ReX






















































ROODE BIOSCOOP AMSTERDAM 13 FEBRUARI 2018

SETLIST

Love Baby Love
King
So Happy
My Girl
Fun Fun Fun
Long Black Leather Coat
Don't Go
I Wish
Love Baby Love (reprise)

Thirteen (A. Chilton/C. Bell)
Younger Days


Rex, Roode Bioscoop, Amsterdam, 13-02-2018

Daar staat hij dan. Breeduit lachend op de trappen van de piepkleine Roode Bioscoop in Amsterdam. Naast de artiest voltrekt zich een hilarisch poppenkastspel, voor hem zit een extatisch publiek te kijken en te luisteren, in hem krioelen de woorden omhoog die hij, ruim twee decennia nadat hij op een podium stond, nog eenmaal live gaat voordragen… ‘Love baby love, it can tear you up, you can run away, but you can never get enough…’ Combineer die lach, dat poppenkastspel en die gezongen zinnen met de bijbehorende, fantastische muziek en je kan niet anders dan concluderen: dit gaat een unieke, misschien zelfs wel memorabele avond worden.

Richard Janssen (want over hem gaat het) staat bij een grote groep muziekliefhebbers te boek als één van de beste zangers en songwriters (Fatal Flowers, Shine, Rex) die Nederland ooit gehad heeft. Diezelfde Janssen is hier omdat zijn illustere Rex-album Love Baby Love uit 1996 (ooit slechts in oplage van 1000 cd’s verschenen), nu toch eindelijk ook op vinyl uitkomt. Dit keer zijn het maar 500 (handgenummerde) exemplaren.

Hoe klein dat aantal en de daaraan gerelateerde re-releaseparty ook is, de maker is toch wel even door het platenlabel (BirdFish) gevraagd om de nummers op deze avond nog één maal live te vertolken. Eerst dacht Janssen ‘okay goed, dat doen we’. Vervolgens veranderde zijn visie in ‘waar ben ik in godsnaam aan begonnen?’. Maar vanavond, nu hij voor het eerst sinds ruim twee decennia weer met een band (bestaand uit gitarist Len Lucieer, bassist David Corel, toetsenist Rob van Zandvoort en drummer Rik Elstgeest) op het podium staat, spreekt hij zijn gedachtes eerlijk uit richting ‘t publiek: ‘ja, dit is toch wel erg leuk, ja’. Hij geniet er van, zo lijkt het.

Kan hij het nog? Janssen lacht ietwat verlegen wanneer hij voorafgaand aan het optreden kort geïnterviewd wordt door Jan Douwe Kroeske. Zijn reactie op die vraag? ‘Ach, ik heb thuis af en toe wel eens een muzikaal balletje hoog gehouden, maar dat is toch iets anders dan een wedstrijd spelen’.

Wat blijkt vervolgens? Janssen en zijn muzikale aangevers doen de opvolgende drie kwartier lang niets anders dan scoren in de kruising van de harten van alle tachtig toehoorders. Na Love Baby Love, schrijdt hij de rode trap af en volgen de acht andere songs van dit Rex-album. Het zijn stuk voor stuk al pareltjes, maar de live-uitvoeringen ervan geven deze avond historische muzikale waarde. Mede door de uitstekende band, maar zeker ook door de charismatische voordracht van de bedenker zelf. Janssen weet nog altijd precies wat performen is en kan seconde voor seconde de aandacht vasthouden. Of hij nu tokkelt op de akoestische gitaar en soms zelfs ver buiten het bereik van microfoon zijn heerlijke, zwierige zanglijnen laat horen (Don’t Go, My Girl, So Happy) of wanneer de band, al dan niet in combinatie met sfeervolle soundscapes van zee (Fun Fun Fun) of van cafégeluiden (Long Black Leather Coat), werkt aan prachtige spanningsbogen en opbouwen; dit is veel meer dan alleen maar ‘erg leuk’. Lijkt een dampende versie van I Wish na ruim een half uur het slotakkoord te zijn, ver in de blessuretijd komt Rex nog terug voor een verrassende cover van Big Star (Thirteen) en (jawel!) een intieme versie van het Fatal Flowers-nummer Younger Days. ‘Your younger days have sailed with the tide’, één zin uit dat nummer, komt ineens extra binnen. Helemaal omdat Janssen al aangegeven heeft dat dit echt de enige keer is dat hij nog een dergelijk optreden geeft.

Zowel voor de grijnzende, ietwat verlegen maker zelf, maar zeker ook voor het handjevol devote fans is dit dus een unieke avond. En ja, een memorabel concert, eveneens…

Bron: Dennis Dekker, 14 februari 2018