M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


Oor 13 januari 1996
Twee jaar geleden leek Shine nog het bandje van oom Richard en zijn neefjes maar met de release van de tweede CD Modern Popmusic is er sprake van een echte groep. Die bovendien lak heeft aan het allemaal hoort in de vaderlandse popmuziek. 'Als mensen het te pretentieus vinden, dan is dat hun probleem.'

Met Shine-zanger Richard Janssen gaat alles weer goed tegenwoordig. De drank is cappuccino, de oogopslag helder. Veel lol gehad, veel goede zin en dat straalt af van Modern Popmusic, de nieuwe CD van Shine. 'Alhoewel er altijd weer twijfel insluipt. Dan word je met een kater wakker en ga je toch weer een heel treurig liedje schrijven. Blijkbaar kan ik nooit helemaal optimistisch zijn.'

Toen de Fatal Flowers in '90 uit elkaar gingen, was dat wel anders. Hij is flink aan het wankelen gebracht, stelt Janssen nu en dat had in '93 zijn weerslag op Boys, een CD die hij zo ongeveer in z'n eentje volspeelde. Achteraf gezien verbaast het hem niet dat Boys het niet bepaald goed heeft gedaan. Want die periode had hij eigenlijk al achter zich gelaten toen de plaat uitkwam en eigenlijk voelde hij zich er ook erg ambivalent over. Niet dat hij daar rouwig om was. Boys was namelijk helemaal niet bedoeld om iets te bewijzen. 'Het was meer een kwestie van dit moet uit mijn systeem. Een soort therapie, een bewuste poging afstand te nemen van de grote produkties van Fatal Flowers. Omdat al die grote studio's ook veel verantwoordelijkheid met zich meebrengen. En daar had ik op dat moment even absoluut geen zin in.'
Inmiddels liggen de zaken heel anders. Van de groep waarmee Janssen in l993 toerde, rest alleen gitarist J.B. Meyers nog. En dat is geen toeval, want hoewel J.B. in eerste instantie simpelweg als begeleider was aangetrokken, bleek in de loop der tijd een heuse muzikale samenwerking met Janssen te ontstaan. Een kwestie van inspiratie, maar ook van competitie, 'want J.B. komt met dingen aanzetten waarvan ik zou willen dat ik ze zelf had geschreven.' Ze zijn het bovendien eigenlijk maar zelden eens, maar dat maakt het scheppingsproces er ook weer een stuk spannender op. Is Modern Popmusic beter dan Boys? Nee, dat kun je niet zomaar stellen. J.B.: 'Ik vind Boys een erg mooie plaat. Maar een aantal dingen had ik heel anders aangepakt als ik erbij betrokken was geweest.'

