Pleasure Ground recensie's DISCOGRAFIE

recensie's

BRANDEND ZAND
FATAL FLOWERS - Pleasure Ground

Pleasure Ground maakt opeens zonneklaar hoe de ontwikkeling van de Amsterdamse Fatal Flowers in elkaar zit; ze worden stapje voor stapje, plaat voor plaat beter. De Flowers blijken een viertrapsraket, die nu echt niet meer te stuiten is. Het gelijknamige (mini)debuut wentelt zich in een gitaartrendje, maar daar is ook alles mee gezegd. De (toegegeven, achteraf door mij ietsiepietsie te negatief beoordeelde) opvolger Younger Days is melodieuzer en dus rijker, al blijft overeind dat de liedjes, soms letterlijk, stikken van de historische 'stijlcitaten'. De volgende stap vooruit heet Johnny D. Is Back. De balans tussen de steviger opgetrokken gitaar, plamuur en de ballads, maakt al een beduidend zelfverzekerder indruk. Maar de kwaliteit die Pleasure Ground uitstraalt, overtreft zelfs mijn stoutste verwachtingen. Zowel het geluid als de uitvoeringen evenaren nu eerst werkelijk de spontane kracht die ze op het podium plegen neer te leggen. Gitaren bulderen als een hels noodweer of zinderen als een luchtspiegeling boven de woestijnhorizon, zonder dat het een moment in de gelikte hardrock-val loopt. Slechts eenmaal dreigen ze zich te vergalopperen en wel via een bulldozerfunk uitstapje (Funky Street). Maar dat is een spijker op laag water, want de overige tien composities tonen een hoog niveau. Nimmer hebben ze de mogelijkheden van een dubbele gitaaropstelling inventiever uitgebuit, terwijl de bijna onhoorbare orgelpartijen en zelfs het gebruik van een strijk orkestje (A Real Good Life) alleen maar de enorme vaart van de nummers onderstrepen. Drie toppen mogen niet onvermeld blijven: de twee enige ballads Better Times en vooral Speed Of Life, waarin zanger Richard Janssen, getrokken door een sfeervolle accordeon en een prachtmelodie, bijzonder overtuigend een stukje tergende melancholie neerlegt. En het titelnummer, waarin de tuimelende koortjes en gitaarpartijen een Moby Grape-achtig raffinement uitstralen. Om het helemaal af te maken branden ze je kamer plat met een versie van Both Ends Burning, jawel van Roxy Music, die het origineel overtreft Both Ends Burning, het zou het letterlijke motto van de Flowers zelf kunnen zijn. Poehpoeh, waar moet dat naar toe (ehh..zou ik..ehh..slik, slik..ehh..alsnog lid kunnen worden van de fanclub?).

Bron : Oor 24 februari 1990, Herman van der Horst


Pleasure Ground is het vierde album van de Nederlandse Fatal Flowers en om maar gelijk met de deur in huis te vallen: dit is absolute wereldklasse! Al datgene wat de groep al jaren in huis had, maar er op de plaat nooit echt lekker uitkwam, wordt je hier drie kwartier lang om de oren geslingerd. Stevige gitaarpop met Amerikaanse invloeden en daaroverheen de stem van Richard Janssen.
The Fatal Flowers worden al jaren gezien als een van Nederlands topgroepen, maar doordat de groep nogal wat gitaristen versleet, kon er nooit rustig ergens naartoe gewerkt worden. Met de komst twee jaar geleden van de nu 19-jarige(!) gitarist Robin Berlijn verdwenen de interne problemen en dat is te horen ook. Op Pleasure Ground is een band aan het werk en niet zomaar een samenraapsel van muzikanten. Berlijn is een zeer bekwaam gitarist: inventief en heavy zonder ooit te vervallen in hardrock-cliches.
De plaat begint meteen stevig met How Many Years en Some Day, de laatste is het eerste hoogtepunt. Daarna 't enige zwakke nummer van de plaat, de soulklassieker Funky Street (met een gastrol van gitarist Rene van Barneveld van de Urban Dance Squad), dit nummer krijgt een wat te vierkante uitvoering. Daarna gaat het weer bergopwaarts: de ballad Better Times, ach het gaat te ver om alle titels op te noemen van deze plaat vol louter hoogtepunten. 't Laatste nummer is de tweede cover: Roxy Music's Both Ends Burning is een uitvoering die dicht bij het origineel blijft, maar qua intentie vele malen overtreft. Dit swingt! En als de plaat is afgelopen en je langzaam overeind krabbelt, kan je nog maar een ding stamelen: nog een keer, nog een keer...
Pleasure Ground werd opgenomen in Zwitserland, geproduceerd door Mick Ronson en is na het debuut van de Urban Dance Squad alweer een bewijs van waarin een klein land groot kan zijn. The Fatal Flowers moeten nu toch ook buiten onze grenzen gaan doorbreken.

Bron : Brabants Dagblad 1990, ?

terug naar de discografie pagina