Shine tourdata
M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


Villa 65 november 1992
Lotje: En Richard Janssen die kennen we allemaal van de Amsterdamse Fatal Flowers. Sinds de split in de zomer van 1990 produceerde hij alleen nog de debuut cd van stadsgenoten Spo Dee O Dee. Maar verder bleef het behoorlijk stil. Tot we een paar weken geleden lazen dat hij bezig was met de opname van een solo cd, maar dat hij nog geen platencontract had en ook geen geld of studiotijd om de opnamen te mixen. Nou dachten wij nieuwsgierig en zo, we geven Richard Janssen een dag in een hele mooie Hilversumse studio samen met toptechnicus Ronald Trijber. Dan kunnen we ze vast wat laten horen. Oke Richard Janssen welkom in de studio
Richard: Hai.
Lotje: We gaan direct 3 nieuwe nummers van jou laten horen. Maar eerst, waarom heeft het zo ontzettend lang geduurd eer we wat van je hoorden?
Richard: Nou, omdat ik niet zoveel zin had ook om iets te doen. En als ik zin had, dan had ik veel meer zin om iets met een band te doen. Daar ben ik trouwens best wel mee bezig geweest. Ik heb behoorlijk wat audities gehouden de laatste 2 jaar. Ik ben ook een poos uit Nederland weggeweest. Nou ja, op een bepaald moment had ik het wel een beetje gezien weer. En toen kreeg ik dit aanbod om in een studio te gaan zitten. Toen dacht ik, nou dat doe ik gewoon. Ik heb nu lang genoeg gewacht.
Niet zoveel, daar kwam het eigenlijk op neer.
Lotje: Ik zei het net al, je produceerde Spo Dee O Dee. Maar wat gebeurde er eigenlijk met je nadat je de Fatal Flowers ontbond? Ben je toen in dat hele beroemde zwarte gat. . .
Richard: . . .dat diepe gat. Nou er gebeurde eigenlijk teveel om op te noemen. Ook op een heleboel vlakken tegelijk. Daardoor was denk ik dat gat zo diep dat ik het eigenlijk alleen nog maar met verbazing kon aanschouwen. En daardoor werd ik er ook niet echt heel erg door geraakt of zo. Ik vond het eigenlijk wel prettig.
Lotje: Je onderging het
Richard: Ja, er gebeurde ineens zoveel maffe dingen dat ik dacht van . . .ik stond erbij en keek erna. Nou en voor de rest moet ik zeggen dat ik het in het begin eigenlijk helemaal niet miste. Zoals wij met de Flowers werkten betekende gewoon, zeg maar 6 a 7 dagen in de week minimaal. Dus dat betekende toen we in 1x ophielden toen was dat gat er wel. Maar dat werd ook weer gevuld door allerlei dingen die ik in de 6, 7 jaar daarvoor nooit had kunnen doen. Zoals op het terras zitten of zo.
Lotje: Het was een soort grote vakantie?
Richard: Ja, in een heleboel opzichten wel ja. Lichamelijk en geestelijk. En vandaar dat ik het in het begin dus ook helemaal niet miste. Iedereen zat natuurlijk ontzettend tegen me aan te zeiken de hele tijd "Wat ga je nou doen en waar ben je mee bezig?" En dan zei ik altijd maar van "niks". Dan werd er altijd heel vreemd naar me gekeken zo van "ach arme jongen, we dachten altijd al dat hij een beetje gestoord was, maar nu weten we het zeker." Maar ja, ik vond het altijd wel prettig. Ik heb eerlijk gezegd een hele leuke tijd gehad.
Lotje: Ik neem aan dat je in die 2 jaar als songschrijver niet stil hebt gezeten. Hoeveel nummers heb je geschreven in die 2 jaar?
Richard: Wat een gewetensvraag, "heb je je huiswerk wel gedaan" zo iets. Nee, ik heb . . . Er komen er nu 10 op die cd te staan en voor de rest schrijf je altijd wel door, maar het meeste gooi je weer weg.
Lotje: Als je zelf moet zeggen wat het muzikale verschil is tussen de liedjes die je nu maakt en die liedjes die met de Fatal Flowers schreef . . .
Richard: . .ja, die vraag hing ook echt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd.
Lotje: . . .laten we het dan maar doen nu!
Richard: Laten we gewoon gaan luisteren ja.
Lotje: Nee, nee laat je nu maar even die vraag beantwoorden. Dat bedoelde ik.
Richard: Oke. Nou ik heb al eens eerder gezegd, dit is volgens mij iets minder 'rock-erig'. Nou iets minder 'rootsie' dan, snap je. Zoals de Flowers, werden nog wel eens vergeleken met dingen als . . .. Volkomen onterecht vond ik zelf, maar goed. Of de Black Crowes en dat soort dingen, dat vond ik ook volkomen onterecht. Nou, dat is het dus duidelijk niet dacht ik.
Lotje: Oke, we gaan het eerst beluisteren. Hier is een nieuw nummer van Richard Janssen, het heet Promised Land

