ReX




























































































































MUSIC MINDED FEBRUARI/MAART 1998

Eind jaren '80 stond Richard Janssen bekend als de zanger/gitarist van de legendarische Fatal Flowers, die op hun beurt bekend stonden als het vlaggeschip van de Nederlandse rockmuziek. De Fatal Flowers stonden ten tijde van hun derde album Johnny D. Is Back! zelfs op doorbreken in de Verenigde Staten, kregen juichende kritieken op hun albums en trokken uitverkochte zalen in het clubcircuit. Momenteel is Richard Janssen bekend van de band Shine en sinds vorig jaar ook van zijn eenmans-project Rex. Music minded wilde eens weten hoe het momenteel gaat met Richard. Wie tijdens een wandeling door de Amsterdamse Jordaan eens oplet komt niet alleen veel bruine cafés en aardige kroegen, maar ook een heuse studio tegen: de DDL-studio waar in de loop der jaren zoveel bands hebben geoefend en demo's of albums hebben opgenomen dat het amper te tellen is. Richard Janssen is er dan ook erg trots op, vooral omdat hij samen met drummer Henk lonkers veel tijd en moeite in het project heeft gestoken en zodoende vaak in de studio te vinden is. Ook het eerste album van Rex, het integere en op beperkte schaal verkrijgbare Love Baby Love, is in de DDL-studio opgenomen.

Bij veel mensen die wel de Fatal Flowers of Shine kennen, zal de naam Rex op het eerste gehoor waarschijnlijk nog geen belletje doen rinkelen. Rex is dan ook eigenlijk geen nieuwe band van Richard Janssen, het is eerder een alias voor hem zelf. 'Het is zodat ik eigenlijk heel geleidelijk onder de naam Rex ben gaan werken' legt Richard uit. 'Ik zat in Shine en die band kwam op een gegeven moment stil te liggen omdat Jan-Bart Meijers, met wie ik vrij intensief samenwerkte, zich meer ging richten op zijn andere band Supersub. Je zou kunnen zeggen dat ik daardoor in een soort vakantieperiode terechtkwam waardoor ik eindelijk eens een aantal oude akoestische nummers, die voor Shine nooit geschikt waren geweest, op kon nemen. Nou, dat heb ik toen gedaan en omdat de reacties dermate enthousiast waren heb ik ze onder de naam Rex uitgebracht. Op dat moment bleek ook dat Jan-Bart voor Supersub zou kiezen en kon je stellen dat Shine zo'n beetje uit elkaar was, want ik wilde zonder J.B. niet verder met Shine. Toch moet je Rex niet zien als iets compleet anders dan mijn werk met Shine; Rex is meer een verzamelnaam voor alles wat ik doe en eventueel in de toekomst nog ga doen. Het is ook nooit mijn ambitie geweest om door het leven te gaan als 'de man met zijn gitaar'; het volgende Rex-album kan best wel weer erg gearrangeerd en over the top zijn. Vind ik net zo leuk om te doen.'

Zoals gezegd is Richard Janssen bekend geworden als zanger/gitarist van de legendarische Fatal Flowers. Dit gitaarkwartet was één van de vele gitaarbandjes die halverwege de jaren '80 in Amsterdam als paddestoelen uit de grond schoten, omdat nagenoeg iedereen die een gitaar bezat wel ergens in de hoofdstad een keertje in een kroeg voor een kleine honderd man op mocht treden. De ruimte voor dat soort brutale rockbands ontstond, omdat veel Amsterdammers de toen populaire zwartgallige New Wave en Synthi-pop een beetje beu waren. De Amsterdamse bands waren geïnspireerd door de Amerikaanse Psychedelica en recht-toe-recht-aan Garagerock, zoals de Paisley Underground-scéne uit Los Angeles waar groepen als Green On Red, Dream Syndicate en The Bangles uit tevoorschijn waren gekomen. Van de honderden pleziervaartuigjes werden uiteindelijk de Fatal Flowers en Claw Boys Claw de vlaggeschepen van de zogenaamde 'Amsterdamse Gitaarschool'. Richard Janssen: 'Het ging bij ons allemaal heel erg snel; we hadden met Oud en Nieuw in '84 ons eerste optreden. deden dezelfde week nog twee andere optredens in Amsterdam waarna er een management langskwam dat ons onmiddellijk wilde hebben. Verder hadden we ook een kleine demo gemaakt waardoor we een uitnodiging van de VPRO-radio kregen om daar een sessie van een uur in de studio te doen. Dat was natuurlijk helemaal te gek. Uiteindelijk tekenden we bij Warner (WEA red.) en ik geloof dat we al in maart of april onze eerste plaat, een mini-LP, stonden op te nemen.'

