De Morgen 25 april 1986 MEDIA

Recht uit de Nederlandse subtop: Blue Murder en Fatal Flowers

De rest (en dat klinkt negatiever dan bedoeld is) van de affiche van het Heiberg-festival bestaat uit de Belgische cult-band Siglo XX en twee groepen die regelrecht uit de Nederlandse subtop vandaan komen: Blue Murder en Fatal Flowers.

Al liggen die twee dan mijlenver uit mekaar; Blue Murder heeft "artistieke" aspiraties, Fatal Flowers wil een recht voor de raapse gitaarband zijn. Zij verrasten vorig jaar met een behoorlijke titelloze albumette, in Londen opgenomen in een halve productie van Craig Leon Ún verschenen bij een groot label, WEA.

Punk
"We zijn allemaal begonnen in Amsterdamse bands", zegt drummer Henk Jonkers -de andere leden zijn de gitaristen Richard Janssen en Dirk Heuff en bassist Marco Braam-, "ten tijde van de punktijd, pakweg 1978. Die groepjes hebben nooit naam gemaakt, we speelden gewoon anderen na, Johnny Thunders hÚ, ervaring opdoen, leren spelen, instrumenten rammen (lacht). Twee jaar geleden zijn de vier van Fatal Flowers voor het eerst als dusdanig bij mekaar gekomen en daaruit is de band gegroeid".

Er zat niet echt een meesterplan achter de band. "Richard en ik wilden gewoon een groep die full-time wou werken", zegt Jonkers. "In het begin lukte dat niet en toen hebben we met twee vrienden besloten voor de lol een avond per week bij mekaar te komen en te musiceren. Meer om bezig te blijven dan iets anders. We kwamen in de oefenruimte, zetten de versterkend aan, plugden in en er bleek nogal ruige gitaarmuziek uit te komen. Covers die ons te binnen schoten of jamsessions. Na een tijdje begon dat dermate leuk te klinken dat we vonden dat er demo's van gemaakt konden worden".

Sixties
Van bij het begin zeiden velen dat Fatal Flowers teruggreep naar de sixties, "Maar dat is niet helemaal correct", zegt Jonkers, "Er was een jongen van de groep De Div, die naar ons kwam kijken omdat ie gehoord had dat we een sixties-band waren, maar achteraf zei hij dat we dat helemaal niet zijn. Toegegeven, de opstelling -twee gitaren, bas en drums- doet erg sixties aan, maar er zitten ook veel invloeden van de seventies en vandaag in".
Jonkers wil ook niet weten van een "school" of een "lichting": "Vorig jaar kwamen er opeens een aantal groepen in de belangstelling, die allemaal een gelijkwaardige soort muziek maakten, maar dat was zeker geen afgesproken werk. Er bestond in elk geval geen rivaliteit: we trokken met mekaar op, speelden op mekaars installatie en gingen naar mekaars concerten, maar dat was meer een vorm van samenhorigheid dan een echte school".

ôKijk, Claw Boys Claw zat in die lichting, Tr÷ckener Kecks, wij ook en op zich zijn dat toch vrij verschillende bands. Het enige wat ons bindt, is dat we vrij hard spelen en zonder synthesizers. Trouwens: je raakt erg makkelijk verstrikt in een etiket. The Stranglers en The Sex Pistols waren alle twee punkbands, maar verder in niets met elkaar te vergelijken".

Fatal Flowers heeft relatief snel een album kunnen uitbrengen en dan nog bij een grote platenfirma. "Ons management behandelt ook de zaken van The Thought", zegt Jonkers, "en op een gegeven moment waren ze rond die band aan het onderhandelen met WEA en toevallig lieten ze onze naam vallen en cassette horen. En WEA had meteen interesse, ook al omdat de producer van The Thought, Craig Leon, eveneens met wilde werken".

Toch was de hand niet helemaal tevreden met de productie. "Het is allemaal te snel gegaan", zegt Jonkers, "we waren pas een maand of drie bij mekaar en de plaat moest vanwege geldgebrek in vier dagen in Londen opgenomen worden. Wij keerden terug naar Nederland en de producer zou op zijn eentje de eindmix doen, maar het eindresultaat was iets helemaal anders dan afgesproken. We hebben dan iemand teruggestuurd om de boel te herbeginnen. Craig Leon heeft daarna niet meer gewild dat zijn naam als producer vermeld werd".

Fatal Flowers is volop aan het werken aan een elpee. De songs zijn gekozen en de onderhandelingen met WEA zijn geopend. Het zit er overigens dik in dat de groep op het Heiberg-festival op scherp staat, want de grote baas van de platenfirma komt in eigen persoon kijken. "De nieuwe baas wil hakken in alles wat de vorige aangetrokken beeft", zegt Jonkers, "dus komt hij zelf onderzoeken of wij kwaliteit genoeg hebben om te blijven met ons werken".

bron: Jacky Huys, De Morgen 25 april 1986

terug naar de media pagina