Shine Nieuwe Stijl is in ieder geval een stuk minder kleinschalig dan voorheen. Want hoe leuk het ook was om lekker goedkoop een CD in elkaar te knutselen, deze keer moest het beslist anders. Duurder, ja. Maar vooral professioneler. 'Uiteindelijk probeer je toch het onderste uit de kan te halen. Als iemand me geld had geboden om Boys in een dure studio over te doen, had ik het ook gedaan. Niet dat het niet mogelijk is een goede plaat te maken in een studio van vijfhonderd gulden per dag, maar al die dingen waar je op bezuinigt, halen toch elk weer een stukje van je geluidskwaliteit af.' Dus werd voor Modern Popmusic een Britse producer ingehuurd en werd het grootste gedeelte van het afgelopen jaar in studio's in BelgiŽ en Engeland doorgebracht. Resultaat is een CD waarop psychedelische gitaarsongs hand in hand gaan met synthesizerkitsch en hier en daar een gepaste melancholieke noot. Shine banjert in hink-stap-sprong door de popgeschiedenis, sampelt M's Popmusik en laat de psychedelische periode van The Beatles weerklinken in het druggy The Girl Looks Allright (And So Do I). Een weergaloze plaat? Dat niet, maar wel apart: dat staat buiten kijf. In Nederland zelfs heel apart. We moeten alleen niet denken dat al die lagen en laagjes zijn toegevoegd om het zoveel mogelijk mensen naar de zin te maken. Integendeel zelfs, aldus J.B.: 'Deze plaat is hardstikke compromiloos. In de studio had die producer vaak iets van: Is dat niet wat teveel van het goede? Maar van ons moesten en zouden al die keyboard- en gitaardingetjes erin: omdat het niet voor de hand moet liggen, omdat het niet per se een liedje hoeft te zijn.' En ze zijn zelf behoorlijk trots op het resultaat. Zoveel bijzondere bands hebben we namelijk niet in Nederland, vinden ze. Sterker nog, er zijn hier eigenlijk verdomd weinig mensen die hun nek durven uitsteken. De popscene is een zielig zootje, middelmatigheid de norm, grauw het uiterlijk aldus J.B.: 'Zo'n Herman Brood, die voor de zoveelste keer met dezelfde CD uitkomt, daar heeft toch niemand een flikker aan.' Richard: 'Terwijl gelijk de vloer met je wordt aangeveegd als je met een leuk idee komt.' En aan leuke ideeŽn bij Shine geen gebrek. Want niet alleen bezondigen Janssen en Meyers zich onder de naam The Hz Bros aan dance-remixen van de songs en bracht de groep voorafgaand aan het album drie EP's uit - waar onder een cover van Tubeway Army's Are Friends Electric? - ook is een soort futuristische pop art-box te krijgen waarin de hele cyclus verzameld kan worden. Shine heeft lef, Shine vindt dat de vormgeving van hun muziek ook belangrijk is. En dus halen veel mensen hun neus voor Shine op. 'Poeha!' wordt er dan geroepen. Of: 'vorm zonder inhoud', dat is ook een goeie. Niet dat Richard zich daar druk om maakt: 'Als mensen het te pretentieus vinden is dat hun probleem Je moet hier schijnbaar altijd je CD-presentatie in het rockcafť doen, altijd weer opnieuw de schaal met bitterballen laten rondgaan. Wij doen liever iets origineels. Met hoesjes en video's bijvoorbeeld. Waarom? Omdat dat leuk is. Waarom niet eigenlijk, dat is voor ons een veel belangrijkere vraag. In Nederland is het altijd maar weer het bandje met Saai-mans & Saai-mans op gitaar die de ene veer na de andere in de reet gestoken krijgen. Terwijl het er volgens Meyers en Janssen toch uiteindelijk niet om gaat hoe ambachtelijk je met muziek bezig bent. J.B.: 'Ga dan maar bij de Grolsch-brouwerij werken. Laten we eerlijk wezen: popmuziek is uiteindelijk je reinste oplichterij. Daar moet je verder helemaal niet moeilijk over doen.' Volgens Janssen hebben we hier last van het omgekeerde Domme Blondjes-syndroom. 'Dat het toch wel niks zal zijn als het er leuk uitziet. Onzin natuurlijk: in feite haal je dan pas echt vorm en inhoud door elkaar.' In ieder geval worden er in Nederland veel te snel vraagtekens bij je integriteit geplaatst. En laat integriteit nou net iets zijn waaraan Janssen en Meyers een bloedhekel hebben. Of beter gezegd, het zogenaamd integere dat zoveel bands uitdragen. 'Denk maar niet dat de leden van Pearl Jam na afloop van een optreden over de zin van het leven gaan discussiŽren. Wel nee, die gaan gewoon achter de wijven aan. Net als iedere andere band. Ik veroordeel dat ook niet, maar ik zou veel meer respect voor ze hebben als ze dat gewoon toegaven. Wij geven grif toe dat we een image cultiveren - gewoon, omdat we vinden dat dat erbij hoort - en eigenlijk denk ik dat we daarmee een stuk eerlijker zijn.'

bron: Oor, Pieter van Adrichem

terug naar de media pagina