D
1
S
C
O
G
R
A
F
1
E


D
1
S
C
O
G
R
A
F
1
E


MODERN POPMUSIC EP RECENS1E
Er is niks mis met pretenties menen Richard Janssen en Jan-Bart Meyers en aldus speelden ze de eerst in een reeks van drie EP's vol. Vijf nummers telt Popmusic, waaronder twee remixen. Het gehanteerd procédé doet denken aan de Manchester-bands die een paar jaar geleden rock en dance samenvoegden. Een verantwoorde zet, zoals Eton Crop en Charmin’ Children kunnen beamen. De dominante rock-ingrediënten zorgen er hij Shine echter voor dat de gang richting dansvloer halverwege veranderd moet worden in een wandeling naar de bar.

bron: Fret, JvR



Ten behoeve van onze jonge lezers zal ik deze bespreking met een klein geschiedenislesje beginnen. In april 1979 had de tot dan toe volstrekt onbekende Robin Scott met zijn groep M (ja, dat was inderdaad de naam) een meer dan bescheiden hit met ‘Popmusic’. Het nummer stond zelfs eventjes op nummer twee in de Engelse hitparade. Deel twee van de les. De Nederlandse formatie Fatal Flowers heeft ons de jongste jaren enkele keren aangenaam verrast met toch wel sterke songs als ‘Younger Days’ of ‘Tell Me That It Isn’t True’. De frontman van deze Fatal flowers, Richard Janssen, heeft enige tijd geleden met J.B. Meyers de groep Snine uit de grond gestampt. Wat beide met elkaar te maken hebben wordt u nu duidelijk gemaakt. Op deze ‘Popmusic EP’ pakken Janssen en Meyers het M-singletje tot driemaal toe grondig onderhanden. We krijgen een gewone versie, daar van een remix en tot slot nog een radio-edit. Het nut hiervan is me volkomen onduidelijk. Het originele nummer was in de eerste plaats niet zo fantastisch, maar in de disco-tijd van eind jaren '70 best te plaatsen. We hebben hier dus te maken met een flauwe afspiegeling van een flauw nummer. En dan nog wel drie keer. Terwijl het na één luisterbeurt al helemaal niets meer te betekenen heeft. 'Function of the Eye’ en 'Perfect Sin' vervolledigen de EP. Gelukkig horen we hier de echte Shine aan het werk en geen rip-off groepje van een bedenkelijk suksesje. Vooral ‘Perfect Sin' valt me sterk in de smaak, het leunt dan ook het meest aan bij de goede gitaarrock die we hoopten te krijgen van Shine. Ik hield meer van Richard Janssen in tijden van Fatal Flowers maar dat kan een vleugje nostalgie zijn. De omslag vermeldt dat deze 'Popmusic' de eerste uit een serie van drie is. Hopelijk stijgt het niveau. De hoes van deze cd wordt versierd door een fraai stel tieten en een slecht geschoren oksel. Hiermee dekt de vlag dan ook de lading. Een hoop lucht, maar wel mooi verpakt.

bron: RifRaf, J.G.

terug naar de discografie