Noord Hollands Dagblad 22 juni 1985 MEDIA

Het leukste sinds Q65

Vier Amsterdamse jongens formeerden een half jaar geleden een groep die naar de prachtige naam Fatal Flowers luistert. Na twee optredens kreeg de band een aanbod van Melody Management.
De live-reputatie groeide snel en een optreden op de VPRO-radio volgde. Dat was het sein tot meer. De zakelijke breinen achter de groep besloten tot een elpee.

Een mini-elpee, omdat het aantal nummers voor een langspeelplaat ontoereikend was. Met top-producer Graig Leon (onder andere Blondie, Ramones en The Thought) toog het gezelschap naar de 'Pink Floyd'-studio in Londen en vandaag ligt de plaat in de gespecialiseerde winkels. Wie zei daar ook weer dat Nederlandse groepen zo moeilijk van de grond komen?

rioolrock
Een verhaal als een sprookje. De plaat komt op een goed moment. De muziek is rock and roll, met een behoorlijk jaren zestig-geluid. 'Rioolrock', 'Sixties trash', aldus de groep, in een poging tot specificatie. Een goed moment, omdat jaren zestig-muziek momenteel min of meer trendgevoelig is. Vooral uit Amerika, met name Los Angeles, komen gelijkgestemden. Zoals Green on Red, The Dream Syndicate, Rain Parade en The Long Ryders.

Ook in Nederland is een groot aantal groepen teruggevallen op het oergeluid van gitaren, bas en drums. Onder andere Claw Boys Claw, Blue Murder, l'Attentat en The Thought.

Een aardige bijkomstigheid is, dat in Amerika ineens een onverklaarbare belangstelling bestaat voor Nederlandse

Groepen uit de jaren zestig. Onlangs speelde Fatal Flowers in het voorprogramma van The Long Ryders. Eén van de Amerikanen zei over de Amsterdamse band: "Het leukste sinds Q 65..."

De mini-elpee bevat zes eigen nummers. Opwindende gitaarrock, mooi van opbouw, puur en sfeervol. Diverse hoogtepunten (met name 'Crying over sin') en enkele singlekandidaten, waarvan 'Billy 'de meest aanstekelijke is. Dit zestal maakt deel uit van een repertoire van vijftien eigen nummers en een handvol covers van onder meer The Byrds en Velvet Underground.

Richard Janssen (gitaar en zang), Marco Braam (bas en zang), Henk Jonkers (drums en zang) en Dirk Heuff (gitaar) zijn vooral live - het liefst in een schemerig en rokerig zaaltje - op hun best. Nu, na dertig optredens, groeit de groep verder, op weg naar…misschien roem in Engeland, waar de plaat wordt uitgebracht, en in ieder geval een optreden in ‘Countdown Café’ van Veronica en een optreden op het aanstaande Sunpop-festival in Hoogwoud.

De groep is 'ingelijfd' bij 'The Syndicate of Melodies', een Amsterdamse bv, gerund door Peter Dispa, Jan Knuivers en Jeroen van Erp, die onder andere ook de rechten van The Thought uit Langedijk beheert. Er is een contract afgesloten met platengigant WEA, dat de verspreiding van de mini-elpee overneemt als het succes grote vormen aanneemt.
Elkaar aanvullend en afwisselend verklaren de leden, die in diverse groepen ervaringen hebben opgedaan, hun heden: "Oudejaarsavond traden we voor het eerst op. Ik kende Jan (Knuivers; red.) van vroeger en ik wist dat hij het management van The Thought deed, zodat ik hem een bandje stuurde. Bij het tweede optreden kwam Jan kijken. Later nam hij Peter en Jeroen mee. Ze hebben alleen de laatste drie nummers gezien en boden ons een contract aan."
"Waarom we zo hecht klinken? Tja, we hebben de eerste tijd hard gerepeteerd en bovendien zijn we meteen gaan optreden. Dat scheelt. Met deze band hebben we vanaf het begin gezegd: zo snel als we wat nummers hebben gaan we optreden."

Hoe besluit je om dit soort muziek te spelen? Henk: "Richard en ik waren het er over eens dat we deze richting op moesten. We hebben allemaal een beetje een punkachtergrond en dat is een lijn die je gewoon kunt doortrekken. Je leert op een bepaald moment ook beter te spelen. Dat is gewoon het punt. Verder is Fatal Flowers een samenvoeging van vier mensen met facetten van oude muziektradities.”

Gitaren
"Dat er ineens zo'n drang is tot jaren zestig-muziek is een reactie op andere muziek. Na de punk kreeg je die zware toestanden, vervolgens werd er geëxperimenteerd met onder andere synthesizers tot uiteindelijk een extreme vorm werd bereikt, zoals Einstürzende Neubauten, en dan krijg je weer een reactie. De meest logische is teruggaan naar gitaren. Als je het dan vanuit de gitaarhoek bekijkt, is het weer logisch om naar de jaren zestig te gaan, omdat toen de beste gitaarmuziek is gemaakt."

Bands als Fatal Flowers gaan door het leven als 'een Nederlandse groep met een Amerikaans geluid'. Waarom niet een Amsterdamse groep met een Nederlands of een eigen geluid? Richard: "Als een groep Nederlands klinkt, denk ik aan BZN. Dat is 'de Nederlandse sound'. Maar verder, popmuziek, waar het ook vandaan komt, het is allemaal geboren uit Amerikaanse muziek. Hoe je het ook bekijkt. Behalve dan misschien de Duitse Neue Welle. "

"Engeland is vaak de trendsetter voor Amerika. Ik weet niet of het weer gaat gebeuren, maar vaak hebben Engelse bands Amerikaanse groepen nagespeeld. Toen die succes kregen en de Amerikaanse bands daarin meesleepten, kregen de Amerikanen ineens interesse. Zo hebben nu bij voorbeeld diverse Amerikaanse groepen, zoals Long Ryders, succes in Engeland. Een band als Jason and the Scorchers zou hierin een brugfunctie kunnen vervullen. Het is iets andere muziek, maar toch met raakvlakken."

bron: Fred Hoogendoorn, Noord Hollands Dagblad 22 juni 1985

terug naar de media pagina