Losin' Control (demo)

Lotje: Het heet Losin' Control

Losin' Control (demo)

Lotje: Je hoorde Losin' control, een nieuw solo nummer van de vroegere voorman van de Fatal Flowers Richard Janssen. De sfeer van dit nummer, Richard is nogal zeventiger jaren. Beetje Berlin van Lou Reed, beetje Iggy, beetje Roxy.
Richard: Beetje goed
Lotje: Ja, was dat iets wat je beoogde of niet?
Richard: Ja in principe wel. Al die namen die je nu noemt en die periode spreken me zo wie zo muzikaal wel heel erg aan. Omdat ik ze veel avontuurlijker vind dan de muziek die nu word gemaakt. Ik bedoel, niets ten nadele van dingen zoals Nirvana of zo, dingen die gewoon goed zijn in hun stijl. Maar dingen die toen populair waren en zelfs al op de commercieele toer, zoals Alice Cooper of zo. Dat zou nu denk ik al bij de avant garde horen. Wat dat betreft is denk ik de muziek toch wel een beetje gedevalueerd.
Lotje: Je zei net dat je audities voor een band had gedaan. Waarom is daar niks uitgekomen?
Richard: He! Ja dat moet je eigenlijk niet aan mij vragen. Ik kon gewoon niemand vinden. Ja ik kon gewoon niemand vinden, daar komt het eigenlijk wel op neer. Ja kijk, ik was natuurlijk ook ontzettend verwend. De muzikanten waar ik mee heb gespeeld behoorden gewoon tot de absolute top van Nederland. En nog steeds, dus waarom met minder doen.
Lotje: Dat leidde ertoe dat je deze opname in je eentje hebt gedaan, he. Je hebt bijna alles zelf gespeeld.
Richard: Nou, niet alles, maar bijna alles. Een boel van de vocalen, bassen, gitaren, dat soort dingen.
Lotje: Had je weleens bas gespeeld?
Richard: "Had ik wel eens bas gespeeld?" Ik ben begonnen als bassist. Ik was bassist voordat ik eigenlijk door toeval een gitaar in m'n handen kreeg bij de Fatal Flowers, dus. Back to the roots.
Lotje: Je was het niet verleerd of zo? Je zei daarstraks dat je het af en toe niet met jezelf, of dat zei je toen de microfoon dichtstond, dat je het af en toe niet met jezelf eens was tijdens de opnamen.
Richard: Nee, en daarom is het wel een moeizaam proces om in je eentje op te nemen, omdat op het moment dat dat gebeurd. . .kijk als je in een band zit en op een bepaald moment denkt "oh nee, toch maar niet", dan kan je zeggen "nou laten we dat even anders proberen." En na 5 minuten is het dus anders. Als je het in je eentje doet en je denkt "oh nee, toch maar niet", dan betekent dat dat je alles over moet doen.
Lotje: Miste je dat dan niet, het overleg met andere muzikanten?
Richard: Soms wel ja. Ik doe dit nu in m'n eentje, maar. En ik bedoel, ik vind het ook harstikke leuk om te doen. Ik vind persoonlijk met andere mensen werken toch een stapje hoger.
Lotje: Ja, want ik kan me ook voorstellen dat als je samen in een bandje zit, dat je elkaar inspiratie geeft?
Richard: Ja natuurlijk. Dat zo wie zo. Kijk in een bandje. . .Dat is trouwens nou heel raar. Toen ik in de trein zat, zat ik daar nog aan te denken. Dat je altijd als je over Nederlandse muziek spreekt, dat je dan altijd over bandjes spreekt. Nou doe ik het zelf ook, kan je nagaan.
Lotje: Band
Richard: Het is een Amerikaanse groep, een Engelse band en een Nederlands bandje. Maar waar hadden we het over? Oh ja, ik weet het al.
Lotje: Dat andere bandleden je inspireren
Richard: Ja. Over het algemeen is dat dus als je in een Nederlandse 'band' speelt. Dat is op zich heel leuk, je maakt een heleboel leuke dingen mee. Maar het is natuurlijk wel zo dat leuke dingen alleen leuk zijn als je ze kunt delen met andere mensen, over het algemeen. Over het algemeen? Dat is toch zo. Nou ja , ik bedoel je kunt wel in je eentje naar de bioscoop gaan maar dan voel je je toch ook een beetje een loser. Dan zit je daar met je zakje popcorn. Dan denk je toch "nou, met z'n 2 en of 5 en was toch leuker geweest."
Lotje: Maar nu klinkt het eigenlijk een beetje zielig. Die arme Richard Janssen, die helemaal in z'n eentje in de studio zit, al die instrumenten in z'n eentje te bespelen
Richard: Nee, dat bedoel ik helemaal niet.
Lotje: Ben jij een individualist?
Richard: Ja, ik ben een individualist die het liefst in een groep zit.
Lotje: En dan de baas is.
Richard: Nee. Kijk dat is dan altijd weer een conclusie die mensen graag trekken. "Ja, je zal dan wel weer de baas spelen en zo." Dat valt volgens mij reuze mee.
Lotje: Lag het niet veel meer voor de hand om, net als Fred Kienhuis en Braam en Wolters die we hiervoor hoorden, een beetje een akoestische singer/songwriter plaat te maken?
Richard: Ja, dat lag veel meer voor de hand.
Lotje: Maar waarom niet?
Richard: Dat is dan ook meteen het antwoord
Lotje: Oke, hier is nog een nummer van Richard Janssen en dat heet dan wel Promised Land

