Aloha maart 2001 MEDIA

Aloha & tot kijk!

Begint je band net een beetje te lopen, knal je tegen een muur van desintresse aan. Het begin en einde van...

Richard Janssen & Fatal Flowers

Aloha
november 1984
'Ik ben begonnen als bassist. Gewoon in een schoolbandje in Utrecht. Samen met Eric van Putten die later Quazar deed. Ik hield heel erg van The Jam en zo kwam ik in Amsterdam in een modband terecht, The Pilots, die later overgingen in Midnight To Six. Daarin zat ook drummer Henk Jonkers. Gitarist Tijn Touber is toen met achtergrondzangeres Monique Klemann Loïs Lane begonnen, en Henk en ik gingen voor de lol samenspelen met twee jongens die we kenden, Erwin Wolters en Marco Braam. Dat was najaar 1984. In november was er een optreden in De Tagrijn in Hilversum en dat hebben we toen gedaan onder de naan Fatal Flowers, maar puur als one-off, als grap. Want het was eigenlijk niet meer dan een woensdagavondjam. "Maar de reacties waren meteen al gigantisch. De toenmalige programmeur, Rob Wiedijk (latere frontman van The Bob Color) ging helemaal uit zijn dak: 'Ik moet jullie terughebben!' Dus wij dachten van: hmm, misschien is het niet zo slecht wat we doen. Maar Erwin had daar meteen al niet zo'n trek in, dus moesten we op zoek naar een nieuwe gitarist. Dat werd Dirk Heuff, en toen zijn Flowers pas echt begonnen. We hebben toen rond oud en nieuw in de kroeg bij mij in de straat het eerste echte optreden gedaan, en vanaf dat moment ging het echt razendsnel.
foto Richard "We konden al heel snel een VPRO-sessie doen, en niet veel later werden we getekend door WEA, wat nu Warner is. Dat gaf in de Amsterdamse gitaarscene heel veel scheve ogen. Want dat was niet normaal, dat je als undergroundbandje contracten bij majors tekende. Maar we waren altijd al een band die nogal buiten de scene stonden. We hadden een discipline, bouwden onze eigen oefenruimte en gingen spelen! Om tien uur. Elke dag. En dat verschilde totaal van de rest van de scene. Die vonden twee avondjes per week absoluut het maximum. "Omdat we elke dag repeteerden, gingen we natuurlijk ook heel veel harder dan andere bands. Maar verder deden we ook maar wat. Dat hele zogenaamde grote plan dat wij zouden hebben, dat was echt onzin. Het kwam allemaal maar op ons af."

Tot kijk
juni 1990
"In 1989 moest WEA zijn hele Nederlandse stal opheffen. Terwijl het net erg goed met ons ging in Amerika. We moesten dus op zoek naar een andere platenmaatschappij. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Phonogram en daar hebben we gezegd: 'luister, wij hebben het gevoel dat we aan onze top staan in Nederland, we willen alleen bij jullie tekenen als jullie met ons het buitenland ingaan. En als dat niet lukt, dan stoppen we er net zo lief mee'. We waren echt heel determined, en we wilden daar ook echt alles voor opgeven. Als ze hadden gezegd: 'Jullie moeten een half jaar daar gaan wonen', dan hadden we dat gedaan. Geen probleem. We hadden de koffers al klaarstaan bij wijze van spreken.
"Nou, er zou aan gewerkt worden, maar er gebeurde niks. Phonogram Duitsland had geïnvesteerd in ons, dus werden we naar Duitsland gestuurd om te touren. Hebben we twee weken voor een handjevol mensen staan spelen. Moesten we naar Parijs, dat was dan belangrijk. Speelden we het dak eraf maar was er na afloop weer niemand van Phonogram. In Paradiso hetzelfde. In je hometown. Helemaal knetterend uitverkocht. Dus ik had gezegd: laat dan mensen van Phonogram Duitsland overkomen om te laten zien wie we zijn en hoe goed we zijn. Want we waren gewoon heel goed op dat moment. Uiteindelijk kwam zelfs de A&R manager van Phonogram Nederland niet opdagen. In de kleedkamer stonden een perspromotiemeisje en de toiletjuffrouw; en dat was het. Super frustrerend allemaal.
"Op een gegeven moment ben ik de oefen ruimte binnengelopen en heb ik gezegd: 'Ik denk dat ik er maar mee stop'. En niemand was er verbaasd over. Iedereen heeft mij altijd aangekeken als een soort idioot die op het hoogtepunt zijn band heeft opgeheven, maar dat was absoluut niet het geval. Als ze met z'n drieën als één blok waren opgestaan en hadden gezegd van: 'Nee! Nee! Nee! We gaan door!', dan was het misschien een heel ander verhaal geweest. Er zijn ontzettend veel verhalen de wereld ingestoord. Dat ik zwaar aan de drugs was, dat ik niet tegen de druk zou kunnen. Nou ja, daar moest ik alleen maar heel hard om lachen, want het enige wat ik wilde was honderd keer méér druk. Een beetje door Nederland touren, dat deed ik gewoon met twee vingers in m'n neus. Echt waar, en de anderen ook.
"Ik leef nu voornamelijk van mijn werk voor Ellen (ten Damme zijn vriendin). Ik heb op de plaat gespeeld, die komt in april uit, en voor de tour is het de bedoeling dat ik een band formeer. Het ziet er naar uit dat het met Ellen best wel eens heel druk zou kunnen gaan worden. Dat verwacht iedereen wel, en er zit absoluut veel power achter. Dus dat doe ik voorlopig. Bij m'n vrouw in de band, wie had dat kunnen denken. Nooit echt een ambitie van me geweest, hahaha!"

bron: Swie Tio, Aloha maart 2001

terug naar de media pagina