ReX

































































ZWOLSE COURANT 28 FEBRUARI 1997

Richard Janssen is al tien jaar muzikant. Toch heeft de ex-zanger en gitarist van zowel Fatal Flowers als Shine het idee dat zijn carričre met zijn solo-project Rex pas echt van start is gegaan. 'Ik ben in eerste instantie niet de muziek ingegaan om muzikant te worden, maar om in The Beatles te zitten', zegt hij openhartig terugblikkend.

'Het ging mij erom dat romantische avontuur te beleven van heel hard rennen met gillende meisjes achter mij aan, het met z'n vieren in een huis wonen en uit vliegtuigen stappen. Ik wilde eigenlijk gewoon 'A Hard Days Night' en 'Help' naspelen. Dat leven. Daarom heb ik ook altijd andere muzikanten rond mij verzameld. Met Rex heb ik het gevoel die periode te hebben afgesloten, dat is geweest. Ik kan nu aan mijn carričre gaan werken.' Die (nieuwe) start kwam op het moment dat Richard Janssen serieus aan stoppen dacht. 'Ik ben heel vrijblijvend de studio ingegaan. In eerste instantie dacht ik aan het opnemen van een single met drie akoestische nummers, maar eenmaal bezig, kwam er steeds meer materiaal bij. Zo is Love Baby Love' uitgegroeid tot bijna dertig minuten durend mini-album. Iedereen bleek heel enthousiast, van de hoesontwerper tot de distributeur. Zelf heb ik momenten gehad dat ik dacht: Wat ben je aan het doen?'. Ook financieel heb ik behoorlijk mijn nek uitgestoken, geld moeten lenen om de plaat te kunnen uitbrengen. Als het niks was geworden, zat ik nu echt goed in het schip. Maar intuďtief had ik het gevoel: als mensen zo enthousiast zijn, zit het wel goed. Alles ging ook zo makkelijk.'

NOORDERSLAG
'Ik herinner me dat we vorig jaar met Shine hemel en aarde hebben bewogen om op Noorderslag te spelen. We stonden, ook omdat de cd net uit was, volop in de publiciteit, maar kregen het niet voor elkaar. Dit jaar zit ik gewoon een beetje thuis en gaat de telefoon. Was het Noorderslag. Of ik wilde komen spelen. Ik zeg: maar met wat dan? Krijg ik als antwoord: met die plaat van Rex natuurlijk. Heb je een groep? Ja, loog ik er toen vlot op los.' 'Met Shine hebben we talloze pogingen gedaan om in het buitenland te spelen. Door de bureaucratie van de industrie is het nooit gelukt. Kom ik Tom Barman van dEUS tegen, zitten we even te kletsen, zeg ik tegen hem: ik wil best in Antwerpen komen spelen. Hij zegt dat is goed. Afgelopen weekeinde heb ik er twee keer gestaan. Het lijkt een beetje op het 'Alice in Wonderland'-verhaal. Ik heb het idee dat 'Love Baby Love' zichzelf verkoopt'.

'De duizend exemplaren, die ik heb laten drukken - en die met hun gesigneerde hoes en drie hartensnoepjes een collector's item zijn - zijn bijna uitverkocht. Met mijn distributeur Rough Trade overweeg ik nu een herpersing, al zal die in een gewone cd-hoes worden gestoken. Het zou onzinnig zijn, nu de publiciteit en concerten op gang komen, als hij nergens meer te koop was omdat hij is uitverkocht. Mensen die mij zien optreden, moeten de kans hebben die plaat aan te schaffen.'

INTENS
Richard Janssen als Rex is niet de Richard Janssen van Fatal Flowers of Shine. Zijn romantische inborst heeft voor mooie, intense, breekbare en (soms) uitgeklede liefdesliedjes gezorgd.

'Dat het rustiger klinkt, maakt het moeilijker om in jeugdcentra te spelen, terwijl ik het theater absoluut niet ambieer. Verschrikkelijk. Je plaatst jezelf direct in het 'rustige liedjeshokje', terwijl ik af en toe ook lekker wil uithalen. Dat zie ik in het theater nog niet gebeuren. Het sprankelt mij niet genoeg. Ik speel liever in centra waar mensen komen die interesse hebben voor nieuwe ontwikkelingen. Dat vind ik veel inspirerender. Het theater roept een pensioengedachte bij mij op. Van de mensen die daar staan weet je: nu is het afgelopen. Wat Richard Janssen heeft gemerkt is, dat met de rust van Rex mensen zijn teksten meer analyseren. 'In hardere nummers kom je nog wel eens weg met een soort muzikaliteit in een tekst, omdat het goed klinkt. Dat kun je ook doen omdat de muziek een evenredige aandacht opeist. Naar zacht werk wordt veel meer geluisterd. Een akoestisch optreden doen is om die reden, zeker de eerste keer, een nieuwe ervaring. Iedereen luistert echt. Het was ook doodstil, wat ik nog nooit had meegemaakt en tijdens de nummers merkte ik dat mensen reageerden op wat ik stond te zingen'.

'Dat klinkt gek voor iemand die al tien jaar zingt, maar dat had ik nog nooit meegemaakt. In een volle zaal met harde muziek gebeurt dat niet. Nu keken de mensen serieus als de tekst serieus was en kwam er iets grappigs dan hoorde je sommigen echt grinniken. Dat was een openbaring voor mij. Je kon ze echt meenemen in een verhaal. Vanaf zo'n moment wordt een tekst in eens tien keer zo belangrijk dan hij ooit is geweest. Ik vind dat wel een uitdaging.'

OBSERVATIES
Richard Janssen schrijft, sinds hij met Fatal Flowers stopte, meer persoonlijke teksten. 'Waarmee niet is gezegd dat ik nooit meer terugval op observaties. Het leuke daarvan is, dat er volop mijn fantasie in kwijt kan. Wanneer ik mijn gevoelens, beschrijf, die overigens op de Shine-platen soms persoonlijker zijn dan op 'Love Baby Love', wil ik dicht bij de waarheid blijven. Maar muziek laat zich niet dwingen. Soms maak je muziek die een persoonlijke tekst niet verdraagt. Aangezien de beste nummers altijd een symbiose zijn van tekst en muziek, wil ik mij niet vastpinnen. Uiteindelijk ga ik voor het uiterste effect.'