e-mail Marco Braam 1999 BIOGRAFIE

Dit is een letterlijke weergave van de e-mail die ik van Marco Braam heb gehad. Het geeft een leuk inzicht in de eerste jaren van de Flowers en latere muzikale projecten. Have fun!

Ons eerste optreden onder de naam Fatal Flowers was op 231184 in de Tagrijn in Hilversum als voorprogramma van The Other Side, waar ik op dat moment ook baste (basste?). De bezetting was henk op drums, ikzelf op bas, richard gitaar en Erwin Wolters gitaar. Richard, Erwin en ik namen om beurten de lead-zang voor onze rekening. Ik kan me nog herinneren dat we een versie van Don't let me down van The Beatles speelden (geen opnames, helaas). Over de naam waren we het trouwens niet helemaal eens. Het scheelde niet veel of we hadden The Features geheten. Het is uiteindelijk toch Fatal Flowers geworden omdat we bang waren als "de fietsers" de geschiedenis in te gaan. Erwin en ik speelden van '81 tot '83 in een band die Awacs heette en wij speelden in die periode zeer veel met The Pilots, later Midnight to Six. Daar speelden Henk en Richard. Richard overigens ook op bas. Stukje name-dropping. In eerdere versies van The Pilots speelden o.a. Marcel Kruup ( later Other Side, Treble Spankers) en Marius Schrader (later Claw Boys Claw). Erwin verliet inderdaad na 1 optreden de band (te veel kapiteins op een schip). Het lied Crying over Sin (tekst Wolters, muziek Braam & Wolters) stamt nog wel uit die tijd en bezorgde ons destijds een mannagement en een platencontract. Henk en Richard hadden Dirk Heuff ooit zien optreden met The Boyscouts en hij werd gevraagd er bij te komen. Ik moet zeggen dat het artikel uit het blad GIG behoorlijk adequaat is. Ik zal het je opsturen. Zo'n beetje het eerste wat we probeerden te bereiken was een voorprogramma in de tour door Nederland van The Thought (voorheen The Rousers). We benaderden hun management (The Syndicate Of Melodies). Ik kan me herinneren dat ze in het Shaffy theater (100185) zijn gaan kijken. Vanaf dat moment ging het wel erg snel, want via het Syndicate konden bij WEA records onder contract komen en in april '85 (dacht ik) konden we onder leiding van Graig Leon (producer van o.a. Blondie, Jeffrey Lee Pierce en The Thought) een weekje opnemen in de Brittania Row studios in Islington, Londen. In die tijd waren er in Amsterdam vrij veel bandjes (Claw boys, Láttentat, World War Rockers, Plastic Dolls, Trockener Kecks etc.). Iedereen kende iedereen, maar wij waren toch een beetje the odd one out, omdat wij als eerste een contract hadden bij een Major en elke dag repeteerden. Dit was "not done". Wij hadden de luxe van een eigen repetitie-ruimte en de afspraak was eigenlijk dat als we geen optreden hadden dan gingen we repeteren. Achteraf denk ik dat deze afspraak ons heeft genekt. De Flowers zijn ooit als een vriendenclub begonnen (dagenlange flipper en dranksessies in cafe Weltschmerz), maar al vrij snel was de gesprekstof op, nam de druk toe en was er wat mij betreft sprake van algehele verlamming. Zonder nu iemand daar van de schuld te geven was de wisselwerking tussen vooral ons vieren niet goed meer. Vanaf het moment dat er nieuwe nummers (voor Younger Days) gemaakt moesten worden waren we niet meer bij machte om met elkaar te communiceren. We zagen elkaar dag en nacht, zonder elkaar inhoudelijk nog iets te vertellen te hebben. Het rare was dat we in die periode steeds populairder werden en zo langzamerhand bijzonder goed werden in het reproduceren van onze nummers. Live was het eigenlijk gewoon erg goed wat we deden.

Ik herinner me uit die periode (medio '85) zeer leuke en goede optredens met The Long Ryders. 050485 was de eerste keer dat we samen speelden en wel in Paradiso. Ik weet nog dat we nog nooit van ze gehoord hadden en Richard en ik naar Get Records in de Utrechtsestraat zijn gegaan om hun LP te gaan luisteren. Sowieso was het kringetje van bands wel erg klein en kwam je elkaar om de haverklap tegen. Het Pandora's Box festival 121085 was om die reden dan ook wel een hoogtepunt. Hier zijn nog wel opnames van en ik weet nog dat we It''s all over now, Baby Blue van Bob Dylan in een soort Jason & the Scorchers jasje hadden gegoten. Het optreden op pandora bleek achteraf zo ontzettend snel te zijn geweest dat het leek of dat we met z'n allen aan de speed hadden gezeten. Ik herinner het me wel als 1 van de betere, zo niet de beste. Ook bewaar ik goede herinneringen aan Countdown Cafe, waar we een sessie van zes nummers opnamen. Op de bandopnamen hoor je op het einde Alfred Lagarde nog "tsjonge, jonge wat een baaaaaaand" gillen. Ik kwam ook nog een setlijst van najaar '86 vlak voor het uitkomen van Younger days tegen. Hier heet Blackspot nog Kuntry (excuses voor de spelling), White Mustang nog Dirk Heuff Blues. Als 1 na laatste nummer speelden we Little man. Dit was een nummer van Richard dat na 2 coupletten verzandde in ellenlange gitaarsolo's. Het was een live-nummer waar in de studio niets van overbleef. Ik heb er nog wel live-opnamen van, maar weet niet of er nog pruimbare exemplaren tussen zitten.

