NRC Handelsblad MEDIA

Legendarische band Fatal Flowers eenmalig bij elkaar

Morgen komt Fatal Flowers bijeen voor een eenmalig optreden, na een stilte van twaalf jaar. Gitarist Robin Berlijn maakte anderhalf jaar deel uit van de beste rockband van Nederland.

AMSTERDAM, 2 JULI. De coolste, ruigste, meest bewonderde gitarist van Nederland: welk jochie van zeventien zou dat niet graag willen worden? Het overkwam Robin Berlijn toen hij in 1988 het management van Fatal Flowers belde met de mededeling dat híj de oplossing was voor hun gitaristenprobleem. Fatal Flowers speelde met een invalgitarist, wist hij, en Amsterdam leek hem een betere springplank voor een loopbaan als popster dan het suffe Zoetermeer. Hij werd aangenomen en viel in een gespreid bed van een groep die goede kritieken had geoogst in Amerika, die speelde op festivals en die platen opnam met rocklegende Mick Ronson uit de band van David Bowie. Anderhalf jaar deelde hij in de dromen en triomfen van de beste rockband van Nederland. Toen knalden ze uit elkaar, in een stofwolk van onvervulde ambities. Zanger Richard Janssen, drummer Henk Jonkers, bassist Geert de Groot en gitarist Robin Berlijn bleven actief in de tweede linie van de Nederpop. Achter hun bijdragen aan de muziek van Shine, Hallo Venray, Solex en Ellen ten Damme sluimerde altijd de herinnering aan een roemrucht verleden. Een stilte van twaalf jaar wordt doorbroken, nu de Fatal Flowers eenmalig bij elkaar komen voor een informeel semi-akoestisch optreden morgen in Amsterdam, bij de presentatie van de dubbele verzamel-cd Younger Days: The Definitive Fatal Flowers met een bloemlezing uit hun briljante hits en missers. Het zal niet moeilijk zijn om de draad weer op te vatten, denkt Berlijn. ,,Als muzikanten zijn we elkaar nooit uit het oog verloren. Toen we twee weken geleden voor het eerst weer samen repeteerden, klonk het meteen goed.'' Het waren geen artistieke, maar zakelijke overwegingen die de band in 1990 opbraken. ,,We waren een van de meest optredende rockbands van Nederland, maar we verdienden praktisch niets en leefden van een uitkering. Aan het eind heerste er een enorm cynisme bij de band, toen de platenmaatschappij het liet afweten met promotionele steun voor Pleasure Ground, het album waarop ik meespeelde. Voor de buitenwereld was het onbegrijpelijk dat we stopten op een moment dat het leek alsof onze carričre in de lift zat en we op doorbreken stonden in Duitsland, maar wij wisten dat de werkelijkheid er minder rooskleurig uitzag. Inmiddels heb ik uit ervaring geleerd dat je met integere rockmuziek niet gemakkelijk rijk en beroemd zult worden. Muzikanten zijn meestal arme luizen.'' Robin Berlijn staat deze zomer met Ellen ten Damme op De Parade. Het alledaagse muzikantenbestaan is hem dierbaarder dan de legendarische status die de Fatal Flowers wordt toegedicht. ,,Roem is betrekkelijk. In een paar maanden is iedereen je weer vergeten. Omdat ik al zo jong in een bekende band terecht kwam, was het een enorme klap voor mij toen we uit elkaar gingen. In feite heb ik er een paar jaar over gedaan om daar overheen te komen. Op mijn 23ste kon ik me nog niet neerleggen bij de gedachte dat het hoogtepunt van mijn leven al achter me lag. Dit is een geschikt moment om weer eens samen te spelen. Omdat er een verzamelabum gepresenteerd wordt, en omdat ik er op de fiets naartoe kan.''

bron: Jan Vollaard , NRC Handelsblad 2 juli 2002

terug naar de media pagina