M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


All Along The Watchtower 6 augustus 1993
Welkom bij de RVU dames en heren. In deze laatste aflevering van een serie muzikale portretten op de vrijdagavond, de Nederlandse formatie Shine. Opgericht door de voormalige voorman van de Fatal Flowers, Richard Janssen. Op 25 juni j.l. traden ze op in het Amsterdamse Paradiso en All Along The Watchtower was er bij.

Leonieke: Wat voor plannetjes heb jij gemaakt om er voor te zorgen dat Shine zo snel mogelijk een hype wordt?
Richard: Nou, we bestaan een maand en we zijn nou al op TV. Dus volgens mij gaat het hartstikke goed.

Losin' Control (Paradiso live)

Richard: Kijk als je een beetje intensief speelt en dat kan iedereen vertellen, ik bedoel je ziet de mensen in de band vaker dan je eigen vriendin. Dat is gewoon zo. En voor de rest, eigenlijk het enige wat je niet met ze doet is met ze naar bed gaan. Maar voor de rest doe je alles met ze; je ontbijt met ze, je reist met ze, je staat met ze op. Ik bedoel, je ziet de leuke dingen, de slechte dingen. Alles. Dus ik kan me bands die daar altijd in de pers zo over uitweiden, ik zal geen namen noemen maar, dat ze zo'n vreselijke hekel aan mekaar hebben.
Leonieke: Ik geloof dat ik wel weet waar je het over hebt.
Richard: Daar kan ik me helemaal niks bij voorstellen. En dan kun je wel zeggen van: "maar die twee uur dat we op het podium staan maakt dan weer alles goed". Moet je je voorstellen dat je een maand op tour gaat en je doet in die maand twintig optredens. Dan heb je het dus veertig uur naar je zin gehad en dertig dagen kan je mekaar wel schieten.
Leonieke: Dat kan niet?
Richard: Volgens mij kan dat uiteindelijk, ik denk dat dat uiteindelijk ook weer terugslaat op je muziek. Want het is natuurlijk heel belangrijk dat je elkaar recht in de ogen kunt blijven kijken. Als jij op een of andere manier ook maar enigszins een soort van antipathie tegen mij zou hebben en ik zou op dat moment zeggen: "wat je nou speelt vindt ik echt, sorry hoor, dat vindt ik zo slecht!" Dan zou je gewoon meteen weglopen of je zou je instrumenten wegsmijten en mij iets gaan verwijten of iets dergelijks. Dus die openheid moet er altijd wel zijn.