Die setlijst zag er als volgt uit: 1 Ballroom, 2 Well baby, 3 Billy, 4 Good enough, 5 Gimme some truth, 6 Here is your song, 7 Younger days, 8 Kuntry, 9 Dirk Heuff Blues, 10 We thought they loved you, 11 For christ's sake, 12 Nowhere to lay my hat, 13 Little man, 14 Crying over sin.

Je vraagt over een sessie voor de Vpro. We hebben er verschillende gedaan. Fons Dellen had toen een radio-programma: De wilde wereld. We waren regelmatig te gast. 1 keer zelfs zonder Richard. Erwin Wolters nam toen zijn plaats in. Kenmerkend voor die tijd was dat we voor de microfoon de ware reden van Richard's absentie niet hebben verteld. Ik mompelde iets over griep en stemproblemen. Feit was dat hij het materiaal niet goed genoeg vond en daar niet mee geafficieerd wilde worden. Op zich helemaal niet erg, maar we hadden dat toen wel moeten zeggen.

In de lijst met optredens vind je op 260486 Breekend in Bree(B) en 280486 en 290486 twee optredens in Londen. In Belgie zijn toen onze gitaren bijna gestolen, we gingen sprintend achter de dief aan en in Engeland gingen we financieel het schip in aangezien we werden uitbetaald naar het aantal betalende bezoekers. Resp 20 en 15. Wel werden hier de eerste contacten gelegd met Mick Ronson. Ik kan me herinneren dat hij er wel iets in zag maar vond dat de nummers "hooks" ontbeerde. Wendingen die blijven hangen.

Op 180586 speelden we in de Boerderij in Geleen. Dit was de avond voor Pinkpop en in heel Geleen waren optredens georganiseerd. Rocking Kolonia (of zoiets) bestond toen nog niet. Ik weet nog dat we teleurgesteld waren dat wij dat jaar niet op Pinkpop stonden, maar we zouden die nacht in Geleen blijven en naar het grote festival gaan kijken. Na ons optreden zijn we al feestend Geleen in gegaan. Op de dag erna bleek dat Green on Red moest afzeggen en dat de organisatie ons als vervanger wilde hebben. We waren immers toch in Geleen, alleen niemand wist waar. Die avond speelde Blue Murder ook in Geleen en die waren keurig netjes teruggereden naar Amsterdam. Uit hun bed gebeld en weer terug gereden. Toen wij op het festival terrein aankwamen werden we geconfronteerd met dit verhaal en met een optreden van Blue Murder. Voor de band viel de schade mee, want de Flowers stonden in '87 wel op het programma. Het enige wrange voor mijzelf was dat ik toen al de band uit was. Ik vind het nog altijd jammer dat ik nooit op Pinkpop heb gestaan, maar ik was er vrij dichtbij.

Q: Hoe heet het "Santa-meisje", wie is zij en van wanneer dateerde de opname?
A: Haar naam is Charlotter ter Horst. Ze was toen 13 ('86) en is nu dus bij leven en welzijn 26. De opname dateerde van 24-12'86. Het was een kennis van Richard en ik heb later nooit meer iets over haar of van haar gezien of gehoord.

Q:Hebben jullie clipjes opgenomen?
A: Ja, Er is een clip van Billy, waarvan eigenlijk het begin erg mooi is. het begint met de hoes van de mini-lp en 1 voor 1 komen we op het ritme van de muziek tot leven, daarna gemiste kans. Er is een clip van Younger days die destijds MTV nog wel heeft gehaald. Hier wordt een soort omgekeerd "from the cradle to the grave" verhaal in uitgebeeld. Met een steeds jonger worden band. Geen trucage maar figuranten uit verschillende leeftijdsgroepen. Een week nadat ik de band heb verlaten is de clip voor Well Baby (al met Geert de Groot) opgenomen in een midden Spaanse woestijn. Wea-nederland moet dit nog wel hebben, maar ik ben toch ook nog van plan om mijn eigen kennissenkring te raadplegen om deze filmpjes weer boven water te krijgen.

Q:Hoe heette het nachtshow-achtige programma en wanneer was het?
A: Het heette Vara's nachtshow, de presentatie was van Jack Spijkerman en Adelheid Roossen en het moet zo'n beetje januari '86 zijn geweest aangezien we Younger days speelden.

Q: Wanneer en waarom ben je uit de Flowers gestapt?
A: In februari '87, in de week dat de single Younger days binnen kwam in de Top 40. (had er niets mee te maken). Reden: muntje op! Ik voelde mij mede door een gebrek aan communicatie niet meer op mijn gemak en functioneerde steeds minder. In een gesprek met Richard is toen de knoop doorgehakt, iets waar ik nooit spijt van heb gehad. Ik ben in augustus van dat jaar begonnen met een studie Engels en ben nu alweer 9 jaar werkzaam op het Solyvius College in Hoofddorp. Ik ben daar deels docent Engels en deels coordinator onderbouw, hetgeen ik nog steeds erg leuk vind.

Braam & Wolters hebben wel degelijk live gespeeld alhoewel dat absoluut niet ons doel was. We hebben de Melkweg, paradiso, het paard en nog een paar van dit soort tenten "gedaan". Het rare van B&W was dat wij er helemaal niet achteraan zaten en dat er toch van alles gebeurde. 2 meter sessie, Leidsekade Live, Paradiso, recensies in Oor, Music Maker, Volkskrant etc. Eigenlijk wilden wij helemaal niet. We hadden de plaat gemaakt and that was that.
We maken nu gedurende 1 middag kolere-herrie in een oefenruimte, maar daar hoeven we gelukkig helemaal niets mee.

terug naar de biografie