers op een gegeven moment kind aan huis was bij de voormalige socialisten. Ze kregen van ons een open invitatie: 'Als er wat te melden is, zijn jullie altijd welkom.' Het Amsterdamse kwartet had regelmatig wat te melden, zij het niet altijd even positief In de kleine zes jaar dat de band actief was (najaar 1984-zomer 1990) wisselden ze nogal eens van samenstelling. Voor de groep een probleem: voor ons aanleiding tot alweer een sessie.
Van het begin tot het eind werd de kern van The Fatal Flowers gevormd door zanger/gitarist Richard Janssen en drummer Henk Jonkers, aanvankelijk bijgestaan door gitarist Dirk Heuff en bassist/zanger Marco Braam - de eerste (en wat ons betreft de beste) samenstelling. Dit kwartet maakte 2 platen (de mini-elpee Fatal Flowers uit '85 en het album Younger Days uit '86) maar nam helaas nooit een 2 Meter Sessie op. Marco Braam zag zich gedwongen te vertrekken en zijn opvolger was Geert de Groot, weliswaar een betere bassist, maar Marco's kwaliteiten als componist en tweede zanger werden node gemist. De eerste 2 Meter Sessie werd opgenomen met Geert, in de DDL-Studios. Vervolgens was het de beurt aan Dirk Heuff om de groep de rug toe te keren. Zijn tijdelijke opvolger was René van Barneveld (tevens Urban Dance Squad). Met Richard, Henk, Geert & René werd in zowel september als december van '88 een sessie opgenomen. Na een halfjaar besloot René dat zijn toekomst bij Urban Dance Squad lag en werd de op dat moment l7 jarige Robin Berlijn als gitarist aangetrokken. Je raadt het al: aanleiding tot sessie nummer vier. Ondanks het bezettingsgerommel steeg de populariteit van de band gestaag en niet alleen in Nederland. De grote wens van veel Nederlandse muzikanten is om in Engeland of Amerika een plaat op te nemen en dan het liefst met een Engelse of Amerikaanse producer van naam. Meestal blijft het bij dat verlangen omdat de financiële middelen ontbreken Maar niet bij de Flowers. Zonder moeite werd de Amerikaanse producer Craig Leon (bekend van ondermeer The Ramones, The Bangles en Dr. & The Medics) bereid gevonden om de eerste plaat te produceren in Londen, en Younger Days werd opgenomen met de Brit Vic Maile (o.a. Dr. Feelgood en Motorhead) in de Brusselse ICP-Studios. Voor het derde album Johnny D. Is Back! werd Mick Ronson aangezocht. Ronson, toch niet de minste (hij was de oorspronkelijke gitarist van Bowie's Spiders From Mars en produceerde recentelijk een album van Morrissey), was laaiend enthousiast en vertrok met de Flowers naar de beroemde Bearsville Studio's in Woodstock. Johnny D. Is Back!, het laatste Flowers-album met Dirk Heuff, mist misschien liedjes met de kwaliteit van de eerste twee FF-platen, produktie en spelniveau maken het tot één van de beste platen uit de Nederlandse pophistorie. Dat geldt idem dito voor het laatste groepsalbum - Pleasure Ground uit 1990, met Robin Berlijn als sologitarist - dat verscheen via Phonogram Duitsland en internationaal goede kritieken oogstte. Toch heeft de groep op plaat nooit het niveau van de live optredens bereikt. Hetzelfde geldt trouwens voor vrijwel alle garage bands, nationaal en internationaal, uit de jaren '80. Het podium was voor The Fatal Flowers de natuurlijke omgeving en helaas heeft de band niet lang genoeg bestaan om de bühne-energie te vertalen naar een studio-omgeving. Hoewel de groep er tijdens hun 2 Meter Sessies gevaarlijk dicht in de buurt kwam. Geert de Groot zit tegenwoordig in Claw Boys Claw, die ondanks personele problemen nog steeds bestaat. Marco Braam voltooide een studie Engels en bracht onlangs, samen met Erwin Wolters (één optreden lang, het allereerste, was hij zanger/gitarist van de Flowers!) een album uit. Henk Jonkers heeft enige tijd in de V.S. gewerkt en was (co-)producer van Hallo Venray; tegenwoordig is hij drummer van Soft Parade uit Tilburg. Richard Janssen biedt zijn diensten aan als producer en werkt aan een solo-carrière. En van Dirk Heuff, één van de beste gitaristen die Nederland ooit gekend heeft, hebben we nooit meer iets vernomen. Het record aantal 2 Meter Sessies staat op naam van The Fatal Flowers: vier. Het beste (en tevens het laatste) dat ze voor ons opnamen, was een cover van de Stones-compositie 'Dead Flowers'. Hoezo toeval?

op cd:
The Fatal Flowers - Tell Me That It Isn 't True
[2 Meter Sessies, volume 1]

bron: 2 Meter Sessie's - het boek, Jan Douwe Kroeske, Flip van der Ende & Leo Blokhuis

terug naar de media pagina