Algemeen Dagblad 9 april 1990 MEDIA

Fatal Flowers geeft concert voor platenzaak

ROTTERDAM - De omstandigheden voor het concert zijn ideaal. Het is een prachtige lentedag: zonnig, maar niet te warm. Wie zijn normale gang wil gaan, wordt nog niet gehinderd door de hitte. Wie met een drankje binnen handbereik onderuit wil zakken, wordt niet langer opgeschrikt door koude windvlagen. De terrasjes in het hartje van Rotterdam zitten propvol, maar ook de straten zijn bezet. Er wordt druk gewinkeld. Deze middag moeten The Fatal Flowers, een van de populairste popgroepen van Nederland, optreden. De groep speelt echter niet in een of andere donkere zaal, of tijdens een festival in de open lucht. De plaats van handeling is een platenwinkel. De oorspronkelijke bedoeling was een kort akoestisch optreden in de zaak zelf, maar dat lijkt Onno Post, eigenaar van It Records, nu geen goed plan meer.

PODIUM
Rond half vier stapt hij in zijn rammelende gifgroene wagentje; het podium moet worden opgehaald. De geleende spullen van theater Lantaren/'t Venster blijken niet in zijn uiterst bescheiden vervoermiddel te passen. Dan maar over het trottoir, met de onderdelen in een handkarretje. Soms moeten de mensen op de terrasjes hun benen intrekken of hun stoel verplaatsen, maar de tocht van een paar honderd meter verloopt niettemin zonder ongelukken.
Eenmaal bij It Records aan gekomen, blijkt het podium - voor de etalage van de winkel met in het midden ruimte voor de klanten - in een mum van tijd opgebouwd. De fans en andere nieuwsgierigen gaan er voor zitten. Een plastic bankje wordt opgepakt en frontaal voor hot podium geplaatst. De stoeltjes van het café aan de overkant volgen.
"Zoiets houdt de zaak een beetje levendig", geeft Onno Post te kennen. Concerten van popgroepen in de betere platenwinkels lijken een gewoonte te worden. In soortgelijke gelegenheden traden eerder buitenlandse groepen als Souled American, Galaxy 500 en The Cropdusters op. "Een traditie?", vervolgt Post. "Waarom niet. Als ons een groep of een muzikant wordt aangeboden en we vinden de muziek leuk, dan stellen wij onze ruimte graag beschikbaar."

ONWENNIG
Vier mannen met instrumenten komen aangeslenterd. Ze zien er bepaald niet uit als zonaanbidders; bleke gezichten, haar over het voorhoofd en zonnebrillen voor de ogen. The Fatal Flowers zijn gearriveerd. Zij staan wat onwennig naast het podium, of zoeken hun toevlucht in de platenzaak. "Het idee kwam, geloof ik, van onze manager", vertelt zanger Richard Janssen. "We keken er in het begin eerlijk gezegd wel een beetje tegenop. Maar in de praktijk blijkt het, door de vrijblijvende sfeer, best leuk." Spelen bij een platenwinkel is compleet anders dan optreden in een concertzaal. De barrière tussen het publiek en de muzikanten ontbreekt. Het is een directe confrontatie met de mensen, fans of toevallige voorbijgangers, zoals zanger Janssen even later zelf zal merken.
Gitaar en bas worden zachtjes versterkt. Drummer Henk Jonkers speelt met rode kwastjes en gebruikt een tamboerijn voor de overige accenten. Rihard Janssen, toch al niet zo'n schreeuwer, klinkt verreweg het zachtst. Tijdens de paar nummers die The Fatal Flowers spelen, begroeten kennissen elkaar luidruchtig. Het overstemt de muziek. "Kan het niet wat harder, man", roept een zwarte man in trainingspak op de eerste rij de zanger toe. Hij moet lachen om zijn eigen opmerking. In zijn blinkend witte gebit ontbreekt één tand. Het laatste stuk, een nummer van Ricky Nelson, zingt hij hardop mee.

Na afloop praten de muzikanten met de omstanders, tijdens het optreden enkele tientallen mensen. Gemoedelijk babbelt iedereen met iedereen. Er worden handtekeningen gezet op spijkerbroeken. De slager, die zijn winkel naast It Records heeft, komt nog even zijn beklag doen. Of we een stukje opzij kunnen gaan, want zo kunnen zijn klanten er niet door. Verder valt er geen onvertogen woord.
Hoewel er van betaling geen sprake is, mogen The Fatal Flowers als dank voor hun optreden nog een plaat uitzoeken. "Daar hoop je toch stiekem op", laat Richard Janssen weten. "We hebben nu een paar keer in platenwinkels gespeeld, maar het werd ons tot nu toe niet aangeboden." Met platen van The Beatles, The Rolling Stones, The Only Ones en The Red Hot Chili Peppers onder de armen vertrekken de Amsterdammers.

Platen of cd's zijn er, door alle drukte buiten, bij It Records bijna niet over de toonbank gegaan. "Maar", zegt een verkoopster in de winkel, "we hebben weer wat aan goodwill gewonnen."

bron: David Kleijwegt, Algemeen Dagblad 9 april 1990

terug naar de media pagina