Both Ends Burning videoclip

Leonieke: Het eind van The Fatal Flowers is daar een jaar van ellende aan vooraf gegaan, teleurstelling of waar bestond dat uit?
Richard: Die beslissing bedoel je? Ja, dat is ook zo'n vraag die al zo vaak gesteld is. Maar dat is zo'n complex van . . .
Leonieke: Heel veel mensen willen dat nog steeds weten.
Richard: . . .die willen dat nog steeds weten he. Maar dat komt . . .
Leonieke: Dat is heel vervelend voor jou.
Richard: . . .ja maar dat mensen dat nog steeds willen weten is omdat ik er geen eenduidig antwoord op kan geven. En daarom blijven ze het dus vragen.
Leonieke: Maar dat kun je toch wel.
Richard: Nee, want ik kan niet echt zeggen van het is alleen dat of het is alleen dit. Het was echt een complex van factoren die gelijkertijd ook heel veel met elkaar te maken hebben.
Leonieke: Maar voor jouzelf?
Richard: Nou, ik voelde meer band dan band.
Leonieke: Meer band dan band.
Richard: Ja, dat vondt ik wel op een bepaald moment. Dat vindt ik op een of andere manier toch wel vrij essentieel. En dat soort dingen kunnen wel opgelost worden als je tegelijkertijd in een bepaalde richting gaat waar alle neuzen dezelfde richting op staan. Ook muzikaal qua carrière dan of zo. Maar dat was op dat moment ook eigenlijk helemaal niet zo. Kijk mensen willen het natuurlijk ook heel graag weten omdat er gewoon in elk stukje dat je nu nog leest staat van: "Fatal Flowers staat op het punt internationaal door te breken en dan kapt meneer Janssen er mee."
Leonieke: Een soort mythe die daar steeds in wordt gebruikt he?
Richard: Ja een soort mythe die is ontstaan, die helemaal geen voedingsbodem heeft gewoon. Want het enige wat er op dat moment aan de hand was en wat voor mij ook een van de redenen is geweest. Is dat er op dat moment al weer gepraat werd over de volgende plaat. Nou iedereen die lang genoeg in deze business heeft rondgelopen die weet dat op het moment dat mensen gaan praten: "zeg, moeten er niet eens nieuwe demo's worden gemaakt?" Die weet gewoon, dat is het teken dat de promotie van de vorige stopt gewoon. Dat is afgelopen, toch? Nou, dus ik zou niet weten waar ik dan had moeten doorbreken. Laat ik het zo zeggen.
Leonieke: Hoe gemakkelijk of pijnlijk of vervelend was dat om de Flowers-periode af te sluiten?
Richard: Nou, het was vooral langdurig. En het duurt nog steeds eigenlijk. Dat is het vervelende. Ik bedoel het is nu meer zo dat het eigenlijk extra terugkomt, want je staat nou weer in dezelfde zalen waar je toen ook hebt gestaan. De mensen trekken toch de vergelijking, daar ontkom je niet aan. Dus het is nu eigenlijk veel dichterbij voor mij dan het de afgelopen drie jaar is geweest, bijvoorbeeld. Toen was ik er op een bepaald moment ook helemaal niet zo mee bezig. En dan wordt je er op een bepaald moment wel minder mee geconfronteerd. Maar nu is dat natuurlijk wel weer heel sterk. Dat is iets waar we als band ook wel tegen aan moeten vechten. Maar ik heb wel het idee dat we absoluut niet hetzelfde pad bewandelen als de Flowers. Dus dat die vergelijking op een bepaald moment wel weer ophoud.

Blue Metal Chrome (Paradiso live)

