Younger Days - The Definitive Fatal Flowers DISCOGRAFIE

recensie's

Te koesteren kleinood
The Fatal Flowers brouwden in de jaren tachtig een handvol onvergetelijke rocksongs. Deze dubbel-cd biedt niet alleen een verfrissend overzicht van hun sterkste nummers, maar schijnt evenens een helder licht op de akoestische kracht van deze vaandeldragers van het populaire Amsterdamse gitaarschool-korps uit de jaren tachting. De radio-opnamen (VPRO, Twee Meter Sessies, Leidsekade Live) op deze cd zijn hoorbaar met zorg bij elkaar gezocht. In eigen nummers en covers als Garden Party (Ricky Nelson) en Sweet Virginia (Stones), waarin vooral de hang naar country opvalt, heeft de vertellende en soms overslaande 'Lou Reed-stem' van Richard Janssen als altijd een enorme impact. Ook de virtuoze bijdragen van interim-gitarist Rene van Barneveld maken deze verlate en opvallende unplugged-cd tot een te koesteren kleinood voor alle Flowers-fans (en voor hen die geprikkeld worden door het overzichtsartikel elders in dit Aloha nummer). Hoogtepunt: de versie van het intense Speed Of Life, met mooi piano-intro.

Bron : Aloha juli/augustus 2002, Rick Treffers


Zoveel talent en zoveel ambitie. En het dan niet verder schoppen dan kortstondige roem in Amsterdam en de rest van Nederland. Tj, zo gaat dat in popland Holland. Het lot van Fatal Flowers is typerend voor de meeste vaderlandse gitaarbands uit de jaren '80. En andere decennia. En dan heeft de band van zanger/gitarist Richard Janssen zelfs nog een hitje gehad in Nederland. Met het tintelende Younger Days. Voor de hand liggende titel voor dit complicatie album. En inderdaad. De dubbelaar blikt terug op de (te) korte loopbaan van deze representant van de Amsterdamse gitaarschool middels een album met tracks van de vier studioalbums. Deze 'Side A' focust op het bekende pop- en rockwerk, waarin gitaren en de niet van weemoed gespeende stem van Janssen de hoofdrol opeisen. Dat doen ze in composities die de tand des tijds glansrijk hebben doorstaan. 'Side B' biedt radiosessies en demo's, die het accent leggen op de meer rootsgerichte kant van de Flowers. De opnamen zijn onder meer afkomstig van 2 Meter Sessies, Leidsekade Live en de VPRO. Ze bewijzen dat de Flowers niet bloeiden in het buitenland. En dat ondanks sterke staaltjes eigen muziek en goed gekozen covers als Garden Party van Rick Nelson, Heroes van David Bowie en vooral Sweet Virginia van de Stones.

Bron : Oor 10 augustus 2002, Rene Megens


Het was natuurlijk een gotspe dat al jaren niets van een van de beste gitaarbands die ons land gekend heeft op cd aan te schaffen viel. Middels de verzamelaar Younger Days is daar gelukkig verandering in gekomen. Younger Days waren het, ook voor ondergetekende, toen in 1984 zanger/gitarist Richard Janssen de Flowers opricht. Met de komst van ‘de Nederlandse Jimi Hendrix’ Dirk Heuff neemt de band in ’85 het titelloze debuut op, een plaat die net als de opvolger Younger Days tot de klassieke Nederlandse gitaarrockplaten behoort. In Woodstock wordt drie jaar later onder leiding van Mick Ronson het meesterlijke Johnny D. Is Back! opgenomen, maar bij thuiskomst verlaat Heuff de band. De zeventienjarige Robin Berlijn neemt zijn rol over, en met verve. Het laatste wapenfeit van de band, Pleasure Ground, knalt in 1990 uit de speakers. Later dat jaar heft Janssen tot ieders verbazing de band op. Wat rest is deze ‘definitieve’ verzamelaar, waarop op de eerste schijf chronologisch een representatieve dwarsdoorsnede van het werk van de Flowers te beluisteren is. Persoonlijke favorieten (waarom geen Both Ends Burning?) ontbreken natuurlijk altijd, maar het is mij een raadsel waarop publieksfavoriet For Christ’s Sake (waarmee heel Pinkpop plat gespeeld werd) deze verzamelaar niet heeft gehaald. Op de tweede schijf live- en radio-opnames, enkele covers, een enkel demo’tje en ander niet eerder uitgebracht materiaal. Minder essentieel, maar niet minder aardig. Het gaat echter om de eerste schijf, die duidelijk maakt waarom de Fatal Flowers eind jaren tachtig te boek stond als de beste band van Nederland.

Bron : Plato Mania augustus 2002, Henri Drost

terug naar de discografie pagina