Haarlems Dagblad 15 oktober 1985 MEDIA

Fatal Flowers geselecteerd voor Pandora's Music Box

Onze wortels steken nog stukje in jaren zestig

BUSSUM--"We hebben gewoon mazzel gehad," zo vat Marco Braam de snelle doorbraak van de Amsterdamse rockgroep Fatal Flowers samen. Dat daar natuurlijk wel het vermogen bij komt om prachtige rockliedjes te schrijven laat hij aan het oordeel van anderen over. Met zijn halflange haar en brilletje zou de bassist vijftien jaar geleden het prototype geweest zijn van de radikale studenten-activist. Maar in 1985 is het beginnen van een rockbandje een van de meest logische dingen die je na je middelbare school kunt doen.

Zeventigduizend rockgroepen telt ons land volgens een inventarisatie die eerder dit jaar in opdracht van het ministerie van WVC werd uitgevoerd. Slechts enkele honderden daarvan treden regelmatig op en maken af en toe een plaat. De werkelijke top is op de handen van twee vingers te tellen.
Des te opmerkelijk is het verhaal van de Fatal Flowers; Een jaar geleden bestond de groep nog niet eens. Eind 1984 komen vier muzikanten, die stuk voor stuk al in verschillende bandjes gespeeld hebben, bij elkaar. Samen blijken ze toevallig 'de juiste muziek op het juiste moment' te maken. De groep wordt opgepakt door een management met 'de juiste kontakten' en een kontrakt met platengigant Warner Brothers is het gevolg.
In Chinees-Indisch Restaurant Azi, waar de groep voor aanvang van een concert in een Goois jongerencentrum nog een hapje eet, blijft Marco Braam er nuchter onder: ,,Van het een komt het ander. We zijn gewoon begonnen met de muziek die wij mooi vinden. Dan blijken er mensen te zijn die er net zo over denken. Daardoor ga je vaker spelen en dat is helemaal te gek. Het geld is pas de laatste sport van de ladder. Het is nu veel belangrijker dat we onze naam nog wat verder opschroeven."
Een half uur later breekt Marco voor de honderd bezoekers in het jeugdhonk al tijdens het eerste nummer een snaar. Het wordt een optreden met technische hindernissen maar met het vuur van een ouderwetse rockband. Henk Jonkers trommelt in navolging van Charlie Watts op een drumstel met slechts n tom-tom. Sologitarist Dirk Heuff oogt met zijn petje scheef op het hoofd en een sigaret aan de onderlip als een Jean Paul Belmondo-achtig schoffie. En frontman Richard Janssen is de authentieke jeans-rocker.
,,Dit is rock 'n' roll," roept een van de bezoekers bijna verbijsterd uit. In een tijd dat de discodreun de popmuziek monopoliseert zijn pakkende melodieuze rocksonga zeldzaam geworden. In Amerika werpt een groeiend aantal bands (als REM, Green on Red, etc.) zich momenteel op het oude handwerk. Ook Fatal Flowers fabriceert dergelijke songs. Op hun debuutplaat zijn de nummers Fatal Flower, Midnight Train en vooral Crying over Sin liedjes van het type dat sinds de jaren zestig bijna niet meer gemaakt is.
Marco: "Ik hou van die oude muziek ja, het zou idioot zijn om dat te ontkennen. Misschien komt dat wel juist door die melodieen." Ik ben helemaal gek van melodieen." ,,Maar we willen beslist niet de jaren zestig kopieren," zigt Dirk Heuff, bang als hij is dat zijn groep weer het revival-etiket opgeplakt krijgt. "Kijk, we zijn allemaal zo rond een jaar of vierentwintig. Dan heb je het nog een beetje meegemaakt, he. De wortels steken nog een stukje in de jaren zestig. Maar we zijn net zo goed beinvloed door de reggae of de punk. En we grijpen al helemaal niet terug naar dat spirituele van de sixties."
Richard Janssen: "Na de punktijd zijn veel muzikanten aan het experimenteren geslagen. Dan krijg je op een gegeven moment geforceerde toestanden. Ten eerste verdwijnt het gevoel helemaal uit de muziek. En ten tweede wordt het vaak gepresenteerd als intellectueel of technisch hoogstaand. Onze muziek ontstaat vanuit een liedje dat iemand op z'n zolderkamertje schrijft. En daar wordt in de oefenruimte verder aan gewerkt."
"Ja, natuurlijk vind ik de oude Dylan goed. Vooral door die eenvoud. Als je wat gitaar zit te spelen en je pakt een paar akkoorden, dan denk je soms 'waar ben ik mee bezig, dit is al honderden keren gedaan'. Maar sla je dan zo'n Dylan Songbook open, dan zie je dat hij met die zelfde akkoorden wel tien liedjes geschreven heeft. En die fluit je allemaal mee, zonder dat je een moment denkt: 'H, alwee hetzelfde akkoordenschema'. Dat geldt ook voor de oude Stones. Heel inspirerend. Het is toch moeilijker om met drie akkoorden een song te schrijven die blijft staan, dan om met een reeks ingewikkelde jazz-grepen een fijn lopend nummer te maken. Maar nu trap ik natuurlijk een open deur in."
De song, dat is de rode draad die door ieder gesprek met de Fatal Flowers loopt. Het liedje en het melodietie. Madonna's verwelken, dubmixen vergaan maar de good old rocksong blijft bestaan. Frontman Richard Janssen: "De mensen weten gewoon niet meer hoe ze op onze muziek moeten dansen. Dat komt door die snare-terreur in de disco's. Je kunt tegenwoordig met het meest stompzinnige nummer aankomen, zolang je maar een vette Linn-drum op de afterbeat laat knallen. Dan weet iedereen wel van het rechterbeen op het linkerbeen te huppen."

bron: Peter Bruyn, Haarlems Dagblad 15 oktober 1985

terug naar de media pagina