M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


M
E
D
I
A


Zwolse Courant maart 1995
Na Fatal Flowers raakte zanger/gitarist Richard Janssen uit de gratie in de Nederlandse popwereld. Geen interesse, dat terwijl het gitaarkwartet internationaal zoveel opzien had gebaard. Een reisje naar Londen was het keerpunt, met een nieuwe groep Shine als uiteindelijk resultaat.

Dat het monumentale werk van Richard Janssen als zanger/gitarist en componistschrijver van Fatal Flowers geen garantie voor de toekomst inhield, werd pijnlijk duidelijk op het moment dat het Amsterdamse gitaarkwartet er in 1990, na vijf jaar, de brui aan gaf. 'Er was absoluut geen interesse in Richard Janssen, terwijl ik toch had bewezen te kunnen spelen, zingen en schrijven. Dan blijkt plotseling dat al die ophef over de internationale kwaliteiten van de Flowers niet meer is dan een zak met woorden', zegt Richard wat ongemakkelijk gniffelend. Veel hartzeer heeft hij er nu niet meer van. De muzikant gaat binnenkort op tournee met zijn nieuwe kwartet Shine en zijn eerste solo-album 'Boys', dat werd uitgebracht onder de groepsnaam, is door het publiek enthousiast ontvangen. Richard: 'Direct na het uiteenvallen van Fatal Flowers ben ik in de oude oefenruimte in mijn eentje aan het werk gegaan. Ik had genoeg ideeŽn en vond dat ik die moest uitwerken en vastleggen'

FRUSTREREND

Zonder succes stuurde hij zijn demoís naar platenmaatschappijen. 'Soms kreeg ik een briefje terug met 'het ligt niet in onze lijn', maar meestal hoorde ik niets. Toch was ik niet uit op een groot budget. Ik wilde een plaat maken waarbij de maatschappij al bij twee- tot drieduizend verkochte exemplaren uit de kosten zou zijn. Wat bleek was, en dat klinkt misschien raar, dat niemand op mij zat te wachten. Dat was frustrerend, maar vooral verbazingwekkend', aldus Richard. Op een gegeven moment is hij naar Londen vertrokken. 'Er was niets meer dat mij - op zakelijk of persoonlijk gebied hier bond. De relatie met mijn vriendin was voorbij en ik had geen platencontract meer. Ik dacht kom, laat ik Robin (Robin Berlijn, Flowers-gitarist HP) gaan opzoeken. Hij woonde al een tijdje daar. De bedoeling was een weekje op het huis van een vriendin te passen, maar dat ging niet door. Ik heb toen voor een paar maanden een kamer gehuurd. Heel knus. Net op het moment dat ik wat advertenties wilde gaan napluizen, belde Spo.Dee.O.Dee. of ik hun volgende cd wilde produceren. 'Dat leek mij een leuke klus, want het is een goede groep met vreselijk aardige mensen. In Engeland ben ik ťťn keer met musici in contact gekomen. Ik kon zo bij ze komen spelen. Het had alleen niets met mijn kwaliteiten als gitarist of zanger te maken. Ze wisten niet eens dat ik musiceerde. De reden was mijn bontjas die ze erg fraai vonden. Die hang naar imago is echt heel Brits. Het is een van hun leuke kantení. Richard Janssen kijkt met veel plezier terug op die Spo.Dee.O.Dee-produktie, Verlegen lachend beaamt hij zichzelf wel een goede producer te vinden, 'maar dan wel een goede song-producer, geen sound-producer'. Hoewel er allerlei leuke aanbiedingen begonnen binnen te rollen, kapte hij ze resoluut af. 'Ik zag mijzelf de komende tien jaar niet in de rol van producer. Ik speel die platen liever zelf vol'.

EENLING Wat Richard Janssen het meest miste toen hij in z'n eentje in de studio werkte, was 'het slappe geouwehoer, het potje biljart'. 'Ik ben niet zo'n eenling als weleens wordt vermoed. Het is heerlijk om met, mensen samen te werken. Ze kunnen bestaande twijfels wegnemen of je op een bepaalde manier stimuleren. Vooral het mixen is een eenzame bezigheid, ik zal de volgende plaat dan ook zeker met de andere musici van Shine maken'. Dat 'Boys' een heel persoonlijke plaat is geworden, met nummers die zijn zieleroerselen wel heel erg blootleggen, vindt Richard geen probleem. 'Soms is het pijnlijk om teksten terug te lezen of ze weer te moeten zingen. Vooral als ze zo dicht bij je staan. Maar het zorgt er wel voor dat je stem de benodigde dosis emotie meekrijgt. Je staat niet zomaar wat te zingení. Die emotie is vooral terug te horen in de eenvoudige tussendoortjes als 'Song for G.' 'Dat nummer heb ik op mijn walkman vastgelegd die toevallig op de keukentafel stond en ik heb er later nooit meer wat aan veranderd. '9 o'clock' is een ander voorbeeld. Dat heb ik 's nacht, heel laat in Zeezicht opgenomen. De studiobaas sliep al en alle apparatuur, behalve een microfoon, lag achter slot en grendel. Ik heb mijn versterker in de ene en die microfoon in de andere hoek gezet en ben er zelf ergens tussenin gaan zitten'. Om het materiaal ook op het podium te kunnen uitvoeren, ging Richard op zoek naar muzikanten. Ik was vooral uit op mensen met leuke ideeŽn, zodat ze bij een volgende plaat ook hun inbreng hebben. Die mensen bleken moeilijk te vinden in muzikantenland. Hoewel ik advertenties heb gezet en audities heb gehouden, vond ik ze uiteindelijk in mijn directe omgeving. We zijn nu drie weken bij elkaar en hebben in die periode een hele show uit de grond gestampt, dus dat was best wel pittig repeteren. Maar dat is in zekere zin ook een soort bluf die je als groep moet hebben. We zijn in Nederland vaak veel te braaf. Het is al snel 'ga eerst maar eens het clubcircuit langs en het rock and roll-gevoel leren kennen' terwijl wij gewoon een maand na de oprichting in Paradiso staan. We zien wel wat er gebeurt. Je kunt hoogstens op je gezicht gaan'. 'Maar ik zie veel mogelijkheden voor deze groep, al zal niet al het materiaal gemakkelijk in het gehoor liggen. Uiteindelijk kiezen we eerder voor het avontuur dan voor de hitsingle '.

bon: Zwolsche Courant, Hans Piet

terug naar de media pagina