ReX




















































RECENSIE

REX Love Baby Love (Rex Recordings/Rough Trade)

Een liefdevol tussendoortje van Richard (Fatal Flowers, Shine) Janssen, afgelopen zomer ontstaan en opgenomen uit verveling. Dat mag hij vaker doen, want er schuilt een aardige singer-songwriter in hem. Deze mini-CD verschijnt in een oplage van duizend genummerde exemplaren, verpakt met drie snoephartjes met de woorden LOVE, BABY en LOVE erop. Richards 30 Minuten begint met de titelsong over een man die op zijn 44ste, getrouwd. drie kinderen, ontdekt dat hij van jongens houdt. Op Don't Go hoor je hem alleen met zijn gitaar (zijn stem lijkt hierop die van folkie Bert Jansch), in de andere nummers wordt hij bijgestaan door een kleine groep musici, waaronder enkele Shine-leden, met een prominente rol voor het Hammond-orgel. Verder hoor je strand- en cafégeluiden, plus samples van onder meer All You Need Is Love, het nummer dat John Lennon schreef als tune voor een tv-programma van Veronica. In My Girl en So Happy zingt Richard vol gevoel over ontmoetingen met een of meerdere oude vlammen. I Wish gaat over onmogelijke verlangens. Een romanticus, zoveel is duidelijk. Tien afwisselende liedjes in totaal. Billijk geprijst. Mooi werk.

Bron: Oor, Bert van de Kamp


Na de twee Shine-alhums speelde Richard Janssen een album vol onder de naam Rex (niet te verwarren met de gelijknamige Amerikaanse band). Love Baby Love is uitgebracht in een oplage van duizend cd's verpakt in een met hartensnoepjes gevuld hoesje. Op enkele uitzonderingen na (het titelnummer, King en het met blazers gevulde I Wish) is het een zeer ingetogen plaat geworden. De stem en gitaar van Janssen spelen de hoofdrol, spaarzaam aangevuld met bas, Hammond, drums/drum-computer, meeuwen en golven in de branding. Zelfs liedjes met titels als Fun Fun Fun of So Happy in de titel zijn in al hun schoonheid tamelijk somber en doen denken aan de sfeer op Lou Reed's Berlin. Het album eindigt met dansbeats, electro-strings en stemsamples. De teksten zijn soms komisch, vaak cynisch, de productie is zeer goed en de muziek afwisselend en sfeervol. Een bescheiden meesterwerkje.

Bron: Fret, GV


Na het uiteenvallen van Fatal Flowers, een van de populairste Nederlandse bands van de late jaren tachtig, maakte de Amsterdamse zanger-gitarist Richard Janssen een nieuw begin met Shjne. De veelkleurige popliedjes van die groep toonden een heel andere kant van zijn muzikale persoonlijkheid. Rex, een soloproject, is op zijn beurt weer compleet anders dan Shine, al completeren beide elkaar aardig. Tegenover de uitgelaten, extraverte songs van Shine staat de introverte muziek die Janssen onder het pseudoniem Rex maakt. Love baby love, opgenomen in de druilerige zomer van dit jaar, is een plaat vol dromerige, semi-akoestische en akoestische luisterliedjes. Het is een stijl waarmee Janssen uitstekend uit de voeten kan. Pas op liet eind van het album wordt de dromerige sfeer doorbroken met de rocksong King en het uitbundige I Wish, waarin het thema van het titelnummer terugkeert.

Bron: Volkskrant


Rex is de tijdelijke artiestennaam van Richard Janssen, in het dagelijks leven zanger van Shine. Janssen had nog een aantal nummers van de laaste jaren 'laten liggen', omdat ze niet goed op een (Shine-)album pasten. Deze songs heeft hij bij elkaar geveegd, en het resulteerde in 'Love Baby Love'. De meeste songs zijn rustig, bijna sober, en Janssen bezingt de liefde en een aantal ongrijpbare aspecten hiervan. Daar de plaat vrij akoestisch klinkt, en het stemgeluid van Janssen apart is, klinkt de plaat warm en neigt zelfs naar intiem. De 10 liedjes zijn stuk voor stuk meesterwerkjes, en juist zo interessant omdat deze kant van Janssen voor veel mensen onbekend was. De cd is in een beperkte, genummerde, oplage verschenen, tevens vriendelijk geprijsd, dus mijns inziens een must voor iedereen.

Bron: RifRaf, J.J.