Telegraaf 1 februari 1986 MEDIA

"In the middel of nowhere", had het management aangeduid toen ze ons het adres in Drente doorgaven van de Amsterdamse groep Fatal Flowers. En dat is niets teveel gezegd. Als we het uiteindelijk hebben gevonden, blijkt het een blubberig karrespoor te zijn van minstens een halve kilometer lengte. En inderdaad... aan het eind daarvan staat een wit boerderijtje, volkomen geisoleerd. Daar schrijven en reperteren de vier leden van de groep het materiaal voor de komende elpee. Amsterdamse Fatal Flowers in het land van Bartje. "Hier kunnen we tenminste in alle rust werken, dag en nacht..."

Fatal Flowers: geen tijd om stil te staan...

AMSTERDAM, zaterdag
Fatal Flowers bestaat pas een jaar, maar heeft in die korte tijd al heel wat sporten van de muzikale ladder beklommen. Wat bijvoorbeeld te denken van een aanbieding van een grote platenmaatschappij al zo'n half jaar na oprichting? De daaruit voortgekomen mini-elpee 'Fatal Flowers' ligt alweer een tijdje in de winkels.

Tijd om daarbij stil te staan heeft de groep niet. Er is een nieuwe langspeler in de maak en aan het repertoire wordt druk gesleuteld.

"Live klinken we nu heel anders dan op die elpee," steekt drummer Henk Jonkers van wal. "Dat was ook meer een introduktie, zo van we bestaan en hier zijn we ongeveer mee bezig. Er staan best leuke deuntjes op, maar het is niet ècht explosief.
Publiek dat ons eerst live hoort en dan de plaat koopt vindt, ons op het podium veel beter, en dat "live"-effect willen we voor de komende elpee zien uit te diepen. De producer van onze elpee, Craig Leon, hadden we jammer genoeg van te voren nooit eerder ontmoet. In Engeland, vlak voor de opnames, spraken we hem voor het eerst. En dat bestond meer uit snel handjes schudden en direct opnemen. Wèl wisten we dat hij werk van onder andere Blondie en The Rarnones had geproduceerd, dus veel kon er eigenlijk niet misgaan. Maar toen we de uiteindelijke mix van hem kregen toegestuurd, hebber we die onmiddellijk weer teruggezonden. Vèèl te mat. Zoals het nu is geworder klinkt het echt niet slecht maar het is nog niet wat het zou moeten zijn".
Fatal Flowers is geen groep die z'n oren volledig laat hangen naar de commercie en de hitlijsten. De band wil z'n eigen gezicht, en vooral het eigen geluid, handhaven. Dan maar een paar platen minder verkopen vindt men. Jonkers daarover: "We doen het zoals we het zelf mooi vinden, dus niet een belletje erin proppen omdat het beter zou verkopen. Bovendien moeten we het hier wel helemaal uitgedacht hebben, omdat we niet de financiële middelen hebben om drie maanden in een studio te bivakkeren. En dan heb je nog een producer nodig voor het "objectieve, afstandelijke oor".

Het is belangrijk dat zo'n man op dezelfde lijn zit als waar wij mee bezig zijn. Wie het gaat worden weten we nog niet. Het wordt heel moeilijk en in Nederland hoeven we eigenlijk niet te zoeken. Hier zijn niet zoveel gitaarband-producers."
Ondertussen komen zanger/gitarist Richard Janssen en leadgitarist Dirk Heuff -- die nog even bezig waren met het uitzoeken van een melodie voor een nieuw nummer -- bij Henk en bassist Marco Braam zitten. Als het onderwerp teksten wordt aangesneden, springt Richard er direct op in: "Meestal schrijven we eerst de muziek en dan de tekst. Dat werkt wat fragmentarisch, want je moet de woorden gaan inpassen op de melodielijn. De refreintjes, daar begint het mee, die heb je het eerst. Het is wat omslachtig misschien, maar de muziek komt gewoon sneller. We volgen ook niet echt een duidelijke lijn in de teksten."
Marco: "We schrijven uit onze eigen belevingswereld. Over kleine dingen die je zelf gebeuren en wat iedereen wel overkomt. Dat kan echt van alles zijn."
Richard: "Ik hecht enorm veel waarde aan de tekst. Teksten van de Simple Minds vind ik bijvoorbeeld vreselijk. Het is zo gericht op 16-jarige pubers die vanuit hun kinderkamer de hele wereld moeten herzien. Hup, een paar Simple Minds-posters aan de muur... dan zijn ze toch een aardig eind op weg, niet? Bovendien roepen dergelijke teksten eerder een gevoel op dan dat het werkelijk ergens over gaat."
De muziek van Fatal Flowers wordt vaak omschreven als "jaren-zestig". Een hokje waar de band in is geplaatst door de "uitdrukingsarmoede van de schrijvende pers," zegt Richard Janssen. "Het is echt zo'n label wat je opgeplakt krijgt omdat we toevallig een gitaarband zijn. In het begin hebben we daar uiteraard gebruik van gemaakt, maar het is allang niet meer van toepassing. We gaan heus niet naar een bepaalde studio toe, omdat daar een mengtafel uit 1962 staat."
Marco: "We proberen niet echt bewust muzikaal vernieuwend te zijn. We zullen dus ook geen experimentele wegen inslaan, en dat is een heel bewuste keuze. Bovendien, wat is vernieuwend? Als iemand een nummer schrijft, dat je over een jaar of vijf nog hoort, heeft 'ie in zekere zin vernieuwend gewerkt."
Het plattelands isolement bevalt de band goed. Niet gehinderd door de gewoonlijke sores, werken ze in alle rust. Het management heeft een 8-sporenrecorder, randapparatuur en een mengtafel gehuurd. Een technicus is constant aanwezig om testopnames te maken; een ander haalt boodschappen. Aan alles is gedacht. En dit allemaal om de nieuwe elpee van Fatal Flowers een hit te laten worden. Marco Braam tot slot: "Ik denk dat de manier waarop we ons nu voorbereiden de enig juiste is. Je moet je niet hoeven bezig te houden met de afwas en dat soort onbenullige dingen. Geen kranten, niets... alleen muziek, alleen werken!" Als we wegrijden gebeurt waar we al bang voor waren... we blijven steken in de modder. Fatal Flowers zet de schouders eronder en duwt ons eruit. Want dat is iets wat ze in die drie weken ook hebben geleerd...

bron: Ron Peereboom Voller & Patrick van Weerdenburg, Telegraaf 1 februari 1986

terug naar de media pagina