Leonieke: Kun je zeggen dat men, in het algemeen, harder loopt voor een bandje uit Engeland of Amerika of desnoods IJsland dan voor het Nederlandse bandje?
Richard: Dat kan ik wel zeggen ja. Het is absoluut zo. Dat is gewoon een feit. Maar je op zich vind ik dat ook niet zo raar. Want, als je naar een band of een concert gaat wil je toch altijd iets speciaals zien. Want ik bedoel, de buurman om de hoek die zie je iedere dag. Die hoef je niet op een podium te zien. Dus je wilt iets hebben wat jij als het ware niet in je leven hebt. Ik bedoel, negentig procent van de mensen die naar een concert gaan zien zichzelf op het podium toch? Nou ja, dan zie je natuurlijk het liefst een bijzonder interessant iemand op het podium dan als een of andere ontzettende loser. Dat is duidelijk. Dus er moet op een bepaalde manier een soort sfeer om gecreerd zijn. En die hebben Engelse en Amerikaanse bands gewoon veel meer dan Nederlandse. Kijk, Nederlandse bands worden gewoon nooit op een voetstuk geplaatst. Nooit gehyped of zo. Dus die blijven altijd op een bepaald niveau steken.
Leonieke: En jij bent toch altijd nog die buurjongen
Richard: Nou, vaak dus wel. Ik bedoel, dit interview voor de TV is al weer heel wat. Ik heb zes jaar in de Flowers gespeeld of zo. Ik heb nog nooit bijvoorbeeld op de voorpagina van het nationale muziekblad gestaan.
Leonieke: Nooit!?
Richard: Nee, maar daar ben ik niet de enige in. Daar kan ik er zo nog zat van opnoemen, die al jaren aan de top staan en die dat nog nooit gehad hebben. Ja, je richt het nu heel erg op mij. Maar dat is natuurlijk een heel essentieel probleem. Dat is dus iets wat in Amerika of Engeland weer totaal ondenkbaar is. Dat een van de bands die op dat moment een van de grootsten zijn gewoon nog nooit een cover hebben gehad of zoiets op de NME of de Melody Maker. Dat bestaat gewoonweg niet, dat kan helemaal niet. Nou, dat kan dus hier wel. En daardoor creer je dus een soort aura om die bandjes heen omdat het hele gewone mensen zijn die hele gewone dingen doen en verder . . . En wie wil er nou naar hele gewone mensen kijken die gewone dingen doen op het podium? Ik niet. Maar ja als het al van boven opgelegd wordt dat het zo is, dan is het heel moeilijk om daar onderuit te komen. En de enige manier om een Nederlandse band naar een hoger plan te trekken is inderdaad die bands totaal te hypen.
Leonieke: Hoe doe je dat?
Richard: Nou dat doe je bijvoorbeeld als er zoiets is als . . . Dat vindt ik dan weer zonde. Dan heb je zoiets als Bettie Serveert. Een hartstikke goede band weet je wel. En die zeggen dan "ja, wij vinden het allemaal zo'n hype. Wij zijn helemaal geen hype." Nou wees blij dat je een hype bent. Ik bedoel ik wil graag een hype zijn. Hoe meer hou beter zou ik zeggen. Ik bedoel als je goed bent blijf je vanzelf wel boven drijven. Als je niet goed bent heb je het ook aan jezelf te wijten. Dus het is helemaal niet erg om een hype te zijn, graag. Maar je ik vindt ook, zo'n band moet meteen boing op de cover. En volgende week weer een stuk er in, en volgende week weer een stuk er in, en volgende week weer een stuk er in.
Leonieke: Hoe on-Hollands
Richard: Ja, hoe on-Hollands misschien ja. Maar ja, mensen zeuren altijd zo van: "Nederlandse bands hebben geen uitstraling." Ik zou ook niet weten waar ze het vandaan moeten halen dan.

She's Allright (Paradiso live)

Richard: Ik bedoel, als je gewoon de interviews leest in de muziekbladen ook. Als het een Amerikaanse of een Engelse band is dan beginnen ze bijna met vragen als. Nou overdreven gezegd beginnen ze bijna met te vragen hoe zijn teksten in verhouding staan met de vocabulaire.
Leonieke: Hoe staan jouw teksten . . .
Richard: Nou die staan helemaal niet in verhouding. En dan bij Nederlandse bands: "Ja, zeg hoe lang bestaan jullie nu eigenlijk al?" en "hoe was dat nou in die studio, om in zo'n mooie studio te zitten?". Nou meneer dat zal ik u vertellen, dat was een ontzettende ervaring. Ik bedoel. . . Jezus ja. Heel vaak hoor je dan Nederlandse bands hebben niets te vertellen. Ik vindt heel vaak dat Nederlandse bands niets te vragen krijgen.
Leonieke: Ze worden verkeerd benaderd?
Richard: Vind ik wel ja. Dat contact is ook heel slecht dan waarschijnlijk, tussen bands en pers. Want als je gewoon met muzikanten praat, die weten dat gewoon allemaal dat het zo is. Die zullen ook altijd zeggen dat zo gauw ze in het buitenland zijn. In Duitsland of in Belgie, dat ze niet weten wat er gebeurt. Dat ze totaal anders benaderd worden. Ik bedoel. . .
Leonieke: Dat heb jij ook ervaren?
Richard: Ja pffh. Natuurlijk. Niet alleen door de pers, maar door de zalen, etc.
Leonieke: Eerbied wat je hier mist?
Richard: Ja, wat je hier inderdaad totaal mist. Het is hier toch altijd nog een veredelde hobby.

Tear It Down (Paradiso live)

Leonieke Daalder interviewde Richard

terug naar de media pagina