Promised Land (demo)

Lotje: Je hoorde een nieuw liedje van Richard Janssen, dat hij speciaal voor Villa 65 mixte en dat heet Promised Land. Richard, wat me in dit nummer vooral opviel waren de regels "someday I could be famous, some raged rock and roll star"
Richard: "Raged up."
Lotje: "Raged up", sorry. "Everybody just loves what you do and hates what you are." Het rock and roll sterrendom is iets wat altijd in jouw werk terug te vinden is he. Op Johnny D. Is Back! en ook op een nummer van de vorige Fatal Flowers plaat. Wat is dat? Wat is jouw fascinatie daarbij?
Richard: Nou ik sta er zelf midden in, dus ik word er altijd wel mee geconfronteerd.
Lotje: Ben jij een rock and roll ster?
Richard: Nou dat is in Nederland schier onmogelijk, bijna. Maar in een ander land zou ik het waarschijnlijk. . .In de positie waarmee we met de Flowers zaten was ik in een ander land een rock and roll ster geweest ja. Maare. . .
Lotje: Is dat niet juist wat je wilt?
Richard: Ja, ik heb er niks op tegen
Lotje: Maar dit klinkt zo teleurgesteld of miskend
Richard: Nou, dat zinnetje dat klopt natuurlijk wel van, ehm. . .Geef eens even want ik ben het kwijt. "Everybody. . .Ja ik zing ze ook nooit weet je. Alleen in de studio. "Everybody just loves what you do and hates what you are" dat klopt natuurlijk wel heel erg. Zeker hier.
Lotje: Voel je dat dat zo is?
Richard: Ja natuurlijk. Natuurlijk is dat zo. Iedereen vind het geweldig dat je in een band zit en zo. En wat je dan doet, muziek maken. Maar in wezen hebben ze natuurlijk een bepaalde voorstelling van je. En die is bijna altijd negatief.
Lotje: In hoeverre klopt het beeld van anderen dan niet met jou?
Richard: Helemaal niet! Want ze kennen me helemaal niet. Dus waarom zou dat wel kunnen kloppen? Wat is eigenlijk de arrogantie van dat dat beeld zou kloppen uberhaupt.
Lotje: Maar toch heeft dat een soort contradictie, want dat is waar je naar streeft. Anders breng je geen plaat uit, dan ga je niet op een podium staan.
Richard: Nou ja, ik heb daar ook helemaal niets op tegen. Maar daarom kan je nog wel dingen constateren in een tekst. Ik bedoel, ik ben absoluut niet iemand die, weet je wel. . .Zoals net nog, Tom Verlaine of zo. Die zal zeggen "ik sta op een podium, maar ik heb liever niet dat de mensen naar me kijken." "En ik vind het ook vreselijk om bekend te zijn." Dat is natuurlijk zoiets als een matroos worden en bang zijn dat je nat word of zo. Dat vind ik een beetje onzinnig. Maar dat wil niet zeggen dat je dan niet kan schrijven over wat je eventueel meemaakt. Dat wel. Nee, ja, ehm. . .Als je nu je volgende vraag wilt stellen, dan stel je nu je volgende vraag maar.
Lotje: Oke, nog eentje over die tekst en dat je schrijft dat je bezig gaat. Want in datzelfde nummer zing je ook "nothing seems to move me anymore." Is dat nu echt zo?
Richard: Nou, nu niet meer. Maar dat was denk ik in die. . .Op het moment dat ik die tekst schreef was dat ongetwijfeld wel even zo. Vooral muzikaal niet meer. Ja, ik werd toen van weinig dingen echt opgewonden.
