Pop Encyclopedie 1989 MEDIA

FATAL FLOWERS
RICHARD JANSSEN zang/gitaar ROBIN BERLIJN gitaar GEERT DE GROOT bas HENK JONKERS drums

De Amsterdamse gitaarband Fatal Flowers wordt in ’84 opgericht door Richard Janssen, Henk Jonkers (beiden ex-Midnight To Six) gitarist Erwin Wolters en bassist Marco Braam (beiden ex-Awacs). De groep trekt al gauw de aandacht met haar melodieuze gitaarrock, waarin de aan de punk ontleende energie van de ritmesectie Braam/Jonkers opvalt. Al snel wordt duidelijk dat Fatal Flowers niet alleen een zeer talentvolle en professionele groep is, maar dat ze met de in januari ’85 voor Wolters in de plaats gekomen Dirk Heuff een ware Nederlandse Jimi Hendrix in de gelederen heeft. Dat vindt ook platengigant WEA, bij wie men moeiteloos een contract krijgt. In de Londense in de Brittania Row Studios onder toezicht van sterproducer Craig Leon het mini-debuut (1) opgenomen. De plaat scoort succes in kleine kring, maar breekt niet door naar het grote publiek. Anders vergaat het de door Vic Malle geproduceerde (2). De daarvan getrokken single Younger Days bereikt de vaderlandse hitlijsten en zorgt voor een niet aflatende publiciteitsstroom. Critici betuigen zich voor en tegen en voeren onderling felle strijd over de vraag of Fatal Flowers nu wel of niet de beste band van Nederland is. De groep laat zich ontvallen dat ze het liefst ongestoord haar gang wil gaan. Hiervan komt echter niets terecht. In april '87 wordt haar een Edison uitgereikt. Tevens staat de band als openingsact op Pinkpop. Erkenning alom derhalve, waarvan bassist van het eerste uur Marco Braam niet echt mee kan genieten, omdat hij begin ’87 om persoonlijke en muzikale redenen ‘maar zonder ruzie’ vertrekt. Zijn vervanger is Geert de Groot. In deze bezetting vertrekken de Fatal Flowers voorjaar ’88 naar het Amerikaanse Woodstock, waar onder de hoede van Mick Ronson (zie DAVID BOWIE; IAN HUNTER) wordt gewerkt aan (3). Met behulp van gasten als John Sebastian (zie LOVIN’ SPOONFUL) en de van Joe Cocker bekende achtergrondzangeres Ann Lang, maken de Amsterdammers de meest volwassen plaat uit hun nog korte geschiedenis. Niet alleen gaat het er hier en daar stevig aan toe, vooral de rustiger nummers (met name There Were Times) zijn van on-Nederlandse allure. De plaat eindigt dan ook als nummer een in de categorie Vaderlandse Elpee ’88 van de OOR-lezerspoll. Bij terugkomst in Nederland blijkt dat gitarist Dirk Heuff besloten heeft de band te verlaten, hetgeen enigszins als domper op de feestvreugde werkt. De band gaat in eerste instantie in zee met René van Barneveld van Urban Dance Squad. Maar deze fungeert slechts als interimgitarist, zoals ook de prominent aanwezige toetsenist Cor Willemse nooit officieel tot de band toetreedt. Na ettelijke audities wordt november ’88 uiteindelijk de zeventienjarige gitarist Robin Berlijn aangetrokken. Deze autodidact met Johnny Ramone-kapsel steelt bij Fatal Flowers-optredens vrijwel onmiddellijk de show middels zijn zelfbewuste jonge honden uitstraling.

(1) FATAL FLOWERS (WEA ’85) - (2) YOUNGER DAYS (WEA ’86) - (3) JOHNNY D. IS BACK! (WEA ’88)

HITSINGLE (S)

14-2-’87 Younger Days 36

Bron: Oor's Pop encyclopedie

terug naar de media pagina