Kort na de titelloze mini-LP verscheen Younger Days; de eerste volledige plaat van de Fatal Flowers. Een sterk album waarvoor de band in '86 een Edison kreeg en waarmee met het titelnummer nog een klein hitje werd gescoord ook. Met Younger Days speelden de Flowers zich ook in de buitenlandse kijker; vooral hij het Amerikaanse Atlantic dat er voor zorgde dat de band in contact kwam met producer Mick Ronson en dat het derde album Johnny D. Is Back! in Woodstock kon worden opgenomen. Ook de eigen platenmaatschappij WEA begon brood in de Fatal Flowers te zien en zorgde voor een nieuwe A&R-manager plus goede contacten in Amerika. De Fatal Flowers stonden definitief op doorbreken in de States, totdat er iets mis ging. Richard Janssen: 'De ellende begon toen WEA in '88 besloot zijn hele Nederlandse stal, waaronder bands als Lois Lane, eruit te gooien. Voor ons kwam het er op neer dat we nog wel even mochten blijven, maar omdat er bij WEA helemaal geen A&R meer was had je gewoon een totaal onwerkbare situatie zodat wij op een bepaald moment ook weg moesten. Onze contacten, vooral die met Atlantic in Amerika, liepen allemaal via WEA en toen we op straat stonden waren die contacten helemaal verdwenen. Niemand bij WEA die natuurlijk zijn best gaat doen voor een band die ergens anders zit.'

Toch besloten de Flowers het vooralsnog niet op te geven en vonden in Mercury een nieuwe platenmaatschappij die het vierde album Pleasure Ground uitbracht. Het album werd door de pers juichend ontvangen en de tournee door het Nederlandse clubcircuit was compleet uitverkocht. Maar ondanks de goede verkoop van Pleasure Ground rommelde het in de groep vanwege ontevredenheid over het contract met Mercury. De Flowers vonden dat ze hun top in Nederland allang hadden bereikt en wilden met hun carrière vooruit maar als dat niet zou kunnen eigenlijk liever aan iets anders beginnen waar wel vooruitgang in zat in plaats van nog een paar jaar door te modderen met hetzelfde kunstje. Richard Janssen: 'En dat hadden we bij de contractbesprekingen met Mercury dan ook heel duidelijk gesteld. We wilden Pleasure Ground heel graag maken, maar op voorwaarde dat er dan ook daadwerkelijk actief iets mee zou gebeuren. Nou en dat viel allemaal heel erg tegen. Op een bepaald moment deden we een paar optredens in Scandinavië en je wilt echt niet weten hoe ongelooflijk beroerd dat was geregeld; het was ècht te génant voor woorden. We hebben daarna ook nog een tour door Duitsland gedaan, maar dat was ook zo verschrikkelijk half geregeld dat ik wel snel inzag dat het helemaal geen zoden aan de dijk zette. Voor mij was dat gewoon bijzonder teleurstellend, want ik had duidelijk gezegd dat als we met de band niet vooruit zouden gaan ik er gewoon mee zou ophouden. 'Jaja,' dachten ze dan; 'dat doet 'ie toch niet'. Nou; dat deed 'ie dus wel. We vroegen Mercury zelfs of ze anders nog een goed voorprogramma konden regelen bij een buitenlandse band zodat we in ieder geval nog een maand door Europa konden. Maar toen daar ook weer slappe excuses voor kwamen hakte ik de knoop door en stapte ik uit de band.'

'Wat ik na het uiteengaan van de Fatal Flowers echter absoluut niet wilde was de vuile was buiten hangen zodat ik besloot om niet zoveel interviews af te geven. Ik vond dat zoiets toch alleen maar vervelende discussies zou uitlokken en ik had geen zin in mosterd na de maaltijd. Daarentegen kwamen er opeens wel allemaal verhalen over mij in de bladen; verhalen over dat ik psychisch niet in orde en hartstikke aan de drugs was; de druk niet aankon; creatief was uitgeblust en ook nog onmogelijk zou zijn om mee te werken. Nou, het tegendeel was dus gewoon waar want ik wilde zo snel mogelijk met iets nieuws beginnen waar weer een stijgende lijn in zat. Nou en dat kon ik vergeten; ik werd er bij Mercury en het management uitgeschopt en was door al die verhalen echt een Persona Non Grata geworden bij studio's en platenmaatschappijen. Daar heb ik jaren later nog last van gehad.'

