Volkskrant 29 december 1986 MEDIA

Nieuwe serie concerten van opmerkelijke Amsterdamse popgroep Fatal Flowers

Genre rhythm and blues is een tijdloze bron van inspiratie

Van de Amsterdamse groep Fatal Flowers verscheen onlangs de opmerkelijke elpee Younger Days. De groep treedt komende vrijdag voor de VARA-televisie op; daarna volgt een serie concerten. Een reis naar een concert in Sittard en een gesprek met de muzikanten van een veelbelovende rock & rollgroep.

Een optreden van een popgroep duurt gemiddeld anderhalf uur. De gemiddelde Nederlandse popmuzikant leeft van een uitkering - we hebben het uiteraard niet over Lee Towers of Gerard Joling - en houdt aan een concert, na aftrek van onkosten, geen cent over. Bij zo'n optreden komt heel wat kijken. Nummers schrijven, repeteren, reizen naar en terug van de concertzalen; de popmuzikant heeft er een dagtaak aan. Een ondankbaar beroep, en toch zijn er genoeg die de gedrevenheid hebben om koste wat kost muziek te maken.
De Fatal Flowers bijvoorbeeld. Komen uit Amsterdam, bestaan net twee jaar en mogen zich nu al de beste Nederlandse rock & roll-groep noemen. Routiniers als Normaal, Golden Earring en Herman Brood blijven ver achter, want de pasverschenen elpee Younger Days bevat de meest aanstekelijke, melodieuze en opwindende rock & roll die Nederland op dit moment te bieden heeft. De groep reist stad en land af om haar muziek te laten horen. Een vrijdagmiddag in december. De Fatal Flowers wachten op vervoer naar Sittard, waar die avond zal worden opgetreden. Het duurt enige tijd voordat de apparatuur in het tevens voor personenvervoer bestemde busje kan worden geladen. Na enig gemanoeuvreer over de Amsterdamse gracht waaraan zich de oefenruimte bevindt, kan de lange rit beginnen.
De verveling ligt op de loer tijdens de verloren uren 'on the road'. Drummer Henk Jonkers leest de krant; zanger en gitarist Richard Janssen haalt een schaakspel op zakformaat tevoorschijn. Gitarist Dirk Heuff luistert naar zijn walkman, terwijl bassist Marco Braam probeert te achterhalen hoe vaak de Fatal Flowers in 1986 op weg zijn geweest naar een optreden. Het naderende concert in jongerencentrum Donkiesjot te Sittard wordt nummer tachtig, na onder meer twintig optredens in het kader van een tour ter promotie van het Cultureel Jongeren Paspoort.
"Kunst en rock & roll gaat niet echt hand in hand", merkt Richard Janssen op naar aanleiding van die cultureel verantwoorde jongerenavond. "Eerst was er een toneelstuk, dan kwam er een band, vervolgens trad dichteres Diana Ozon op en daarna speelden wij. Het was geen gelukkige combinatie. Als rock & roll kunst zou zijn, dan hadden wij allang een ton subsidie te pakken. Dat kan natuurlijk niet, want popmuziek heeft veel te veel commerciele bindingen." De Fatal Flowers kunnen erover meepraten, al zijn de voorschotten van hun platenmaatschappij lang niet zo royaal als die van een willekeurige Engelse of Amerikaanse band met een vet platencontract. Het vorig jaar verschenen mini-debuutalbum Fatal Flowers werd in Londen opgenomen, maar het budget was niet toereikend om langer dan zes dagen in de fameuze Brittannia Row-studio te verblijven onder de hoede van de Amerikaanse producer Craig Leon.
Voor de nieuwe elpee Younger Days werden tien dagen in een Belgische opnamestudio uitgetrokken, ditmaal met de Engelse producer Vic Maile, die zich vooral om het ritmische gedeelte van de tien songs bekommerde. "Het ritme was eigenlijk het enige waar hij op lette", zegt gitarist Dirk Heuff over de werkwijze van de sterprodueer, bekend van Motorhead en Screaming Blue Messiahs. "Als ik vals speelde maakte hem dat niks uit. Er staan partijen op de plaat waarvan ik achteraf moet constateren dat ze niet helemaal zuiver klinken."
"Het belangrijkste bij ons soort muziek", vindt Richard, "is dat het juiste gevoel erin zit. Rhythm & blues en melodieuze songs, daar draait het om. Soms is het jammer dat we het ons niet kunnen permitteren om in de opnamestudio nog dingen te veranderen. Daarvoor ontbreekt de tijd. Wat dat betreft zijn Engelse en Amerikaanse bands vaak in het voordeel, want die kunnen een opname wel dertig of veertig keer overdoen. Met die bands moeten wij concurreren. Het meest frustrerende is dat je weet dat sommige dingen beter kunnen, maar de klok twaalf uur slaat en het afgelopen is."
Hij hoeft zich geen zorgen te maken, want Younger Days klinkt beter, frisser en spontaner dan menig buitenlands produkt. Hoewel de muziek van Fatal Flowers geent is op Amerikaanse gitaarrock met een vleugje country & western, wil het viertal niet worden beticht van epigonisme. Heuff bewondert Jimi Hendrix, maar voelt zich in sterkere mate be´nvloed door de Nederlandse gitarist Ferdy Karmelk, van wie hij les heeft gehad. Met enige terughoudendheid wil Janssen kwijt dat Bob Dylan en de Rolling Stones tot zijn favorieten behoren, "maar ik ben bepaald geen freak op muziekgebied. Ik vind het onzinnig dat wij soms een revivalgroep genoemd worden. Als je tegenwoordig songs schrijft met een kop en een staart, dan heet je meteen een revivalgroep. Goeie liedjes zijn kennelijk ouderwets. Bovendien zie ik Dylan en de Stones absoluut niet als exponenten van de sixties. De muziek van de Stones werd in de basisvorm ook al in de jaren vijftig gemaakt. Rhythm & blues is een tijdloze bron van inspiratie."
Met het verzinnen van teksten in het Engels heeft hij weinig moeite. "Het kan in je voordeel werken dat je als Nederlander over de woordenschat van een twaalfjarig Engelstalig kind beschikt. Tegelijkertijd heb ik het verstand van iemand van 25. Wat ik te zeggen heb, zeg ik op een eenvoudige manier. Heel direkt, dus zeer geschikt voor popteksten. Lappen tekst a la Dylan zie ik mezelf niet schrijven, want die zijn veel te literair. Ik hou het bij spreektaal, of liever: televisietaal."

