M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


Vera Groningen 19 maart 1995
Shine: de geest van de jaren zeventig

Brakende rookmachines, flikkerende stroboscopen en felle zwaailichten zijn in Vera niet vaak te zien en al helemaal niet in combinatie met een rockconcert. Shine kon er gisteravond geen genoeg van krijgen. De show ademde de geest van de vroege jaren '70, ook al kun je dat vandaag de dag eigenlijk niet meer zo nadrukkelijk stellen. Groepen als Monster Magnet, Motorpsycho en Suede weten er ieder op hun eigen manier ook wel raad mee.

Frontman Richard Janssen (zang/gitaar) heeft hoe dan ook iets met de 'seventies', meer in het bijzonder met de 'glamrock' van het duo David Bowie/Mick Ronson. Op de debuut elpee Boys was die invloed nogal opzichtig, inmiddels neigt de groep meer naar een concept waarin licht-psychedelische grooves domineren. Shine bezit er het benodigde volle groepsgeluid voor, waarbij een dominante rol is weggelegd voor de effectapparatuur van gitarist J.B. Meyers (ex-Charming Children) en de vette orgel akkoorden die de onlangs toegevoegde toetsenist Bart van Poppel via zijn Lesley-box laat klinken. In gedachten hoorde je de EP met de aangekondigde 'floor-mix’ al voorbij komen: dat zou wel eens net zoiets kunnen worden als de dance-remixen die de laatste tijd van Paul Wellers platen worden gemaakt. Op een bepaalde manier zijn zulke retro-klanken toch ook wel weer van deze tijd.

Janssen is met Shine in ieder geval avontuurlijker bezig dan indertijd met zijn vorige groep Fatal Flowers. Het reguliere Vera-publiek, zeg de liefhebbers van ongepolijste Amerikaanse undergroundrock, moet er desondanks niets van hebben. Men bleef en masse weg, hoewel de groep met honderd redelijk enthousiaste bezoekers niet mochten klagen. De broodmagere Janssen is dan ook wel degelijk zichzelf gebleven. Ingetogen melodieuze popsongs als Suzy, waarin hij zijn lijzige stem minder hoefde te forceren, vormden aangename rustpuntjes.

Toch bleef vooral die sound hangen, niet de songs. De in de toegift gespeelde cover van Gary Numans Are Friends Electric? was gelijk met afstand het sterkste nummer. Altijd een veeg teken.

bron: Nieuwsblad v/h Noorden, Siebrand Vos

terug naar de media pagina