Lotje: Nu wel weer?
Richard: Ja
Lotje: Wat zijn de dingen die jou inspireren?
Richard: Ja ik dacht al, als ik nu ja zeg komt natuurlijk meteen die vraag er achter aan. Emh. . .Ja God ik weet niet. Uitgaan, sommige concerten inspireren me heel erg, en. . .Kijk, ik bedoel het werken in studio's en zelf spelen dat blijf ik altijd gewoon heel erg leuk vinden weet je. Het is wel eens een beetje zo'n misconceptie dat mensen dachten dat ik genoeg had van die wereld en dat ik er daarom uit stapte. Dat was helemaal niet waar. Het ging me eerder te langzaam dan te snel. Het was meer dat ik me daarmee niet kon conformeren, hoe we op die manier werkten. Maar de hele wereld op zich "I love it!", zouden de Amerikanen zeggen.
Lotje: Toen ik je gisteren aan de telefoon had om af te spreken voor vanavond, toen zei je "oh jeh, dan kan ik niet naar The Shamen in Paradiso." Je zei net dat concerten jou inspireren. Ben jij een muzikale omnivoor?
Richard: Ja, gelukkig wel ja. Ik vind dat dat er nog wel heel erg aan schort bij Nederlandse rockmuziek.
Lotje: Dat ze te eenzijdig zijn
Richard: Ja, veelste. Kijk ik bedoel, bij dat soort concerten kun je gewoon de mensen uit de Amsterdamse bands die kun je op de vingers van 1 hand, sorry?! Ja, op de vingers van 1 hand tellen. Nou dat vind ik ontzettend stomzinnig. Maar heel veel mensen uit de dance-hoek zijn net zo bevooroordeeld over rockmuziek als rockmuzikanten conservatief zijn zal ik maar zeggen.
Lotje: Ik wou nog 1 ding weten. Wat wil je nou solo bereiken wat je niet al met de Fatal Flowers hebt bereikt?
Richard: ja, dat is inderdaad een hele goede vraag. Want dat weet ik namelijk ook niet. Want in wezen heb ik in Nederland met de Fatal Flowers alles al bereikt wat je in Nederland kan bereiken. Ik bedoel, wat kan je in Nederland nou bereiken? Als je een bekende band bent omdat je zalen, Paradiso uitverkoopt. Nou, dat heb ik in Nederland allemaal al gedaan.
Lotje: Dezelfde weg?
Richard: Nee. Nee, no way.
Lotje: Oke, we gaan eerst nog even. . .
Richard: . . .hij spreekt in raadsels. . .
Lotje: . . .een nummer laten horen. Hier is Richard Janssen met Boys.

Boys (demo)


Lotje: Boys hoorde je van Richard Janssen en ik wil nog 1 ding aan Richard Janssen vragen. Wat gaat er nu met deze opnamen gebeuren, die je nu aan het maken bent en die je voor ons gemixt hebt?
Richard: Ja, dat is aan de Nederlandse platenmaatschappijen om te zeggen. Het word of een redelijk goedkope cd voor ze, of voor mij een heel duur bandje.
Lotje: Nou ja, de bedoeling is natuurlijk dat er een cd gaat komen.
Richard: Dat is wel de bedoeling. Maar het eerste echt concrete aanbod moet nog komen.
Lotje: Dat alle A en R managers je morgenochtend om 9 uur maar uit je bedje mogen bellen. Dat hoop ik in ieder geval.
Richard: Dat hoop ik ja.
Lotje: Richard Janssen harstikke bedankt voor je komst naar de studio en voor het laten horen van deze 3 nieuwe nummers.

Lotje IJzermans interviewde Richard

terug naar de media pagina