Toegiften
Tussen het vertrek uit Amsterdam en de aanvang van het optreden in Sittard is er volop tijd om te praten. Rijden, zitten, wachten, het leven van een popmuzikant lijkt uit niets anders te bestaan. Gelukkig is het daverende concert alle moeite ruimschoots waard, zowel voor de band als voor de bezoekers. Het publiek, eerst nog afwachtend, toont zich enthousiast genoeg om de Fatal Flowers driemaal terug te roepen. De toegiften onderstrepen dat ze de meest opwindende live-act van Nederland zijn, als daarvoor al niet genoeg bewijs was geleverd door de sterke composities, de fraaie samenzang, de snijdende gitaarpartijen en de onverbiddelijke ritmes. Ondertussen kruipt de single Younger Days langzaam maar zeker naar de verdiende top tien notering in de nationale hitparade. Misschien is het geen kunst, maar het rock & roll-hart van de Fatal Flowers zit op de juiste plaats.

Concerten van Fatal Flowers in Nirwana te Lierop (3/1), Effenaar, Eindhoven (9/1), Paradiso, Amsterdam (10/1), De Koog, Noord-Scharwoude (17/1), Vera, Groningen (22/1), Paard, Den Haag (23/1). Bibelot, Dordrecht (24/1). Doornroosje, Nijmegen (30/1) en De Boerderij, Zoetermeer.

bron: Jan Vollaard, Volkskrant 29 december 1986

terug naar de media pagina