Samen met Fatal Flowers-drummer Henk Jonkers stopte Richard zijn energie maar in het uitbouwen van de DDL-studio en produceerde hij nog de debuut-cd Goin' Walkabout van Spo Dee 0 Dee. Uiteindelijk verscheen in '93 de cd Boys; een grotendeels door Richard zelf in elkaar gezet album dat uitkwam onder de naam Shine. Na de release van het album werd samen met gitarist Jan-Bart Meijers snel een band samengesteld en kon Shine het clubcircuit in. Richard Janssen: 'Wat we met Shine wilden was eigenlijk gewoon iets heel goeds neerzetten. Niet alleen muzikaal, maar ook qua presentatie; we zijn bijvoorbeeld met een heel popcircus het clubcircuit ingegaan met zelfs acrobaten in de zaal en een performance-act. Een heel totaalprogramma. Ook hadden we een eigen lichtshow; niet alleen voor op het podium, maar ook voor in de zaal. Verder wilden we ook proberen muzikale stromingen te integreren. Zo hadden we bijvoorbeeld eigen dj's mee als voorprogramma, zoals DNA van de Urban Dance squad en Frankie D. die nu met Junkie XL op tournee is. Je zou kunnen zeggen dat we wel ambitieus waren.' 'In sommige zalen viel onze show wel in goede aarde en in sommige helaas wat minder. Er waren mensen die niet aan zo'n show gewend waren en misschien ook niet aan de muziek die we speelden. Zo waren er zalen die een rockband en een triphop-act op één avond absoluut niet trokken. Zo zie je maar dat de verspreiding van een bepaalde trend veel langzamer gaat dan de meeste mensen, ook van platenmaatschappijen, denken. Als een trend of band in de Randstad populair is, hoeft dat niet te betekenen dat men daar in Oost-Gelderland ook onmiddellijk voor warm loopt. Wij hebben het letterlijk wel eens gehad dat de stekker er bij de dj werd uitgetrokken of dat we later qua muziek richting de Britpop gingen en we starre reacties kregen als 'Wat is dat voor een rare muziek?!'. Langzaam veranderen die opvattingen natuurlijk wel maar opdat moment zit je er mooi mee.'

Het op kleine schaal uitgebrachte album Love Baby Love dat zoals eerder gezegd verscheen onder de naam Rex, kreeg daarentegen wel jubelende ontvangsten. Het album bood tien integere nummers waarop Janssen afwisselend op zijn gitaar zit te tokkelen of door een bescheiden band wordt begeleid. Rex trekt sindsdien ook zo nu en dan langs enkele zalen. Richard Janssen: 'Maar niet langs alle zalen, hoor. De nummers van Love Baby Love zijn allemaal vrij zachtjes dus ik zou niet zomaar ergens op een kruk kunnen gaan zitten en over alles en iedereen heen proberen te blèren. Ik heb goede omstandigheden nodig om die nummers ergens te spelen, zoals laatst op een singer/songwriter-festival in Nijmegen. Dat was echt perfect. Ik heb op dit moment ook geen eigen band, maar daar heb ik ook nog geen behoefte aan omdat ik veel in mijn eentje werk en niet regelmatig optreed. Als ik weer nieuw materiaal heb en op tournee ga zoek ik wel weer een vaste band.' 'Of er nog dingen zijn die ik graag zou willen doen? Heel veel eigenlijk. Wat ik erg interessant vind is bijvoorbeeld die combinatie tussen beeld en muziek; waar Eboman mee bezig is. Ik heb voor ik in de Fatal Flowers zat een paar jaar aan de Filmacademie gestudeerd en met die kennis heb ik al een hele tijd niets gedaan. Maar eigenlijk houd ik er niet zo van om over dingen te praten die nog niet concreet zijn. Dat vind ik zo'n onzin; een verschrikkelijk Amsterdams gebruik: iedereen is hier met honderd dingen tegelijk bezig, maar uiteindelijk gebeurt er helemaal niets. Als ik weer iets heb, dan laat ik het wel weten.'