Johnny D. Is Back! DISCOGRAFIE

recensie's

JOHNNY D. IS BACK!

Fatal Flowers maakten twee aardige platen, maar haalden eigenlijk nooit het niveau van sommige van hun optredens. Met de derde plaat wilden ze er alles uithalen wat er in zit. Ze wisten ex-Bowie gitarist Mick Ronson als producer te strikken en togen naar een eenvoudige studio in Woodstock. De muziek dit ze daar hebben opgenomen doet me ook aan de Woodstock periode denken. Men heeft zelfs John Sebastian, de voormalige voorman van Lovin' Spoonfull voor enkele gastoptredens (akoestische gitaar en vooral mond-harmonica) weten te strikken. 'Johnny D. is back' is in het genre een goede plaat. Je hoort absoluut niet dat het hier een Nederlandse hand betreft en dat is bijzonder aangezien ze Amerikaans getinte muziek maken. De muziek doet me denken aan acts als Crazy Horse de FIying Burrito Brothers, Buffalo Springfield, de Eagles uit de beginperiode en Creedence Clearwater Revival. 'Johnny D. is back' is in dit genre zeker niet slecht. Ze gaan met deze CD, die overigens een erg diepe basweergave heeft, evenals met hun bekendste single, Younger days', terug in de tijd. Ondanks dat de CD onmiskenbare kwaliteiten heeft, vermoed ik dat je toch eerder een CD opzet van de bovengenoemde acts. Ik hen uiterst benieuwd naar de reakties uit de States. Als dertiger heb ik het allemaal al eens eerder gehoord, maar deze CD is uiteraard bedoeld voor een jong publiek dat deze muziek nog niet kent.

Bron : Music Maker juli 1988, Roberto Palombit


JOHNNY D. IS BACK!

Kosten noch moeite werden gespaard voor de derde Fatal Flowers-CD/LP. Onder produktionele leiding van Mick Ronson, de ontvlambare maat van Ian Hunter, werd Johnny D. in Woodstock opgenomen. Het resultaat klinkt uitermate professioneel en bevestigt de niet geringe kwaliteiten, waarmee de Amsterdammers een plek in de Nedertop verwierven. De rock- en popsongs en de rhythm & blues-achtige nummers kennen mooie melodieën en worden met verve (gitarist Heuff !) uitgevoerd, waarbij gastmusici sfeerrijke accenten leggen. Good old John Sebastian, niet weg te branden uit Woodstock, werd van stal gehaald voor een enkele gitaarpartij. Maar vooral om de mondharmonika te spelen in de titelsong en Second Chance, dat evenals Too Free wervelende koortjes kent. Een nadeel is dat de Flowers soms nog te veel anderen in hun muziek laten doorklinken (bijv. de Stones in het overigens fraaie Second Chance, Lou Reed in Round And Round). Bovendien is het songmateriaal niet altijd even consistent. Het verschil tussen een notoir stampertje als Johnny D. Is Back! en There Were Times is het verschil tussen leuke goodtime-music en absolute wereldklasse. In There Were Times, dat even retrospectief is als Flowers' enige Top veertig-hit Younger Days, experimenteert de band zeseneenhalve minuut met sfeer. De weemoedige sax van gast Howie Brownie, de geïnspireerde zang van Richard Janssen en gevoelige snaren zorgen voor gebroken harten. Gelukkig is er Pattex. Een ander hoogtepunt is het bluesy Too Free, dat de lyriek van Roy Buchanan heeft. De teksten zijn nog steeds mager. Rock & roll-ster Johnny D. loopt als een versleten rode draad door de songs, worstelt met rock & roll-clichés en komt alleen scherp uit de hoek in het cvnische Dear Friends, waarin hij de bezoekers van zijn begrafenis toevoegt: I'm sure that even my funeral's gonna get a bad review. Een paranoïde sneer naar de pleuris die onder journalisten uitbrak naar aanleiding van Younger Days. Voor de rest lijkt alles koek en ei, want dit plaatje, hun beste tot nu toe, toont aan dat ook deze Flowers van mensen houden.

Bron : Oor 7 mei 1988, Rene M.

terug naar de discografie pagina