M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


Leidsekade Live 18 september 1993

En de band die u nu hoort schijnt iets uit te stralen wat de Fatal Flowers een klein beetje doet vergeten. Luister hoe schijn ook niet bedriegen kan en dan ook zeer mooi kan klinken. Mag ik u voorstellen, de nieuwe band van Richard Janssen met die prachtige naam: Shine!

Blue Metal Chrome
Promised Land
She's Allright

Mark: Ruim voor de zomer kwam de CD al uit, 'Boys'. Er is nu ook een single verschenen, die heet 'She's Allright'. Ik heb het natuurlijk over Shine. En daar zit in Richard Janssen, die kennen we allemaal nog. Op de plaat spelen een heleboel mensen mee. Wie staan er tegenwoordig met jou op de buhne Richard?
Richard: Hier naast me zit JB Meyers, op de gitaar. Dat is. .
Marius: Marius Schrader.
Richard: Je hoort het. Marc de Reus op de bas. Dan hebben we nog meegenomen Perla op zang en Bart van Poppel op de toetsen.
Mark: Dat is tegenwoordig Shine.
Richard: Ja.
Mark: Je hebt heel lang aan die plaat gewerkt, bent niet over een nacht ijs gegaan. Nu doe je heel veel moeite om je als band te presenteren, als Shine. Waarom is dat zo?
Richard: Nou ik doe er niet echt moeite voor. Het gaat eigenlijk een beetje vanzelf. Je gaat op het podium staan met de mensen die je leuk vind en dan ben je een band volgens mij. Toch ?
Marius: Wij zijn wel bezweet. We hebben best moeite gedaan net. Maar het gaat best gemakkelijk allemaal hoor, dus wat dat betreft. Het is niet een gekunseld iets.
Mark: Nee. Vaak heb je als mensen zo'n heel bekende band als Fatal Flowers verlaten en dan ook nog de zanger is geweest, dat het dan vaak wordt. In dit geval Richard Janssen en Shine en dat doen jullie volgens mij helemaal niet.
Richard: Dat deden jullie ook al in de aankondiging hoorde ik.
Mark: Ja nou precies, zo gemakkelijk gebeurt dat nou.
Richard: Maar ja, daar kom je vanzelf toch vanaf. Als je gewoon goed verder gaat en je speelt goed. Je presteerd wat dan komen ze er vanzelf wel op af. En we zijn ook al aan het werk voor de volgende plaat en die spelen we gewoon met z'n vieren in. Dus dan ben je er meteen vanaf, toch.
Mark: Dan is het voortaan Shine. Dan is het ook alweer lang geleden dat Fatal Flowers. . .
Richard: Dat is best al lang geleden ja.
Mark: Ja. Ik vind het een hele mooie plaat geworden die jullie hebben gemaakt, een hele afwisselende plaat. Er staan een heleboel verschillende liedjes op, heleboel verschillende geluiden en sferen. Op een podium kan dat volgens mij niet.
Richard: Nee, maar daar kan je weer andere sferen opwekken. Dus je moet volgens mij nooit proberen om een plaat na te spelen. Dat lukt toch niet. Je moet gewoon wat je doet op het podium zo goed mogelijk doen.
Mark: Maar komen mensen toch niet voor. . . Ja, ze horen zo'n plaat, die vinden ze mooi. Dan gaan ze kijken.
Richard: Ik kan me niet voorstellen dat iemand in de zaal gaat staan, een nummer op 110 dB voorbij hoort komen en dan na afloop gaat klagen: "Ja, maar op de plaat zaten daar vogelgeluiden in het begin." Dat kan ik me niet voorstellen.
Mark: Nou ik ken mensen die ontzettend veel moeite doen om inderdaad het geluid maar zo te laten klinken als het ook op de plaat is. Madonna is een voorbeeld.
JB: Dat is bizar.
Mark: Ja, dat is bizar. De Rolling Stones die allerlei instrumenten meenemen.
Marius: De Rolling Stones klinken. . . Misschien proberen ze op hun plaat wel te klinken zoals ze live klinken, dus ja.
Mark: Jullie besteden veel aandacht aan het visuele aspect. Dat hebben we hier ook weer mogen beleven. Ik vind dat prachtig. Alle lichten gingen hier net uit, er staat een mooie staande lamp op het podium.
Marius: Schemerlamp.
Mark: Die staat hier nu naast ons. Er was ook prachtig psychedelisch licht, hoe noem je zoiets.
Marius: Ja, lampjes die aan en uit gaan.
Mark: Zo heet het.
Marius: Lampjes die aan en uit gaan.
Mark: Ook, heb ik live gezien, werken jullie met nog veel meer. Dat zie je zelden bij Nederlandse bands. Dat het visuele aspect zoveel aandacht krijgt.
JB: Dat komt omdat. . .Wij zijn niet integer, dus dat scheelt een boel. Wij willen graag dingen laten zien ofzo. Behalve spelen willen we er ook nog leuk uitzien. En dat willen de mensen ook eigenlijk, maar meestal krijg je dan gelijk de Gereformeerde Gemeente op je dak.
Richard: Daar hebben ze bij de KRO weinig boodschap aan.
Mark: Wij houden wel van een beetje theater. Maar wie heeft dat dan gezegd, dat jullie niet integer zouden zijn? Of beweer je dat zelf.
Richard: Dat zeggen we zelf.
JB: Ja, dat zeggen we zelf.
Marius: Nou, Jan-Bart klinkt vaak heel integer. Als hij dus met iemand staat te praten dan moet je dat altijd uitleggen, dat hij dat niet is.
Mark: Hij ziet er volgens mij hartstikke integer uit. Vandaag is het wachtwoord hier Beatles.
Richard: Oh ja? Ik had al een beetje moeite om hier binnen te komen, dat klopt.
Mark: Met binnen komen, hoe bedoel je?
Richard: Maar ik heb nu het wachtwoord.
Mark: En verder?
Richard: Verder? Nou toen ik het eenmaal wist was ik blij verrast. Wat wil je er eigenlijk over weten?
Mark: Nou ja er kom weer een rooie en een blauwe CD uit en daarom heeft men gedacht: "Kom laten we dit weekend eens 'Beatle-weekend' noemen." Wij haken daar op in en wij zeggen . . .
Richard: Hadden we daar gisteren nou een hele discussie over?
Marius: Ja, wij hebben gisteren in de bus een hele discussie over de Beatles gehad.
Mark: En wat was de conclusie?
Marius: Wie er nou voor en wie er nou tegen de Beatles waren.
JB: Wie was er nou voor de Rolling Stones en wie voor de Beatles?
JB & Marius: Wij zijn voor de Beatles en Richard niet. Richard is voor de Rolling Stones.
Mark: En hoe lag de verhouding verder in de band? 50/50?
Marius: Wij waren eigenlijk met z'n drieen de discussieleiders, voorzitter en penningmeester van de discussie.
Mark: De mensen die altijd al aan het woord zijn. Hartelijk dank dat jullie hier aan het woord waren: Shine!

Mark van Stakenburg interviewde Richard, JB en Marius. Zie de sessie's voor de setlist van de avond

terug naar de media pagina